Pielęgnujmy pamięć aż do późnej starości

Dodał(a): Stanisław Cybruch
2011-12-30 13:47
Odsłon: 438
Komentarzy: 1

Tagi:

Mark Twain, amerykański pisarz szkockiego pochodzenia, lubił mawiać, że kiedy mówisz prawdę, nie potrzebujesz sobie niczego przypominać. To jego specyficzny żart. Był wszak świetnym humorystą i satyrykiem. Pamięć z wiekiem zaczyna szwankować. Nie wyłącznie dlatego, że się starzejemy, a również z powodu słabej lub czasem żadnej pracy nad jej nieustającą kondycją.

Człowiek to takie cacko natury, w którym można znaleźć wiele cudownych składników, dobrze znanych i podziwianych, ale bliżej niewyjaśnionych. Ot, choćby nasz mózg. Mamy go, wykorzystujemy – czasem mocno eksploatujemy – jednak wciąż mało go znamy. Nawet naukowcy zaledwie część jego tajemnic dotąd poznali. Albo pamięć. Czyż to nie wspaniała nasza cecha? Nasza, a właściwie mózgu. Naukowcy powiedzą światlej: pamięć to zdolność umysłu do przyswajania, przechowywania i odtwarzania doznanych wrażeń, przeżyć i wiadomości. W każdym razie pamięć przywołuje nam wspomnienie (wspomnienia), pozwala upamiętnienie (upamiętnianie) kogoś lub czegoś, gwarantuje przywracanie zapamiętanych wrażeń i przeżyć z dawnych lat, w tym młodzieńczych.

Zwykle zapamiętujemy najdłużej przeżycia najmocniejsze – takie, które wywarły na nas silne wrażenie, np. pożar domu, śmierć matki czy ojca, ugryzienie przez psa, albo pierwszy obraz czołgów bojowych w ataku. Pamięć z czasem zaciera się i wyciera. To trochę tak jak ze starym ubraniem. Najpierw błyszczy świeżością – potem zaczyna tracić blask i wchodzi w etap poszarzałej starości, aż dostaje pierwszych dziurek i dziur.

Mark Twain, amerykański pisarz szkockiego pochodzenia, lubił mawiać, że kiedy mówisz prawdę, nie potrzebujesz sobie niczego przypominać. To jego specyficzny żart. Był wszak świetnym humorystą i satyrykiem. Pamięć z wiekiem zaczyna szwankować. Nie wyłącznie dlatego, że się starzejemy, a również z powodu słabej lub czasem żadnej pracy nad jej nieustającą kondycją. Po prostu pamięć trzeba stale ćwiczyć. I będzie sprawna do późnej starości.

Bez ćwiczenia zaczyna zawodzić na ogół około 50. roku życia. Najpierw bywa to zwyczajnie: czasem zapominamy nazwiska kolegi z ławy szkolnej lub ulubionego nauczyciela, albo miejsca okularów, które wczoraj mieliśmy na nosie, potem zdarzy się pozostawienie kluczyków do samochodu w zamkniętym aucie, żona zaczyna szukać kosmetyczki, albo uwielbianej książki kilka dni temu czytanej, itp. Kiedy takie fakty następują zbyt często – idziemy do lekarza. A lekarz powie nam: Eee, to nic nowego i nic dziwnego. To objawy starzenia. Bo im jesteśmy starsi - tym pamięć słabsza. Panie doktorze! Czy można temu zapobiec? - pytamy. Profesor Adam Stępień, kierownik Kliniki Neurologii Wojskowego Instytutu Medycznego w Warszawie, odpowie: "U wszystkich z nas, wcześniej lub później, pojawiają się zaburzenia pamięci".

Zobacz także:

OFFline profil autora

Autor: Stanisław Cybruch

Artykuły (471) Galerie (0) Średnia ocen (3.71)

Miejscowość: Elbląg | Kraj: Polska

Ostatnie artykuły autora:

Pozycja autora w rankingach:

Dodaj do

Komentarze: 1

Sortuj komentarze:

Marek Chorążewicz 06.01.2012 23:58

Ocena:

Panie Stanisławie, zadziwiające, że tak mało ludzi chce poznać podstawowe informacje o pamięci i jej funkcjonowaniu. Artykuł pięknie się czyta. Moja ocena nie może być inna, jak +5

Komentarz został ukrytyrozwiń