Dziś, podobnie jak to było w ubiegłych latach, obchodom tego święta towarzyszy niezwykle uroczysta, podniosła atmosfera. Niestety, nie zawsze mogliśmy w taki sposób świętować kolejną rocznicę odzyskania niepodległości. W historii Polski znaleźć można rozdział, kiedy to manifestowanie patriotyzmu 11 listopada było wręcz zabronione. Dla większości Polaków święto to jednoznacznie wiąże się z rokiem 1918. Jednak dla mieszkańców Poznania data ta kojarzy się również ze św. Marcinem - patronem tego miasta.

Imieniny św. Marcina

11 listopada to dla wszystkich poznaniaków dzień szczególny - imieniny patrona, a zarazem „imieniny" głównej ulicy miasta, które już na dobre wpisały się w kalendarz imprez Poznania, rokrocznie gromadząc rzesze jego mieszkańców. Główna uroczystość rozpoczyna się sumą odpustową w kościele pw. św. Marcina, skąd rusza barwny korowód prowadzony przez samego „patrona". W ikonografii święty ten jest najczęściej przedstawiany jako legionista na białym koniu, który oddaje płaszcz napotkanemu żebrakowi. Taki właśnie wizerunek patrona można zobaczyć podczas poznańskich uroczystości. Kulminacyjnym punktem tego dnia jest uroczyste przekazanie św. Marcinowi kluczy do bram miasta, symbolizujące początek zabawy. Z okazji świętomarcińskiej uroczystości organizowany jest jarmark, różnego rodzaju spektakle teatralne, wystawy oraz koncerty. Należy wspomnieć jeszcze o jednym, nieodzownym elemencie, który na trwale wpisał się w tradycję miasta, jakim są rogale marcińskie. Ten wyjątkowy dzień dla Poznania cieszy się ogromną popularnością wśród rodzimych mieszkańców miasta, nie brakuje jednak i osób spoza granic Wielkopolski.

Nie tylko Poznań

Poznań nie jest jednak odosobniony, gdyż praktycznie każde miasto i kraj w bardziej lub mniej spektakularny sposób świętuje imieniny swojego głównego opiekuna. Warto tu wspomnieć chociażby o wileńskich kaziukach czy Dniu św. Patryka - patrona Irlandii.

Obchodzone w pierwszych dniach marca kaziuki to jedna z najbarwniejszych atrakcji Wilna, która już od 300 lat cieszy się ogromnym zainteresowaniem zarówno wśród rodzimych mieszkańców, jak i cudzoziemców. Jak sama nazwa wskazuje, pochodzą one od św. Kazimierza - patrona Litwy. Choć na przestrzeni lat te wczesnowiosenne jarmarki przybierały różne formy, to po odzyskaniu niepodległości ponownie odzyskały swój właściwy splendor. W czasie kaziuków można nie tylko zaopatrzyć się w typowe wyroby wileńskie, ale i rzeczywiście przenieść się do typowej wioski, w której tacy rzemieślnicy jak kowale, tkaczki czy bednarze prezentują swoje wyroby.