Podróż do Falmouth, czyli na koniec świata

Dodał(a): Wiktoria Franaszek
2010-01-16 14:36
Odsłon: 2480
Komentarzy: 0

Tagi:

Szum oceanu. Wąskie uliczki. Uśmiechnięci ludzie. Pyszne jedzenie i mroźne powietrze. To wszystko w jednym miejscu. Tak pięknym, ale i odległym.

Falmout - droga na plażę / Fot. Wiktoria Franaszek

Falmouth. Nie chciałam tam przyjechać, być i zwiedzać. Daleko. Koniec świata. Jednak teraz chciałabym tam być codziennie. Codziennie patrzeć na mewy, chodzić ulicą i pić angielskie piwo w irlandzkich barach. Jest to najlepszy duet w Kornwalii.

To miejsce do którego każdy chce wrócić. To podróż na całe życie. Magia tego miasta zostaje i w sercu i w myślach. Gdy pije się herbatę, z przyzwyczajenia chce się nalać mleka, jednak nigdy żadne mleko nie będzie miało takiego smaku jak kornwalijskie. Pamięta się smak słonej wody, która przychodziła wraz z falą i obijała się o ciało. Palmy, które witały ludzi przy każdej ulicy. Palmy i Wielka Brytania? A jednak. Przy małych domkach wyglądały nadzwyczaj barwnie. Falmouth, dla mnie to nie tylko brytyjskie miasto. To również poznanie orientalnej kuchni, poznanie innego życia, innej religii, kultury i języka. Jedzenie po którym każdy ma problemy żołądkowe przez kilka dni. Jedzenie piekące w język. Jednak po kryzysie nic innego tak dobrze nie smakuje jak tygrysie krewetki w sosie słodko-ostrym. Poznanie ludzi, którzy tak bardzo się różnią ode mnie, od mojej rodziny czy przyjaciół. Mają inne poglądy, przekonania i marzenia na najbliższe życie. Aby ich poznać nie można stać z boku i przyglądać się. Trzeba żyć z nimi, przebywać, rozmawiać i poznawać ich tradycje. Wtedy z zimnego, najstarszego brata, jakim był Boss, który mało się odzywał, wychodzi człowiek z wielkim poczuciem humoru, z serdecznością w oczach i wyciągniętymi dłońmi do pomocy.

Nepal. Mój kolejny przystanek.