Oslo. Stolica Norwegii od strony praktycznej

Czytając przewodniki, uwielbiam zagłębiać się w rozdziały zawierające praktyczne porady. Zjawiska, których dotyczą, niejednokrotnie decydują o uroku danego miejsca. Na podstawie własnych, świeżych doświadczeń zdobytych w stolicy Norwegii skonstruowałam krótkie wprowadzenie do tego, na co należy być przygotowanym przed przybyciem do Oslo.

Co zabrać ze sobą?

Nieprawdą jest, jakoby podróż do Norwegii można było odbyć wyłącznie z ważnym paszportem. Dokumentem uprawniającym nas do przekroczenia granicy z tym państwem jest również dowód osobisty.
Ważną kwestię stanowi waluta: w Norwegii funkcjonuje korona norweska. W polskich kantorach za jedną koronę zapłacimy około 48 groszy.
Jeśli jedziemy w odwiedziny, dobrym pomysłem może okazać się przewiezienie pewnych artykułów. W moim przypadku był to olbrzymi kawał mięsa, które w Norwegii jest mniej więcej ośmiokrotnie droższe. Tradycję stanowi także przywożenie alkoholu. Mimo dość ostrych limitów (np. wolno zabrać tylko jeden litr "napoju wysokoprocentowego" na osobę), wielu podróżujących korzysta z tej możliwości i zabiera butelkę wódki - nie tyle dla siebie, co dla odwiedzanej osoby. Różnica w cenie jest naprawdę znacząca, zwłaszcza jeśli zakupy, które robimy w strefie wolnocłowej mają wyjechać poza granicę Unii Europejskiej (do której, jak wiemy, Norwegia nie należy) jest dużo taniej, nawet o ponad 100 zł w stosunku do cen norweskich. Należy pamiętać, że nie wolno nam przewozić napojów zawierających więcej niż 60 proc. alkoholu. Powinniśmy też poważnie potraktować obowiązujące limity: wprawdzie nie każdy podróżujący jest sprawdzany, jednak zazwyczaj któregoś z pasażerów prosi się o pokazanie zawartości bagażu.

Miasto przyjazne językom obcym

Oslo to miasto przyjazne turystom. Problem rzadko znanego języka norweskiego rozwiązuje fakt, iż obywatele Norwegii na ogół bardzo dobrze mówią po angielsku. W języku tym porozmawiamy nie tylko w restauracji czy w centrum informacji turystycznej. Znakomitą wymową zaskoczy nas również kierowca autobusu. Fakt ten przestaje dziwić w momencie, gdy usiądziemy w Oslo przed telewizorem: programy są zazwyczaj nadawane w języku oryginalnym bez użycia lektora czy dubbingu. Norwegom pomagają napisy w dolnej części ekranu. Trudno wyobrazić sobie bardziej systematyczny kurs języka, który obejmuje w zasadzie całe życie.
Nieco gorzej jest, gdy chcemy poruszać się sami po mieście. Napisy są przeważnie wyłącznie po norwesku, również np. w automatach, w których można kupić bilet na przejazd metrem. Na szczęście osoba, która opanowała podstawy angielskiego czy niemieckiego, będzie mieć o wiele łatwiej: pisownia wielu słów norweskich przypomina nieco ich odpowiedniki w tych językach. Nie próbujmy jednak na siłę być wybitni i bez odpowiednich podstaw używać w mowie zapamiętanych z napisów sekwencji wyrazowych. Mówiona wersja norweskiego znacznie różni się od wersji pisanej.

Poruszanie się po mieście

Wyjeżdżający na krótki urlop powinni zastanowić się, w jaki sposób chcą zwiedzać miasto. Oslo nie jest bardzo dużym miastem i do zwiedzenia znacznej jego części wystarczy piesza przechadzka. Jeśli jednak chcemy skorzystać ze wszystkich atrakcji, jakie oferuje nam okolica, warto przemyśleć sposób poruszania się po niej. Do wyboru mamy: metro, tramwaje, autobusy, a także rowery miejskie (karta uprawniająca do wypożyczania roweru przez cały rok jest tylko nieznacznie droższa od całodobowego biletu komunikacji miejskiej!) i łodzie. Karty na przejazd nie należą może do najtańszych, jednak w zależności od planów mogą stanowić optymalne rozwiązanie. Osobiście uważam, że przejazd do stacji Frognerseteren i obejrzenie panoramy miasta, jak również rzucenie po drodze okiem na Holmenkollen - jedną z najsłynniejszych skoczni narciarskich - warte jest kilkudziesięciu koron wydanych na bilet.
Interesujący jest fakt dość skąpo rozmieszczonej sygnalizacji świetlnej. Wygląda na to, że mieszkańcy Oslo potrzebują jej znacznie rzadziej niż my. Charakterystyczne jest to, że kierowcy samochodów bardzo często zatrzymują się przed przejściami dla pieszych z własnej woli. Jednocześnie nie zauważyłam, by powodowało to korki.

Kosmiczne ceny żywności

Przybywający do Oslo turysta powinien zadbać o to, by mieć dobry plan podróży albo wypchany portfel. Legendarna drożyzna, jaka panuje w kraju fiordów, ma niestety bardzo dużo wspólnego z rzeczywistością i poraża nawet bywalców europejskich stolic. Ceny w hotelach sięgają kilkuset złotych za noc, a biesiadowanie w restauracjach - zwłaszcza jako codziennie atrakcja - w przypadku polskiej kieszeni raczej nie wchodzi w grę. Za posiłek w centrum miasta zapłacimy dobrze ponad 200 koron, czyli powyżej 100 zł, choć oczywiście da się i więcej. Jeśli do obiadu zamówimy coś do picia, również należy liczyć się z wysoką kwotą - w przeliczeniu na złotówki za jedno piwo zapłacimy ok. 30 zł. Mimo to życie towarzyskie na ulicach kwitnie - w restauracjach i ogródkach nie brakuje gości, którzy bez większych oporów pokrywają czterocyfrowe, bynajmniej nie rozpoczynające się jedynką rachunki. Ceny, z którymi zetkniemy się w sklepach spożywczych również nie należą do niskich. Za paczkę bułek czy litr soku zapłacimy ponad 20 koron.

Co się opłaca?

Na tle cen żywności niezwykle korzystnie wypadają inne atrakcje, z których możemy skorzystać w Oslo. Za wejście do muzeum zapłacimy przeważnie kilkadziesiąt koron, a przedstawienie polskiej legitymacji studenckiej niejednokrotnie uprawnia do zniżki. Nie przerażają także ceny ubrań, ponadto przy odrobinie szczęścia można trafić na sezon naprawdę korzystnych wyprzedaży.

Czy warto?

Dla wielu Oslo może się wydawać o wiele mniej atrakcyjnym celem wakacyjnej wyprawy niż opływające w cudowne zabytki Rzym czy Barcelona, a np. "Krzyk" Muncha, który można obejrzeć w muzeum jest być może mniej warty przejechania setek kilometrów od widoku Koloseum czy Akropolu. W Norwegii nie znajdziemy upalnych plaż, do których przyzwyczajają nas kraje południowe - chyba że wystarczą nam temperatury dwudziestokilkustopniowe. Na pewno jednak warto odwiedzić to miasto kontrastów, w którym bliskość natury miesza się z charakterem iście industrialnym. Wizyta w Oslo może się też okazać początkiem norweskiej, fiordowej przygody, do biernego uczestnictwa w której - mam nadzieję - będę mogła zaprosić czytelników w przyszłości.