Odciążyć przepracowanych parlamentarzystów [Wideo]

O patologicznym trybie pracy nad nowymi ustawami wypowiadali się już chyba "wszyscy święci". Od "zawodowych" posłów do prawników konstytucjonalistów włącznie. I co? Ano nic! Niemoc, beznadzieja, brak właściwego przepływu informacji do zainteresowanych, co ściśle wiąże się z brakiem koordynacji nad całym projektem ustawy.

Zgłaszającym wcześniej jakieś zastrzeżenia do projektu przylepia się łatkę lobbysty, wichrzyciela czy antyreformatora delikatniej mówiąc lub bardziej pejoratywnie nazywa się takich oszołomami, nawiedzonymi, betonem i jeszcze bardziej niewybrednymi określeniami. Z roku na rok wzrasta ciężar projektów ustaw, wyrażany już dzisiaj w dziesiątkach kilogramów zadrukowanego papieru. Projekt Dziennika Ustaw z 1990 roku ważył 4 kg, z roku 1996 już 11 kg, ale z 2002 przekroczył 40 kg!

Kwadratura koła

Diagnoza jest, lekarstwa nie ma. Skąd bierze się ten brak woli do zmian?
Czy wynika on z cynizmu, zbiorowej głupoty czy kunktatorstwa? Dlaczego nie można nad tym zapanować od wielu lat? Nawet powołanie Rządowego Centrum Legislacyjnego nic nie dało. Dzisiaj, w większości konsultacje polegają na możliwości zapoznania się z określonym dokumentem zamieszczonym w czeluściach witryny rządowej i na tym koniec.

Harówka parlamentarzystów

Gdy słuchamy naszych idoli sceny politycznej, to ma się wrażenie, że Ci ludzie pracują, jak w kieracie, czyli coraz ciężej, intensywniej i dłużej. Na pytanie, dlaczego ich nie widać na sali sejmowej? - odpowiadają, że pracują w komisjach. Argument rozsądny, sprytny i nie do sprawdzenia, zwłaszcza dla przeciętnego obserwatora. Efektem takiego systemu pracy setek ludzi są głosowania nad czymś, co parlamentarzyści w większości znają z mediów, od kolegów partyjnych, ekspertów, a najrzadziej z osobistego zapoznania się z materią stanowionego prawa.



Owoce tej ciężkiej pracy

Powszechny brak szerszej konsultacji jest odczuwalny w każdym przypadku, bo przecież rządzący uważają, że wiedzą najlepiej, co dla nas jest dobre... Każdy pamięta GMO, OFE, ustawę refundacyjną, ACTA i widzi poczynania rządu w sprawie wydłużania wieku emerytalnego.

Aktywni obserwatorzy życia publicznego wiedzą, że takich problemów, również wielkiej wagi, jest znacznie więcej, tylko są mniej nagłośnione w mediach. Wystarczy wspomnieć choćby o ciągłym grzebaniu w systemie edukacyjnym (zmiany programów nauczania, problem z sześciolatkami) czy ciągle niezakończoną pracę nad ustawą o lobbingu.

Duże zainteresowanie medialne danym tematem na początku, szybko przekształca się w spadek ciekawości i wytraca swój impet.
Żywa jeszcze awantura w sprawie ACTA jest bardzo ważna, ale gdyby dokonać szczegółowej analizy, to mogłoby się okazać, że jej wpływ nie dotknie pojedynczego człowieka w większym stopniu, niż na przykład zmiany wieku emerytalnego, kombinowanie przy OFE czy majstrowanie z pulą pieniędzy przeznaczoną na NFZ.

Czy Polak zawsze musi być mądry po szkodzie?

Socjologowie chętnie wypowiadają się w mediach po wystąpieniu jakiegoś zjawiska związanego z protestem społecznym tłumacząc, dlaczego tak się stało. Aktualnie starają się tego dokonać w odniesieniu potężnego weta szczególnie młodych ludzi w sprawie ACTA, ale nie bardzo wiedzą, dlaczego nie było podobnej reakcji w związku z tzw. ustawą śmieciową.

Nie ma natomiast mędrca, który przedstawiłby dużo wcześniej inne ewentualne wydarzenia i przedstawił opinii publicznej swój jasny wywód przewidując ich bieg, z takim umotywowaniem, żeby można było wdrożyć kroki zapobiegawcze.

Rola ekspertów w stanowieniu prawa

Prawie wszyscy się zgadzają, że większość prac w tworzeniu dobrego prawa powinni przejąć eksperci z danej dziedziny. Problem tylko w tym, że słowo "ekspert" ostatnio się mocno zdewaluowało. Dzisiaj wszyscy mają coś do powiedzenia, na każdy temat. Ten wątek zasługuje na odrębny artykuł. Prawdziwy ekspert umie bronić lub obalać jakąś założoną tezę, bo ma po prostu wiedzę. Jeśli trzeba wyłuska argumenty "za", a w innym przypadku znajdzie wszystkie "przeciw".

Trudno dziwić się specjalistom obserwującym zjawiska w gospodarce czy finansach. Weźmy, na przykład, przewidywania pewnych zachowań i tendencji w gospodarce czy na rynku papierów wartościowych. Prawie wszyscy mamy chyba takie wrażenie, że "eksperci" wiedzą tyle samo, co my. No! Może trochę więcej... Dziesiątki razy słyszałem fachowców wypowiedzi, w których można znaleźć takie konstrukcje myślowe: "będzie zwyżka, ale", "może być wzrost, chociaż", "złotówka będzie się umacniać, ale", "frank szwajcarski już nie będzie zwyżkował, aczkolwiek".

Są to wybrane fragmenty ze spotykanych wypowiedzi w mediach. Nawet dziennikarska rzetelność zwalnia od szczegółowego ich dokumentowania z powodu tak nagminnego używania tych asekuranckich zwrotów. Wystarczy trochę wnikliwej uwagi aby to wychwycić.

A jaki jest stan faktyczny gospodarki i finansów?

Tego w szczegółach nie wie nikt. Wszyscy są zgodni, że jest źle. Okazuje się, że współczesna gospodarka funkcjonuje na rachitycznych podstawach spekulacyjnie nadmuchanej bańki finansowej, gdzie zdrowe zasady ekonomii już dawno ustąpiły takim terminom jak: środki i instrumenty finansowe, derywaty oraz innym naukowo brzmiącym określeniom, dalekim od archaicznych nazw, jak parytet złota czy chociażby pieniądz. Dzisiaj, w świecie wirtualnego pieniądza, finansiści coraz rzadziej używają tych starych pojęć.

Mam wrażenie, że wszystko to służy "naukowemu" wyjaśnianiu społeczeństwu katastrofalnej sytuacji finansowej, którą delikatniej nazywają jednym z eufemizmów np. niezrównoważeniem bilansu, naprawą finansów publicznych czy niewłaściwie skonstruowanym budżetem.

Angela Merkel a sprawa finansów w Polsce

Jest żenujące i jednocześnie zastraszające, jak eksperci od analizy rynku finansowego ubierając w uczenie brzmiące słowa, wyjaśniają wzrost bądź spadek jakiegoś wskaźnika giełdowego, żeby zaraz gładko przejść do informowania nas, jak wiele zależy od... kichnięcia pani Merkel, humoru Sarkozy`ego czy zadyszki premiera Lukasa Papadimosa.

Skoro pozaekonomiczne czynniki mają tak duży i natychmiastowy wpływ na kondycję giełdy, to widać, jaki globalny przekręt musi tkwić w tej całej konstrukcji światowych finansów. Coraz bardziej zaczynam rozumieć materię, w jakiej poruszają się "wybitni fachowcy" z tej branży. Powszechnym niejako dowodem na poparcie tej prawdy - uporczywie odrzucanej przez środowiska akademickie - jest to, że żaden poważny naukowiec finansista nie zdobył majątku liczącego się w rankingach np. Forbesa.

Oczywiście, że można lekceważyć takie dyletanckie poglądy z zakresu wiedzy finansowo-gospodarczej. Zresztą, robi się tak non stop! Najczęściej wymienianym kontrargumentem na takie zdroworozsądkowe uwagi, jest właśnie wykazywanie, że wiedza adwersarza jest taka malutka, iż "wszechwiedzący" nie zamierza z takim prostactwem dyskutować. Przypomina to, jako żywo, paternalistyczne podejście do pacjenta w medycynie lub lekceważąco-pobłażliwy stosunek do petenta w sądzie.

Czy jest jakiś pożytek z takiego sposobu dyskusji?

Ależ tak! Jeszcze jest on w miarę skuteczny. To wspaniała metoda na zamykanie ust, stosowana z powodzeniem od wielu lat np. przez kościół katolicki. Tam nie dyskutuje się nad celowością stosowania obco brzmiących terminów, jak: eucharystia, triduum, konsekracja, roraty i dziesiątki innych, których przeciętny człowiek zupełnie nie rozumie. Pytałem wiele osób prosząc o wyjaśnienie tych terminów i otrzymywałem odpowiedzi, świadczące o głębokiej nieznajomości rzeczy.
Sposób przedstawiania zawodowych zawiłości innym, w tak niezrozumiały sposób, rozciągnął się na politykę i wiele innych dziedzin naszego życia.

Do czego to wszystko prowadzi?

Do łatwego robienia ludziom "wody z mózgu". Od wielu lat politycy przyzwyczajają nas do odwracania kota ogonem. Klasyk życia publicznego mówi na przykład, że "on przegrał, ale wygrał" albo, że "podpisuje coś, co nie ma znaczenia". Skoro to nic nie znaczy, po co takie g... podpisujemy? - takie pytanie w naturalny sposób ciśnie się na usta. Z kolei mówienie, że leki będą tańsze, tylko wszyscy nagle jakiejś zaćmy dostali, albo innej akalkulii i doliczyć się nijak tych zniżek nie mogą - prowadzi do powstania nowej jednostki chorobowej, zaliczanej oczywiście do chorób cywilizacyjnych, a polegającej na totalnym rozkojarzeniu zmysłów. Pacjent, co innego widzi, co innego słyszy, a jeszcze coś innego odczuwa. Na dodatek, ta choroba jest absolutnie niezwiązana z jakąś opcją polityczną. Za komuny wszyscy byli jej nosicielami. Po 1989 roku ilość wyleczonych zaczęła wzrastać, a teraz jest znów nawrót tej choroby.

Wnioski końcowe

Należy wobec powyższego odciążyć parlamentarzystów od tej tytanicznej pracy i zastosować ich sprawdzoną metodę działania. Doprowadzić "firmę" do upadłości, a więc zlikwidować Senat i przeprowadzić restrukturyzację w Sejmie, czyli zwolnić 75 procent załogi.

Firma przetrwa i będzie w jeszcze lepszej kondycji. Nikt dotychczas nie uzasadnił w przekonywujący sposób, że tak duża liczba parlamentarzystów jest potrzebna. Aktualna ilość parlamentarzystów nie jest wcale lepiej uzasadniona od moich 75 procent, natomiast zaoszczędzone w taki sposób pieniądze lepiej przeznaczyć na dobrych legislatorów. Będzie z tego większy pożytek.