Pisanie tekstów piosenek to jak rozwiązywanie krzyżówek...

– Już niebawem Wigilia. Jak pan obchodzi  Boże Narodzenie?
– Jestem domatorem. Zawsze spędzam święta w gronie rodzinnym - dzieciaki, żona, która przygotowuje świąteczne potrawy oraz nasze ukochane zwierzęta - dwa koty i suczka. Do tego obowiązkowo trochę śniegu, pierwsza gwiazdka na niebie, wielka choinka a pod nią prezenty. Nigdy nie spędziłem świąt poza Warszawą.

– A do tego tradycyjnie dwanaście potraw na stole?
– Tak. Musi być ryba po grecku, karp smażony, kutia. Muszą być również różne sałatki. Przed kolacją  zawsze jemy gotowane ziemniaki z solą i z masłem. Ja nie uznaję mięsa oraz wędlin na święta.

– Przy wigilijnym stole zasiądzie pan z…
– ...Mam duża rodzinę. W tym roku będzie u mnie na Wigilii trójka dzieci, dwoje wnucząt, siostra cioteczna z córką… zdecydowana przewaga kobiet. Z mężczyzn właściwie tylko ja,  syn oraz mój kot. Bo drugi kot to kotka a do tego mamy jeszcze suczkę.

– Rodzina jest dla pana najważniejsza…Zawsze stawiał ją pan na pierwszym miejscu ?
–Nie. Kiedyś najważniejsza była praca, dopiero potem rodzina i przez to rozleciało mi się kilka rodzin. W końcu doszedłem do wniosku, że rodzina jest najważniejsza.

– Woli pan dawać czy otrzymywać prezenty ?
– Ja wolę dawać. Napisałem kiedyś taką piosenkę dla Andrzeja Cierniewskiego, właśnie o tym, że wolę dawać niż brać.

– Skąd bierze pan pomysły na teksty piosenek?
– Z głowy, czyli z niczego – jak mówią. (śmiech) Pierwsze teksty piosenek zacząłem pisać 40 lat temu. Początkowo było to dla mnie strasznie trudne. Męczyłem się okropnie, ale z upływem czasu człowiek nabiera umiejętności. Potem pisałem już piosenki dla kogoś. Na przykład Czesław Niemen w 1966 roku poprosił mnie abym napisał dla niego piosenkę o Polaku, który będąc w Paryżu tęskni za Warszawą. I napisałem „Sen o Warszawie”.

– Pisał pan nie tylko dla Niemena. Również dla Seweryna Krajewskiego, Krzysztofa Klenczona… Czy zdarza się panu, napisać coś, co potem odkłada pan na dno szuflady?
– Tak. Czasami piszę do szuflady. Jak mam jakiś pomysł to piszę. Może się to komuś kiedyś przyda.

– Pana najnowsza książka to „Fruwa twoja marynara”. Dla kogo mogłaby okazać się wspaniałym prezentem pod choinkę?
– Reklamuję tę książkę pod hasłem „Kup na Gwiazdkę swemu ojcu”.

–Dlaczego akurat ojcu?
– Bo to jest książka skierowana do troszkę starszych ludzi. Do tych, którzy choć trochę interesują się jazzem albo pamiętają tamte lata, lata pięćdziesiąte i sześćdziesiąte.

– „Fruwa twoja marynara” to opowieść o narodzinach i rozwoju powojennego jazzu w Polsce, narodzinach rock’n’roll’a…
– Tak. Tak więc trudno żeby młody chłopak kupował sobie, czy rówieśnikowi tę książkę, albo nawet ktoś w średnim wieku… Młodzi ludzie interesują się muzyką współczesną.

– Rozpoczynając pracę nad tą książką, zakładał pan, że będzie skierowana do określonej grupy odbiorców?
– Zdecydowanie tak. Napisałem tę książkę do moich rówieśników, żeby nie zapomnieli o jazzie.

– Muzyka ogrywa ważna rolę w pana życiu…
– Muzyka to całe moje życie. Od szesnastego roku  życia do chwili obecnej żyję z muzyki, żyję z muzyką, nie powiem, że żyję dla muzyki, bo żyję dla rodziny, ale muzyka była ze mną od zawsze.

– Wszystkie pana książki mają wspólny mianownik. Pisze pan o muzyce. Czy nie chce pan spróbować pisać o czymś innym?
– Nie, nie, nie.  Teraz już nie mam czasu na pisanie a te książki, które czekają na wydanie napisałem o wiele wcześniej. Niedawno zostałem prezesem radia.

– Jak określiłby pan muzyka doskonałego?
– Nie ma czegoś takiego jak muzyk doskonały. Muzyk może być dobry, albo bardzo dobry. Nikt nie jest doskonały. Co to właściwie jest doskonałość? Doskonały może być tylko kształt kobiecego ciała.

– Kto jest dobrym muzykiem według pana?
– Tomasz Stańko, Jerzy Duduś Matuszkiewicz, Jan Ptaszyn Wróblewski.

– O nich także wspomina pan w „Fruwa twoja marynara”…
– O nich także, ale piszę również o tych muzykach, którzy nie byli doskonałymi muzykami, którzy pili wódkę, którzy się awanturowali, którzy spóźniali się na koncerty… Ale ich talentu nie można wiązać ze stylem życia.

– Skąd czerpał pan wiedzę zaprezentowaną w książce?
– Trochę przeżyć własnych, ale większość to słowa ludzi, którzy to wszystko przeżyli i mogli mi o tym opowiedzieć lub też znalazłem ich wspomnienia w przeróżnych książkach, artykułach prasowych, pamiątkach.

– Nie tylko jako pisarz, ale również jako dziennikarz, którym jest pan z zawodu – czy odczuwa pan tremę przed kontaktami z czytelnikami, słuchaczami, widzami?
– Żadnej. Wszyscy ludzie są pozytywni a jeśli nie, to mogę ich pozytywnie nastawić do siebie.

– Myśli pan, że ma tak duża siłę przekonywania, aby przekonać do siebie każdego?
– Myślę, że tak. A pani tak nie uważa? (śmiech)

– Uważam. Więc skąd bierze się u pana ta siła przekonywania?
– Z miłości do ludzi. Lubię ludzi, lubię z nimi rozmawiać, lubię się od nich czegoś dowiedzieć, czasem coś im przekazać.

– A co z tymi złymi ludźmi, którzy próbują zrobić innym krzywdę?
– W moim życiu nie było złych ludzi i nie było złych wydarzeń. Całe moje życie to pozytywne pasmo.

– Jak udało się tego panu dokonać?
– Żyje według zasady, że złe chwile i złe doświadczenia się zapomina i zostają same dobre.

– Dużo pan zapomniał?
– Nie, prawie nic.

– Oprócz kolejnych dwóch książek, które czekają na publikację, jakie są plany Marka Gaszyńskiego?
– Mam plan wyprowadzenia na jedno z pierwszych miejsc Radia Dla Ciebie, którego jestem prezesem.

– Jak pan chce to osiągnąć?
– Mam pewną wizję radia. Powinno być miłe, nastawione na ludzi, powinno mówić do nich sympatycznym językiem z poczuciem humoru. Powinno mieć muzykę, którą mogą zaakceptować wszyscy. Ponadto musi mieć ciekawe audycje – o zwierzętach, o politykach, ich życiu prywatnym, o Warszawie o Mazowszu, czyli dla tych ludzi, którzy chcą dowiedzieć się czegoś o swoim rejonie. Dziennikarz musi mówić do słuchaczy o swoich problemach.

– Co robi na co dzień Marek Gaszyński?
– Opiekuję się moimi dziećmi, pilnuję domu, upiększam go. Opiekuję się moimi zwierzętami. Prowadzę życie towarzyskie, chodzę na imprezy, do kina, na koncerty czytam książki.