Podróże kulturowe. Namibia - kraj odważnych ludzi

Dodał(a): Radosław Skrodzki
2009-04-01 12:04
Odsłon: 5407
Komentarzy: 4

Tagi:

Angelina, Eben i Julietta nie bardzo nawet wiedzą, gdzie leży Polska. Opowiadam im o trudnych przejściach Polaków, próbują wskazać podobieństwa do wolnościowych dążeń Namibii.

Naola i Velemina ze szkoły u podnóża góry Spitzkoppe / Fot. R. Skrodzki

"We brave people of Namibia" mówią i śpiewają o sobie mieszkańcy Namibii. Jaką skalą mierzyć ich odwagę, czy porównywać ich do nas, którzy przetrzymali ponad sto lat niewoli, nie poddali się rozbiorom i zachowali swoją tożsamość. Tak, znamy problemy związane z niepodległością, wiemy co znaczy okupacja, wiemy, że dla idei wolności warto żyć i ... umierać. Udowodnili to nasi przodkowie przelewając krew w wielu skazanych na niepowodzenie powstaniach. Wiemy, jak ważny jest dla nas orzeł, albo jeszcze bardziej korona, którą przyozdobili go nasi królowie. Wszystkie spory o niepodległość mamy już za sobą i nie wątpimy, że Rzeczpospolita to kraj od wieków suwerenny, kraj z tradycją i tysiącletnią historią. To nas nazywali wieszcze Mesjaszem Narodów. To my chcieliśmy by inni również umierali za Gdańsk.

Angelina, Eben i Julietta nie bardzo nawet wiedzą, gdzie leży Polska. Opowiadam im o trudnych przejściach Polaków, próbując wskazać podobieństwa do wolnościowych dążeń Namibii. Uśmiechają się, przytakują i zaznaczają, że to ich zasługa, że żyją w wolnym kraju. Niemiecki kolonializm, południowoafrykański apartheid przegrały z tożsamością mieszkańców Namibii. Właśnie, wahałem się, czy nazwać ich Namibijczykami, jeśli żyje tu ponad czterdzieści różnych grup plemiennych. Może zatem podejść do tego tematu z perspektywy języka, przecież my Polacy śmiało możemy dzięki naszej mowie określać, czy ktoś przynależy do naszego narodu. W Namibii ten miernik nie znajdzie zastosowania, językiem urzędowym - a jest nim angielski - posługuje się tylko siedem procent ludności. Reszta to dziesiątki narzeczy, dialektów, które często istnieją w obrębie jednej wioski.

W takich okolicznościach zjednoczył się mimo wszystko i wbrew zabiegom innych krajów, dwumilionowy naród i w 1990 r. ogłosił światu swoją niepodległość. Południowa Afryka próbowała jeszcze panować w kilku miastach czy prowincjach, jednak wolnościowych dążeń Namibii nie dało się już powstrzymać. Sam Nujoma, bojownik organizacji SWAPO i wreszcie pierwszy prezydent Namibii, poprowadził swój kraj do niepodległości. Cierpliwość, upór i nadzieja doprowadziły naród w końcu do wolności. Symbolem nowego kraju stał się oryks, antylopa, która ozdabia swoim wdziękiem wiele namibijskich farm i - ku uciesze smakoszy - ląduje też czasem po mistrzowskiej obróbce miejscowych kucharzy na talerzach gości odwiedzających stylowe, komfortowe lodges.

Rozkład jazdy pociągów na dworcu centralnym w stolicy Windhoek / Fot. R. Skrodzki

Po raz pierwszy stek z oryksa, oczywiście kelnerka nie omieszkała zapytać czy medium, skosztowałem w restauracyjnym wagonie komfortowego pociągu Desert Express. Mówiąc pociąg należy zapomnieć o wszelkiego tego typu pojazdach, które budzą mieszane uczucia u naszych rodaków. Na usprawiedliwienie naszych kolei dodam, że tutaj w Namibii nigdzie nie trzeba się spieszyć, niezbyt szybkie tempo jest zaletą gdy podziwia się krajobrazy. Ale chyba na tym wszelkie próby porównań się wyczerpują. Przygoda zaczyna się w Windhoek, na głównym dworcu w stolicy kraju. Centralnego dworca raczej nie przypomina, co tylko zaliczyć można na jego korzyść. W zadbanym budynku, gdzie w kątach stoją donice z pięknym kwiatami, zastaję gromadkę dzieci. Od razu przykuwają moją uwagę, zwłaszcza, że siedzą w rzędach na podłodze. Jest ich gdzieś ze trzydzieści, z tyłu stoi nauczycielka.