Piwo, mnich i szalony król. Przewodnik po Monachium cz. III

Dodał(a): Rafał Andrzej Smentek
2011-12-06 16:05
Odsłon: 847
Komentarzy: 3

To już ostatnia część poświęcona Monachium. Powodem nie jest brak tematów, jest wręcz odwrotnie. To na tyle ciekawe miejsce, że miałem do wyboru, zamknąć serię w trzech artykułach, albo napisać książkę. To drugie może przyjdzie później.

Nie ma co ukrywać, że powodem, dla którego tak dużo miejsca poświęcam "piwnej stolicy Niemiec" jest fakt, że spędziłem tu blisko rok, a z racji wrodzonej ciekawości poznałem ją bardzo dobrze. Czasem okazywało się nawet, że wyprzedzałem pod tym względem rodowitych Monachijczyków. To jednak jest już zapewne wada, którą ma niemal każdy mieszkaniec większego miasta - niejednokrotnie znamy obce miejsca lepiej niż to, gdzie na co dzień mieszkamy. Dotarło to do mnie, kiedy moi przyjaciele z zagranicy wypytywali mnie o Warszawę. Na szczęście pod tym względem nadrobiłem już zaległości. Niemniej wróćmy do tematu.

Ludwigstrasse. Widok na bibliotekę. W tle kościół św. Ludwika. / Fot. Rafał Andrzej Smentek

Cofnijmy się w czasie do Monachium XIX wieku za panowania Ludwika I. Miasto rozwija się jak nigdy dotąd. Władca, zreorganizował administrację, dba o gospodarkę i odgrywa znaczącą rolę na arenie międzynarodowej. Po wsparciu Greków w walce o niepodległość, jego syn Otto zostaje królem nowego państwa, co nie pozostanie bez znaczenia dla rozwoju Bawarii. Do sukcesów Ludwika I należały też wybudowanie pierwszej w Niemczech linii kolejowej oraz budowa kanału łączącego Men z Dunajem. Dla miasta istotnym wydarzeniem było przeniesienie uniwersytetu z Landshut do Monachium. Kiedy nadchodzi dobrobyt, rozwija się też sztuka. Artyści w tamtych czasach nie mogli narzekać. Król, parafrazując innego władcę, zwykł mawiać "Sztuka to ja" i nie szczędził dla nich grosza. Sam był wielkim pasjonatem średniowiecza, ale jednocześnie był otwarty na inne propozycje. Oczywiście w pewnych granicach.

W tym sprzyjającym okresie przyszło żyć i tworzyć dwóm wielkim architektom, którzy karierę rozwijali dzięki Monachium, ale i miasto wiele zawdzięcza im. Leon von Klenze i Friedrich Wilhelm von Gärtner nie byli jednak serdecznymi przyjaciółmi. Ich relacje przepełnione były duchem rywalizacji, a kroniki wzmiankują raczej o obopólnej niechęci niż pozytywnych stosunkach między artystami. W takim przypadku możliwe są zazwyczaj trzy drogi. Jeden z oponentów w końcu poddaje się i oddaje pole rywalowi, albo obaj zatracają się w artystycznych pojedynkach, co prowadzi do takiej różnorodności i "oryginalności", że powstaje kicz lub też, wręcz odwrotnie, arcydzieło. Krytycy sztuki są raczej zgodni, że w Monachium wystąpił trzeci, najlepszy możliwy przypadek. Tak się złożyło, że areną rywalizacji obu panów był ten sam teren przypadający na tzw. dzielnicę uniwersytecką i dzielnicę muzeów.

Czytaj dalej ----->

1
2
3
...
4
następna »

Zobacz także:

OFFline profil autora

Autor: Rafał Andrzej Smentek

Artykuły (55) Galerie (7) Średnia ocen (4.71)

Wiek: 25 | Miejscowość: Warszawa | Kraj: Polska

O mnie: Absolwent Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego i Ludwig-Maximilians-Universitaet w Monachium. Od marca stypendysta IPS w Bundestagu. Publikuje również w serwisie Stosunki Międzynarodowe (tematyka bezpieczeństwa).

Ostatnie artykuły autora:

Pozycja autora w rankingach:

Dodaj do