Póki sił starczy, czuje się zobowiązany śpiewać prawdę

Dodał(a): Łukasz Cygan
2009-05-28 20:00
Odsłon: 2555
Komentarzy: 0

Tagi:

Z legendarnym bardem "Piwnicy Pod Baranami" Leszkiem Wójtowiczem o jego balladach, Piotrze Skrzyneckim, olimpiadzie w Moskwie i strajku w stoczni rozmawia Łukasz Cygan.

Jak tu nie wierzyć w przeznaczenie? / Fot. Archiwum rodzinne // Zdjęcie udostępnione przez Leszka Wójtowicza

Wierzy Pan w przeznaczenie? Na Pańskiej stronie można znaleźć zdjęcie małego chłopca otoczonego stadem baranów.
-Rzeczywiście tak było, chociaż nawet moja mama nie pamięta w jakich okolicznościach zostało ono zrobione! Nie, nie wierzę w przeznaczenie, natomiast przyznaję, że po latach wygląda to rzeczywiście zabawnie. W liceum śpiewałem tak zwany big beat, czyli między innymi piosenki Skaldów, a czasem dla odmiany Tadeusza Woźniaka, ale prawdziwie zaczarował mnie telewizyjny fragment programu „Piwnicy Pod Baranami”. Pamiętam jak dziś – parędziesiąt sekund spędzonych przed ekranem czarno-białego telewizora, pamiętam Piotra Skrzyneckiego, Janka Kantego Pawluśkiewicza z kruczoczarną brodą, pamiętam malowniczą grupę artystów i piękną muzykę. Właśnie wtedy obiecałem sobie, że kiedyś tam zaśpiewam.

Jest Pan wdzięczny Franciszkowi Studnickiemu za wprowadzenie w świat artystów? Kiedyś był Pan przedstawiany nie jako Leszek Wójtowicz, a jako „młody poeta”…
-Najzabawniejsze jest w tym to, że Piotr Skrzynecki, gdy w końcu do Piwnicy dotarłem przedstawiał mnie jako „młodego poetę”, choć nie pisałem wtedy wierszy! W czasie studiów, ze sztuką i śpiewem nie wiązałem żadnych wielkich nadziei zawodowych, ponieważ doskonale zdawałem sobie sprawę z tego, jak potężne dokonania w Polsce wiele osób uczyniło w dziedzinie tak zwanej „Piosenki literackiej”. Ja się działalnością śpiewaczą, piosenkarską najprościej w świecie bawiłem. Założyłem zespół, który nazywał się „Pracownia” w składzie dosyć egzotycznym, ponieważ były to dwie gitary klasyczne i fagot. Na jednej z nich grałem ja. Śpiewałem piosenki, ballady z własną muzyką do wierszy takich legend jak Bruno Jasieński, Nikołaj Asjejew, Andrzej Trzebiński i… dalej marzyłem o Piwnicy.

Nie kusiło Pana zostać radcą prawnym?
-Naturalnie! Do prof. Studnickiego zwróciłem się dwa razy w życiu z ogromną pokorą - pierwszy raz, aby raczył wprowadzić mnie do Piwnicy. Wiąże się z tym zabawna historia, gdyż każdy, kto związany był z tym miejscem a studiował prawo mógł liczyć u tego fenomenalnego cywilisty i informatyka na łagodne traktowanie w trakcie egzaminu z prawa cywilnego. Ja miałem odwrotnie. Profesor Studnicki zachęcił Piotra, aby wpuścił mnie na scenę, chociaż do cywilnego nauczyć się musiałem. Drugi raz zwróciłem się do niego w 1980 roku, kiedy to uznałem, że czas zająć się czymś poważnym i urządziłem z pomocą zaprzyjaźnionych muzyków coś na kształt „wieczoru pożegnalnego”. Poprosiłem po nim o pomoc w staraniu się o aplikację radcowską, ale o moim losie zadecydował przypadek. W dziełach Pawła Jasienicy przypadek ten kryje się za najważniejszymi wydarzeniami w historii. Siedzi sobie jakieś takie coś i czasem pazurem w ścianę poskrobie, a to jakieś drzwi otworzy, a tu popchnie konkretną osobę w niespodziewanym kierunku i wydarzenia dzieją się zgoła inaczej niżby się to miało wydawać. Tak było ze mną, kiedy ktoś wpadł na pomysł, abym ze swoimi balladami pojechał do Moskwy na olimpiadę.

1
2
3
...
5
następna »

Zobacz także:

OFFline profil autora

Autor: Łukasz Cygan

Artykuły (190) Galerie (13) Średnia ocen (4.20)

Miejscowość: Kraków | Kraj: Polska

O mnie: Cokolwiek robi - zawsze z pasją. Jest gorący, ostry, wyrazisty i do szpiku kości bezkompromisowy - dla jednych to zaleta, dla innych największa jego wada. Szczodry w krytyce. Oszczędny w pochwałach.

Ostatnie artykuły autora:

Pozycja autora w rankingach:

Dodaj do