"Préliminaires". Udany eksperyment Iggy'ego

Dodał(a): Aliaksei Shota
2009-06-16 14:37
Odsłon: 575
Komentarzy: 0

Tagi:

Nowa płyta Iggy’ego Popa nie byłaby chyba żadnym wydarzeniem, gdyby piosenkarz starał się zgłębić już doszczętnie zbadaną stylistykę. Na szczęście, jest inaczej.

Trudno się nie zgodzić, że od bardzo dawna nie było w karierze Iggy’ego porządnego albumu, który od razu wyłaniałby się z dyskografii. Skupmy się na niedawnych osiągnięciach. Jak kształtowała się twórczość Iggy’ego w ostatniej dekadzie? Eksperyment z mocnym, napełnionym gitarowymi riffami, nawet miejscami agresywnym albumem „Beat ‘Em Up” nie przyniósł chyba oczekiwanego skutku, gdyż był dość chłodno przyjęty przez krytyków. Iggy brzmiał jak autoparodia. Więc trochę się uspokoił i nagrał już znacznie lepszą i bardziej zrównoważoną płytę „Skull Ring”, która była powrotem do starego brzmienia. Później były „A Million In Prizes” – dwupłytowa antologia najlepszych piosenek i „The Weirdness” – płyta ponownie zjednoczonych The Stooges, która pojawiła się dwa lata temu.

W „Préliminaires” ojciec chrzestny punku próbuje swych sił w znacznie mniej hałaśliwej muzyce. Co prawda, już zdarzyło mu się wydać dość mierne „Naughty Little Doggie” i „Avenue B”, zawierające powolne kawałki i elementy jazzu, tym razem jest to jednak płyta zdecydowanie udana.

Otwiera ją śpiewany w miarę dobrym francuskim klasyk z lat 40. „Les feuilles mortes”. Dalej – lepiej. Klimaty rodem z Toma Waitsa (pamiętacie ich wspólny występ w „Kawie i papierosach” Jarmuscha?), francuskich restauracji i nowoorleańskiego jazzu. Duży kontrast, gdy przypomnimy sobie gołą klatę Popa – stały element image’u, od którego zaczyna się każdy koncert. Nawet dziś, gdy Iggy już przekroczył sześćdziesiątkę i nie prezentuje się bynajmniej estetycznie.

Album składa się z trzech części. Pierwsza była inspirowana twórczością Toma Waitsa i, być może, Leonarda Cohena, a także utworami francuskiego pisarza Michela Houellebecqa. Druga kontynuuje poprzednie dokonania Iggy’ego (szczególnie jeżeli chodzi o melodie) w spowolnionym, bluesowym tempie. Trzecia – najmocniejsze, wyraźnie rockowe brzmienia. W każdej słychać klimat zadymionej paryskiej knajpy. Muzykę świetnie dopełniają ironiczne i rozpoznawalne teksty, chociażby „Nice to be dead” czy „I Want To Go To The Beach”.

Do tego świetna okładka narysowana przez Marjane Satrapi – twórczynię komiksu i filmu animacyjnego „Persepolis”, do którego Iggy podkładał głos. Płyta, która bez wątpienia będzie upiększeniem półki. Tylko 40 minut, to zdecydowanie zbyt krótko.

Zobacz także: