W pełni wykształcone, heksagonalne kryształy uzyskiwano z próbek ujętych wyłącznie w naturalnym środowisku. Zaburzenia kształtu kryształów są oznaką, że w danym miejscu panują warunki nienaturalne. W zaburzonym środowisku woda nie jest w stanie wykształcać naturalnych, regularnie złożonych wzorów.
Naukowcy współpracujący z doktorem Emoto poddali szeregowi eksperymentów niezliczone próbki wody z różnych źródeł. Niezmiennie jednak zachodziła stała prawidłowość. Próbki, w stronę których skierowano pozytywne komunikaty w formie myśli, słów, etykietek z hasłami (o treści takiej jak „Kocham cię”, „Dziękuję”, „Pokój”, „Nadzieja”), reagowały tworząc harmonijne, regularnie złożone struktury o fascynujących wzorach. Z drugiej strony, próbki z tych samych źródeł, które wystawiono na negatywne przekazy („Nienawidzę cię”, „Ty głupcze”, „Wojna”, „Adolf Hitler”) nie krystalizowały w ogóle. Po zamrożeniu obserwowano niespójne, nierozwinięte kształty o chaotycznych, przykrych w odbiorze formach przypominających stan rozkładu. Niektóre z nich były uformowane w tak dramatyczny sposób, że obserwowanie ich wywoływało silne, przygnębiające odczucia.
„Wieści z wody”Jakie to ma znaczenie dla naszej wiedzy o rzeczywistości? Jak powinniśmy odczytywać ten „przekaz zwrotny” zapisany w wodzie? Wkrótce po opublikowaniu wyników swych badań doktor Emoto spotkał się z dużym odzewem i szerokim zainteresowaniem dla swojej teorii. Ludzie, zafascynowani jego odkryciem, zaczęli testować nową wiedzę w swoim codziennym życiu. Po niedługim czasie badacz zaczął otrzymywać listy zawierające relacje i zapisy z ich doświadczeń.
W jednym z listów doktor otrzymał zapis eksperymentu matki i syna, zainspirowanych doświadczeniami z wodą. Umieścili oni ugotowany ryż w dwóch słoikach. Następnie, każdego dnia mówili do jednego „dziękuję” a do drugiego „ty głupku”. Po miesiącu ryż, do którego chłopiec zwracał się pozytywnie, wciąż pozostawał jasny i pachniał przyjemnie jak świeży. W tym samym czasie ryż, który został wystawiony na negatywny przekaz, całkowicie sczerniał i stał się śmierdzący. Podobne eksperymenty powtórzyło z powodzeniem wiele osób.
Uczucia wyrażane przez słowa, myśli, pismo lub muzykę są w stanie regulować wewnętrzną strukturę wody lub też ją zakłócać. Jeśli więc woda, substancja będąca warunkiem istnienia życia na Ziemi, jest tak dalece wrażliwa na bodźce, jakimi są nasze intencje i emocje, sami powinniśmy odpowiedzieć sobie na pytanie o wpływ ludzkich myśli na bezpośrednią rzeczywistość, w której żyjemy.
Opracowane na podstawie:
Film dokumentalny "Marasu Emoto - Wieści z Wody"
http://www.hado.net/hado/index.phphttp://www.dobrametoda.com/EMOTO/Emoto.htmwikipedia.org/wiki/Masaru_Emotowww.bioter.pl/wodadarmowa-energia.eko.org.pl