Facebook Google+ Twitter

Poznałam "Kwiat pustyni"

  • Źródło: Gość dnia
  • Data dodania: 2010-05-02 21:09

Spróbujmy nie jeść przez kilka dni i nie narzekać, nie skarżyć się, że jest się głodnym. Cieszyć się z tego, co jest. I przy tym wszystkim zachować pogodę ducha, ciszę i spokój.

"Kwiat Pustyni" / Fot. okładka książkiKsiążkę "Kwiat pustyni" trudno zakwalifikować do gatunku reportażu. Jest to raczej opowieść o życiu Afrykanki Waris Dire, jej rodziny oraz innych mieszkańców czarnego lądu.

Dokonam tu umownego podziału książki na dwie części (choć jest ich 18). Pierwsza będzie dotyczyć życia na pustyni, a druga to życie bardzo dobrze nam znane, w które w pewnym momencie wkracza bohaterka utworu. To nasz codzienny świat. Ten w Europie (czy Ameryce). Wyznaczany pracą zawodową i terminarzem spotkań. Świat, w którym pędzimy naprzód w pogoni za pieniądzem, mijając się po drodze i nie mając czasu dla siebie nawzajem. Ciągle niezadowoleni z tego co osiągamy. Pragniemy więcej i więcej…

Co wiemy o Nomadach? To lud koczowniczy, nie posiadający stałego miejsca zamieszkania. Jego członkowie przemieszczają się w poszukiwaniu żywności, wody, opału i pastwisk dla swoich zwierząt. Ich domem jest pustynia, a pory roku określają ich życie…

Czytając tę książkę zastanawiałam się jak nam, Europejczykom (Amerykanom) by się tam żyło. Czy przetrwalibyśmy? Ile czasu? Dzień, tydzień, miesiąc lub dłużej. Wątpię.

Czy potrafimy znaleźć miejsca na pustyni, na których moglibyśmy paść zwierzęta? Doić je?
A takie rzeczy robiło kilkuletnie dziecko (Waris, mając 6 lat lat opiekowała się 170 owcami i kozami). Albo tak ciasno wyplatać naczynia z trawy, aby nie uciekła ani jedna kropla wody czy mleka. Budować chaty. Pokrywać dachy słomą.

Spróbujmy nie jeść przez kilka dni i nie narzekać, nie skarżyć się, że jest się głodnym. Cieszyć się z tego, co jest. Z tego, że słońce wstaje, że jest nowy dzień, że pada deszcz. I przy tym wszystkim zachować pogodę ducha, ciszę i spokój. Wierzyć w to, że z bożą pomocą wszystko się dobrze ułoży. Bo przecież życie zależy od sił natury, a jedynie Bóg nad nimi panuje - nie ludzie.

Wybrane dla Ciebie:




Komentarze (2):

Sortuj komentarze:

Książka ta wywarła na mnie ogromne wrażenie. Przeżycia autorki na długo zapadają w pamięć i duszę. Polecam.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Jeśli ktoś lubi czytać , to polecam tę książkę. Można także film obejrzeć pod tym samym tytułem.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Dziękujemy za Twoją aktywność w serwisie wiadomosci24. Do zobaczenia niebawem w innym miejscu.

Copyright 2017 Wiadomosci24.pl
#PRZEPROWADZKA: Dowiedz się więcej

Korzystamy z cookies i local storage.

Bez zmiany ustawień pliki są zapisywane na urządzeniu. Więcej przeczytasz tutaj.