Poniedziałkowy wieczór z Chickiem Coreą

Dodał(a): Sebastian Maroszek
2010-12-29 17:33
Odsłon: 1821
Komentarzy: 2

Tagi:

W warszawskiej archikatedrze św. Jana Chrzciciela wystąpił jeden z czołowych kompozytorów i pianistów jazzowych. Świąteczny koncert zorganizowany przez Stołeczną Estradę idealnie wpisał się w wyjątkowy, świąteczny czas.

Chick Corea koncert Archikatedra św. Jana Chrzciciela - Warszawa / Fot. Darek Senkowski / Stołeczna Estrada

Specjalne koncerty powoli stają się rytuałem, a występy takich artystów jak Barbara Hendrix, The Hilliard Ensamble, Take 6, The Golden Gospel Singers trafiają do historii kulturalnej Warszawy.

Tym razem zaproszenie do Warszawy przyjął Chick Corea i wystąpił solo, prezentując utwory swoje, swoich przyjaciół, uwzględniając równocześnie klimat i specyfikę świątecznego okresu.

Znany od ponad 40 lat muzyk w równym stopniu czerpie z muzyki Charliego Parkera czy Milesa Davisa, co Beethovena, Bartoka czy Chopina. Sięga zarówno do muzyki latynoskiej, rocka, muzyki elektronicznej, jak i do jazzu i fusion. Współpracuje bądź współpracował z takimi sławami jak Stan Getz, Michael Brecker, Herbie Hancock, Gary Burton, Roy Haynes, Miroslav Vitous, Wayne Shorter, Miles Davis (by wymienić tylko niektórych).
Corea na tym etapie swojego życia nie odcina jednak jeszcze kuponów i czerpiąc z doświadczeń, dalej inspiruje swoją muzyką.

Na scenę potrafi wyjść w niezobowiązującym dresie i bluzie z kapturem, rękawiczkach i szaliku. Mimo to potrafi zjednać sobie osoby, które po raz pierwszy widzą go na żywo.

Bezpośrednio patrzeć na niego nie mogłem, gdyż jedno z nielicznych tuż przed rozpoczęciem miejsc, znalazło się niefortunnie za kolumną a telebim w żaden sposób mi tego nie rekompensował. Za to mogłem swobodnie skoncentrować się na odbiorze muzyki.Corea grał utwory Billa Evansa i Theloniousa Monka. Wyraźnie zaznaczył też swój stosunek do Buda Powela. Patrząc na niego, gdy poruszał bezgłośnie wargami, można było odnieść wrażenie, że rozmawia sam ze swoją muzyką, jednocześnie z nią polemizując.

Zyskując komfort w postaci ciepła utracił w pewnym momencie komfort grania, zrobił przerwę kilkuminutową, która pozwoliła jego współpracownikowi nastroić ponownie pianino.

Chick wędrował palcami po klawiszach, gdy chłopiec niedaleko mnie grał rytmicznie na swoich kolanach. Muzyka niczym idylla docierała do wnętrza. Pianista tego wieczoru generował eksperymentalne grzmoty uderzając ręką w struny instrumentu ale i opowiadał o swojej żonie Gayle Moran. W dialog wciągał publiczność dzieląc ją na części i skłaniając do współtworzenia muzyki.

Chwalił nastrój miejsca i żartował "idźcie do domu". Muzyka jednak dalej brzmiała przekonywująco i można było się zapomnieć. Pożegnał wszystkich utworem "Spain" na kolejnym bisie, zostawiając nas z nadzieją że jeszcze tu wróci.

Zobacz także: