Pęknięte z żalu serce, cz. 1

Dodał(a): Andrzej Skulski
2010-07-06 12:11
Odsłon: 35962
Komentarzy: 15

Tagi:

Krzysztof zasłabł, kiedy zażył leki przeciwko zapaleniu ucha i ostrym bólom głowy, jakie przypisał mu lekarz rodzinny. Wezwane pogotowie niespodziewanie odwiozło go do... psychiatryka.

Twierdza San Leo / Fot. Werres_pixelio.de

Psychiatrzy złamali wszystkie możliwe normy prawa polskiego i międzynarodowego - opowiada matka.

Po jednej stronie mamy do czynienia z Krzysztofem, jego matką i babcią, po drugiej: z psychiatryczną przemocą, brakiem poszanowania godności ludzkiej i totalnym bezprawiem, co nie tylko doprowadziło do nieoczekiwanego, przymusowego zamknięcia Krzysztofa w zakładzie psychiatrycznym, ale pośrednio przyczyniło się też do śmierci jego babci, która zmarła kilka dni temu. „Mama nie dawała sobie rady z tym, co nam się przytrafiło, zasłabła na serce i po kilkudniowym pobycie w szpitalu zmarła” – mówi Elżbieta, mama Krzysztofa. „Nie mogła znieść tego całego steku kłamstw, które pojawiły się w opisach, skazujących Krzysia, jak się później okazało, na przymusowe "leczenie psychiatryczne". A ponieważ to ona wezwała pogotowie ratunkowe, które, zamiast pomóc, odwiozło bezbronnego, prawie nieprzytomnego wnuczka do psychiatryka, czuła się temu wszystkiemu winna.”

Niestety pogrzeb babci odbędzie się bez obecności córki i wnuczka. Elżbieta z synem wykorzystali bowiem pierwszą przepustkę weekendową, jaką z wielką łaską wreszcie udzielił Krzysztofowi prowadzący psychiatra, do wyrwania go z opresji, w jakiej się znalazł. Spakowali kilka rzeczy i wyjechali poza granice Polski, gdzie Elżbieta czasowo pracuje jako docent na Wydziale Prawa Uniwersytetu w K. (Niemcy).

„Nie było innej możliwości uchronienia się przed całym tym koszmarem” – opowiada Elżbieta. „Najpierw lekarz nas zapewniał, że Krzyś pobędzie tylko kilka dni na obserwacji, że wszystko z nim w porządku i że za chwilę wyjdzie, po czym ni stąd ni zowąd dowiadujemy się, że jest sądowy nakaz jego przymusowego leczenia! Myślałam że zemdleję, jak przeczytałam orzeczenie, bo nie miało to nic wspólnego z moim synem! Babcia, moja mama, po przeczytaniu relacji obsługi karetki pogotowia, co było niby powodem do przewiezienia go do psychiatryka, a z której wynikało, jakoby Krzyś biegał po ulicy wokół jakichś samochodów, rozrabiał i zagrażał swoim zachowaniem, doznała szoku! Nic takiego nie miało miejsca, na co są świadkowie.”

Krzysztof jest przerażony. „Przez całe moje życie pasjonowałem się prawem” – opowiada mi, kiedy po jego ucieczce spotykamy się na wideoczacie. „Dzisiaj, po osobistym doświadczeniu z ustawą o ochronie zdrowia psychicznego wiem nie tylko to, co po łepkach przerabialiśmy na uczelni. Na zajęciach wytłumaczono nam, że mamy w tym zakresie do czynienia z profesjonalistami jednej z gałęzi medycyny, którzy znają się na rzeczy, robią ekspertyzy, rozpoznają ‘choroby’ i decydują o procesie ‘leczenia’, a kiedy w opinii psychiatry pojawia się tzw. ‘przymus leczenia’, sprawą zajmuje się sąd, rzetelnie rozpatruje sprawę, a nie przyklepuje taką ekspertyzę jako jedynie słuszną i niepodważalną!”

1
2
3
...
5
następna »

Zobacz także:

OFFline profil autora

Autor: Andrzej Skulski

Artykuły (33) Galerie (0) Średnia ocen (4.73)

Wiek: 50 | Miejscowość: Berlin | Kraj: Niemcy

O mnie: Psychiatria. Niby wszyscy wiemy, czym jest, ale... "Normalny" człowiek rzadko zastanawia sie, co dzieje się za murami klinik psychiatrycznych i kim są ci, o których utarło się mówić "wariaci". O specyfice psychiatrii, o jej praktykach i braku... więcej

Ostatnie artykuły autora:

Pozycja autora w rankingach:

Największa liczba odsłon (579)

Dodaj do

Komentarze: 15

Sortuj komentarze:

Janina Bieleńko 08.07.2010 10:05

Ocena:

149

115

"Choroba psychiczna nie jest diagnozowana na bazie obiektywnych symptomów, a na subiektywnym postrzeganiu ,,pacjenta'' przez obserwującego lekarza." Proponuję do przeczytania artykuł o eksperymencie prof. Davida Rosenhana http://www.eioba.pl/a107310/eksperyment_rosenhana_jak_latwo_zostac_schizofrenikiem

Najbardziej tragiczne w tej, zwyczajnie nieodpowiedzialnej nadgorliwości lekarzy psychiatrów, zadufanych w swoją wszechwiedzę i nieomylność w diagnozowaniu stanów psychicznych, jest faszerowanie pacjentów psychotropami. Skoro już człowiek jest w szpitalu, pod nadzorem i swoim zachowaniem nie zagraża sobie ani innym, te pierwsze dni powinny być tylko obserwacją! Lekarze, którzy tkwią w tym środowisku, chyba nie zdają sobie sprawy jak wiele reakcji przymusowo zatrzymanego wynika nie z choroby a ze zwyczajnego instynktu samoobrony. Z nie godzenia się na łamanie praw, w które normalny człowiek wierzy i próbuje egzekwować. Za murami psychiatryka naturalne w tej sytuacji zachowania są interpretowane na niekorzyść pacjenta. A już opiniowanie jego zachowań po podaniu psychotropów, które wpływają na świadomość, mowę, mimikę, wpędzają w otępienie i senność - to już początek końca. Nawet rezygnacja pacjenta z walki o swoje prawa i "normalne" zachowanie niczego już nie zmienią.

"Jak się szybko okazało - czytam w relacji z eksperymentu Rosenhana - ich wzorowe zachowanie nie zmieniło niestety postaci rzeczy, a raz wypowiedziana diagnoza okazała się już nieodłączną i stygmatyzującą etykietą pacjenta."

Pozostaję z nadzieją, że Krzysztof już nigdy nie będzie potrzebował pomocy takich lekarzy.

Komentarz został ukrytyrozwiń