"Piękno neurobiologii". Fascynujący mózg gołębia

Dodał(a): Jerzy Vetulani
2011-12-28 22:22
Odsłon: 1430
Komentarzy: 8

Tagi:

To, co łączy ptaki i ssaki jest wspólnym wczesnym dorobkiem ewolucyjnym pierwszych, w pełni lądowych, naszych przodków. Pod wieloma względami ptaki, rozwijając się równolegle ze ssakami, wyraźnie je przewyższyły.

Gołb miejski, Columba livia. / Fot. Jerzy Vetulani

Przede wszystkim, w odróżnieniu od ogromnej większości ssaków, zdobyły na dobre trzeci wymiar - poruszają się bez kłopotów w powietrzu. Wymagało to olbrzymich adaptacji, zwłaszcza mózgu, który musiał się przystosować do zupełnie nowych zadań, związanych z nawigacją przestrzenną. „Ptasi móżdżek”, popularne pogardliwe określenie osób niezbyt inteligentnych, bywa równie sprawny, a może sprawniejszy od mózgu ludzkiego.

Gromada ptaków jest bardzo zróżnicowana, a jej systematyka wciąż jest przedmiotem sporów, i trudno powiedzieć, w której rodzinie znajdują się najinteligentniejsze gatunki. Uważa się, że prym wiodą krukowate, następnie papugowate. Niezwykłe przykłady inteligencji obserwujemy też w trzeciej rodzinie - gołębiowatych.

Skupimy się na razie na tych ostatnich. Na gołębiach prowadzono bardzo wiele badań (sam musiałem się nauczyć pobierania od nich krwi) i wiadomo było od dawna, że łatwo wyuczyć je bardzo skomplikowanych sekwencji dziobnięć, koniecznych do uzyskania nagrody. Pomaga im przy tym doskonała pamięć - potrafią zapamiętać kilkaset obrazków, i to przez okres wielu lat.

Gołębie mają też wspaniałą pamięć przestrzenną, której mechanizmy wciąż nie są dla nas jasne, ale były od głębokiej starożytności wykorzystywane przez człowieka. Wrodzona pamięć przestrzenna u gołębia skalnego (czyli naszego zwykłego gołębia miejskiego, Columba livia) może być wzmocniona przez selekcję, i w ten sposób wyhodowano gołębie pocztowe, które potrafią wrócić do swego gniazda, nawet jeżeli wywiezione były w zasłoniętej klatce setki kilometrów.

Zobacz także:

OFFline profil autora

Autor: Jerzy Vetulani

Artykuły (2) Galerie (0) Średnia ocen (3.96)

Miejscowość: Kraków | Kraj: Polska

O mnie: Profesor nauk przyrodniczych, psychofarmakolog, neurobiolog, biochemik, członek Polskiej Akademii Nauk i Polskiej Akademii Umiejętności, doctor honoris causa Śląskiego Uniwersytetu Medycznego i Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, pracownik Instytutu... więcej

Ostatnie artykuły autora:

Powiedz jak szybko chodzisz, a powiem ci, kiedy umrzesz

Pozycja autora w rankingach:

Największa liczba odsłon (2201)

Dodaj do

Komentarze: 8

Sortuj komentarze:

Witold Kossakowski 30.12.2011 15:39

Ocena:

Znalazłem odpowiedź na moje własne pytanie. Okazuje się, że ekosystem nie zauważyłby zniknięcia gołębi! To dopiero robi je wyjątkowe!

Komentarz został ukrytyrozwiń

Taliesin 29.12.2011 21:01

Ocena:

zdolności nawigacyjne rzeczywiście są imponujące,ale nie przesadzałbym z tą ich wyjątkowością.W przyrodzie to dość często występująca cecha.Także wśród ssaków.Delfiny i kaszaloty posiadają ją w stopniu chyba nawet większym niż gołębie.

Komentarz został ukrytyrozwiń