Opowieść wigilijna

Dodał(a): Izabela Kostun
2011-12-13 10:58
Odsłon: 520
Komentarzy: 0

Tagi:

- O cholera jasna mać - wycedził przez zęby, podnosząc się z podłogi. Po czym ponownie zaklął, żeby lepiej uporządkować myśli, nonszalancko otrzepał z kurzu ubranie udając, że nie traci poczucia rzeczywistości i uprzejmie przeprosił.

Kiedy po raz pierwszy zaplanowałam sobie podróż w okolice województwa opolskiego, nic nie zapowiadało, że po powrocie będę się czuła jakby spadła mi na głowę pięciotonowa ciężarówka. Po długiej i dającej odczuć się w kościach podróży polskim PKS, dojeżdżam do wyznaczonego celu. Miejscowość oznaczona tablicą z nazwą zręcznie wita przybyłych gości. Jedna jej część wisi swobodnie nad ziemią, druga dzielnie trzyma się gwoździa, zupełnie jakby chciała powiedzieć - zapraszamy. Od razu na myśl przychodzą słowa z fraszki Kochanowskiego "Jakże nie poczęstować, gdy kto w dom przychodzi? Jak częstować, a nie pić?"

Przemieszczając się dalej zagajnikiem, który toruje drogę do centrum Wąglińca, z krzaków wyłania się tęga postać jakiegoś mężczyzny. Biedaczyna w obskurnym ubraniu jednak nie odstrasza, wręcz przeciwnie, sprawia wrażenie całkiem sympatycznego starszego pana. Z rubasznym uśmiechem i radośnie błyszczącymi oczami, zupełnie niespodziewanie oznajmia, że to najlepsze miejsce na podgrzybki i maślaki. W porze deszczowej trudno przedzierać im się przez ściółkę, ale po takim deszczu, gdy tylko poczują pierwsze promienie słońca, od razu pną się w górę.

Ten dość ekscentryczny jegomość, kiedy dowiedział się, że rozmawia z kimś, kto zbiera informacje na temat życia przeciętnego mieszkańca tutejszej miejscowości, rozpromienił się jeszcze bardziej. - Ludzie są szczęśliwi, ale doskwiera im brak umiejętności dostrzegania drobiazgów i cieszenia się nimi. Z jednej strony to rozumiem, ponieważ rzeczywistość lubi być często bolesnym nauczycielem.

Dało się wyczuć, że na ten temat ma wiele do powiedzenia. To bardzo ważne, żeby w końcu coś się tutaj zmieniło.