Facebook Google+ Twitter

Pozycja materiału w rankingach:

1010 miejsce

Poetyckiej pamięci Salomei Kapuścińskiej

W maju, Wrocław pożegnał na zawsze znakomitą poetkę Salomeę Kapuścińską. Nie znałam jej osobiście, ale zafascynowała mnie jej poezja, gdy przypadkowo odkryłam jej wiersze.

 / Fot. Skan okładkiPoeci umierają, takie jest prawo życia i nikt tego nie zmieni ale ich poezja żyje dalej. Wielka tajemnica „odchodzenia“ nie ominie nikogo.
W wierszach Salomei Kapuścińskiej, dalej będą żyć miejsca o których pisała. Podmioty liryczne jej wierszy będą zawsze żywe, a w poezji nadal będą szumiały drzewa i przemykać obrazy, których zapewne już dawno nie ma.
Salomea Kapuścińska była poetką i pisarką, urodziła się w 1940 roku w Warszawie. Była córką Witolda J. Kapuścińskiego (lekarza, podróżnika, pisarza i poety). Od 1957 roku, publikowała w wielu pismach literackich swoje wiersze, nowele i sztuki teatralne. Była także autorką słuchowisk radiowych oraz tekstów piosenek.
Poetka związana była z Wrocławiem. Ukończyła Wydział Historyczny (historię sztuki) na Uniwersytecie Wrocławskim oraz Państwowe Ognisko Kultury Plastycznej. Pracowała jako dekoratorka wnętrz. Brała czynny udział w życiu kulturalnym wrocławskich klubów: Pałacyk oraz Związki Twórcze.

Opublikowała dwanaście zbiorów wierszy. Debiutowała w 1962 roku tomikiem pt: "Chłodno jest oczom". Następne wydania: "Wołanie na ptaka" - 1970, "Zbroja błękitna" - 1973, "Tryptyk ze snu" - 1976, "Białostrunne" - 1978, "Zmilczenia" - 1980, "Czuwanie" - 1981, "Dzban ognia" - 1981, "Natura płomienia" - 1982, "Pożegnanie brata" - 1986, "Nadzieja" - 1987 i ostatni tomik "Modrzewie" wydany 1993 roku w ramach biblioteki Wrocławskiego Oddziału Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.
Poezja jej jest uskrzydlona dojrzałymi metaforami nawiązującymi do przyrody. W zbiorach wierszy znajdują się liczne utwory o motywach górskich: "Białostrunne"- 1978, "Zmilczenia"- 1980, "Czuwanie"- 1981.
gdy górskie krajobrazy poślubią morską ciszę/ pocznie się żywe słowo w łanie zbóż szumiących/ wtedy wiersz dla mej nieśmiertelnej ojczyzny napiszę/ chlebem pachnący będzie/ w nim jasno jak w morskich przeźroczach/ jak w polodowcowej dolinie zielono/ od gór do morza strumieniem się stoczy/ przez kraju łono/ będzie w nim radość z czasu okiełznania/ jakby ktoś na historię zarzucił uprzęże/ z tym wierszem pójdę na śmierci spotkanie/ i śmierć zwyciężę (Salomea Kapuścińska – Wiersz)

 / Fot. Skan okładkiOstatnie lata życia spędziła w Domu Opieki pod Wrocławiem gdzie dalej pisała wiersze. Zmarła w dniu 1 maja po długiej i przewlekłej chorobie.
najpiękniejszy z żywiołów/ żywioł zatracenia/ gdziekolwiek padnie iskra/ tam śmierć się uśmiecha/ lecz każdy widok przyćmi/ płonący zew ogniska/ i gwiazda ułomności/ ludzkiej płonąca łza - pociecha
/Salomea Kapuścińska, wiersz Ogień - z tomiku 'Natura płomienia', 1982

Trzeba mieć nadzieję, że twórczość jej nie zostanie zapomniana a piękne pełne liryki wiersze Kapuścińskiej zawsze znajdą czytelników.


Komentarze (2):

Sortuj komentarze:

Poezja jest śpiewem duszy wrażliwej, tak myślę. Nie każdy potrafi i może, choć tak mu się wydaje. Poszukam tego tomiku.

Komentarz został ukrytyrozwiń

W tak piękny sposób o poetach i o poezji może pisać tylko ten, kto kocha poezję.
Nie było mi dane przypadkowe odkrycie wierszy Salomei Kapuścińskiej, odkryję je teraz świadomie.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Jeśli chcesz dodawać komentarze, musisz się zalogować.

Najpopularniejsze

Copyright 2016 Wiadomosci24.pl

Korzystamy z cookies i local storage.

Bez zmiany ustawień pliki są zapisywane na urządzeniu. Więcej przeczytasz tutaj.