Pozycja materiału w rankingach:

#4506 wg odsłon (tygodniowy)

Ocena: 1pkt

Oceń:

Pih - Dowód rzeczowy nr 1

Dodał(a): Piotr Wiernicki
2010-11-08 14:11
Odsłon: 4031
Komentarzy: 5

Tagi:

Pierwsza część trylogii zapowiedzianej przez rapera prezentuje bardzo wysoki poziom. Mroczna, refleksyjna, "brudna" płyta w sam raz na jesienną, deszczową aurę.

Okładka albumu Piha - Dowód rzeczowy nr 1 / Fot. www.merlin.pl

Już dwa lata minęły od wydania poprzedniego świetnego albumu Piha „Kwiaty Zła”. Bydgoski raper po raz kolejny udowadnia, że można robić mądry, nieszablonowy rap nasiąknięty hardkorem (Adam Piechocki, bo tak brzmi jego imię i nazwisko może pochwalić się tytułem doktora prawa). Ogromnym atutem artysty jest to, że wydaje bardzo równe płyty i co najważniejsze zauważyć można progres umiejętności rapera. Pich jest jednym najbardziej charakterystycznych raperów w naszym kraju. Jego krzyczący, zachrypnięty wokal, chamskie i bezpośrednie wersy kojarzy każdy wielbiciel rapu.

„Dowód rzeczowy nr 1” rozpoczyna się mrocznym, enigmatycznym intro. Następnie przechodzimy do „Weneckiego lustra” ze świetnym refrenem mocno bujającym głową. Na uwagę zasługuje „Ambicje nie dają mi żyć”. Pihu zręcznie zmienia flow, do tego mocny uliczny bit i mamy świetny numer: „Czerwony dywan, kiedy przebywam!”. Nic dodać, nic ująć. Po dosyć chaotycznym czwartym tracku przechodzimy do lirycznego „Czasu”. PeICHa wymienia, czym jest dla ludzi czas i jak róznie może on być traktowany przez nas. Żal mu tych, którzy nie potrafią pogodzić się z przemijaniem czasu. Raper w tym kawałku bardzo oryginalnie podszedł do tematu. Przedstawia swoje ciekawe przemyślenia. W pamięć zapisują się takie wersy jak: „Czas to zapomnienie, niechciane blizny obsrywane przez gołębie po piersi ojców ojczyzny”. „Zgniłych sumień cmentarz” to kolejny liryczny akcent albumu. Pihu mówi o poskromieniu swojej ciemnej strony serca. Kawałek siódmy to „Femme Fatale” przestrzegający przed pięknymi, podstępnymi kobietami. Koniec piosenki kojarzy się z „Respect” Notouriousa Biggi’ego Gdy płyta zdążyła już nas „wciągnąć” na dobre i zachwycić otrzymujemy… rozczarowanie. Być może to celowy zabieg, ale podkład „Gloria Victis” brzmi niemal identycznie jak „Rap Symfonia” legendarnego WYP3. Pihu momentalnie się rewanżuje i po mrocznych i bardzo refleksyjnych kawałkach serwuje nam świetny, lekko funkujący „Dokument”. Ten fragment płyty jest nieco lżejszy i daje nam odsapnąć po cięższych tematycznie kawałkach.

Zobacz także:

OFFline profil autora

Autor: Piotr Wiernicki

Artykuły (2) Galerie (0) Średnia ocen (1.00)

Miejscowość: Łódź | Kraj: Polska

Ostatnie artykuły autora:

Vavamuffin - Mo’ better rootz

Pozycja autora w rankingach:

Największa liczba odsłon (1135)

Dodaj do

Komentarze: 5

Sortuj komentarze:

hip pih 11.11.2010 12:49

Ocena:

BIAŁOSTOCKI nie bydgoski. kurwa recenzent od siedmiu boleści. research po kutasie;)

Komentarz został ukrytyrozwiń

wiciu 09.11.2010 08:07

Ocena:

PeIhA JEST NAJLEPSZYM RAPEREM JAKIEGO DOTYCHCZAS SłYSZALEM

NO I OCZYWIśCIE JEGO KOMPAN CHADA

ONI UREALNIAJA SCENE POLSKIEGO HIP-HOP-U

Komentarz został ukrytyrozwiń

wiciu 09.11.2010 08:03

Ocena:

sam zes kretyn ulongu

Komentarz został ukrytyrozwiń

PiHszou 08.11.2010 16:59

Ocena:

osoba pisząc to , interesuje się hip-hopem chyba od niedawna.widać kilka błędów merytorycznych, mocno rażących po oczach, takich które nie powinny się przytrafiać na tym poziomie - po pierwsze - PiH, pisownię "Pich" rozpropagowała swojego czasu Viva, w klipie "Nie zasypiaj".. po drugie - PiH - nie bydgoski, a białostocki raper. po trzecie -Chada wydał "PROCEDER" nie "Precedens" .

ale dobrze, że polski hip-hop zostaje zauważony, i to ten najlepszy ;)

Komentarz został ukrytyrozwiń

dawid nowak 08.11.2010 14:45

Ocena:

co za idiota to pisal? bialostocki raper kretynie

Komentarz został ukrytyrozwiń