Płyta Łukasza Szuli "Maiasaura". Do pokochania na zawsze

Dodał(a): Piotr Balkus
2010-08-22 07:21
Odsłon: 4409
Komentarzy: 5

Tagi:

Łukasza Szulę znam z projektu Pies Prezydenta i piosenki "Xoxo", jednego z moich dziesięciu ulubionych alternatywnych utworów sprzed kilku lat. Teraz młody artysta powraca z projektem, który zwie się tajemniczo "Maiasaura"...

Okładka płyty "Maiasaura" Łukasza Szuli, Fot. Materiały artysty / Fot. Materiały artysty

Jest to cały projekt artystyczny, w który - przyznam szczerze - nie wnikałem za głęboko, skupiając się raczej na tym, co tygrysy takie jak ja lubią najbardziej - na muzyce. Jednak dla ciekawskich podaję link do całego projektu maiasaura.llll.pl.

Może pomyślicie, że przesadzam, ale naprawdę zakochałem się w tej płycie, a już na pewno w jej niektórych fragmentach. Bo i ta muzyka jest jak soundtrack do zakochania. Słuchając jej doznaje się takiego trudnego do opisania uczucia - szczęścia, ale i jakiegoś niespełnienia, słodkiego bólu. Jakbyśmy właśnie posiedli sekret, który tylko nam został powierzony. Bardzo intymne, delikatne, chilloutowe dźwięki, piękne, oniryczne klimaty. Żadnego "darcia pierza", po prostu sączący się z wolna miód na uszy.

Dzisiaj polskie zespoły próbują odrzucić naśladownictwo i stworzyć coś świeżego/swojego, jednak trzeba to śmiało powiedzieć - rzadko się im udaje nagrać coś oryginalnego. Płyta "Maiasaura" nie jest kopią rodzimej twórczości, ani zaściankowym brzdąkaniem na instrumentach. Słychać, że artysta używa minimum środków akustycznych i wywołuje w słuchaczu maksymalne napięcie duszy. "Maiasaura" to jest taka polska minimalistyczna, odpowiedź na TV On The Radio, na Sigur Ros, odpowiedź unplugged. Posłuchajcie kompozycji "Why" a będziecie wiedzieli o czym mówię.

Green Day śpiewało "Wake Me Up When September Ends", The Cure "Last Day Of Summer", ale nikt tak pięknie nie mówił o przemijaniu, o jakiejś metaforycznej jesieni jak Łukasz w tej piosence. Podobny klimat przemijania i smutnego szczęścia ma kawałek "Bubblepop" - może to dzięki tym niesamowitym, zimnofalowym, mantrowym klawiszom. Może to dzięki smoothnemu głosowi samego Łukasza. No i tajemniczego Konrada, który użyczył swego wokalu w dwóch pieśniach.

Zobacz także: