Facebook Google+ Twitter

Pozycja materiału w rankingach:

4981 miejsce

"Przestrzenie"– erotyka w poezji Izabeli Moniki Bill

Poetycki tomik Izabeli Moniki Bill, pt. "Przestrzenie" – to nowy zbiór erotyków stanowiący kontynuację zainteresowań autorki. Recenzja przybliża tajemnicę przestrzeni i ich powiązań w poezji.

 / Fot. Skan okładkiW poprzednich tomikach, pt. Kameleony i Erotyki motoryzacyjne, autorka pokazała nam jak wspaniale umie podać się poetyckiej wyobraźni, tak i teraz dalej, konsekwentnie porusza się w tych obszarach.
Wiadomo przecież, że w poezji główną treścią lirycznych erotyków jest miłość fizyczna, pożądanie, zmysły, fizyczne zainteresowanie płcią lub fetyszami. Od poety zależy w jaki sposób zastosuje środki poetyckiego wyrazu, jak przekaże czytelnikom ich powiązania. Wyobraźnia poety to wielki świat, w którym można wyjść poza ustalone schematy i założenia. Gdy w grę wchodzi erotyzm, kreują się - nowe sposoby myślenia i nowe ideały.

Izabela Monika Bill, pokazuje nam w tytułowe przestrzenie w pięciu obszarach. Te obszary to: przestrzeń kobiety, kosmosu, poezji, miasta i motoryzacji.
Bo w poezji właśnie te przestrzenie wspierają to, co wspólne, co podobne – przestrzenie włączające i odpierające różne wykluczenia. Ich granica modeluje kształt formy, ten zaś modeluje kształt relacji i elementów w poezji. Bez tych przestrzeni nie ma poezji, nie ma metafizyki i innych relacji.

Czy to przestrzeń kobiety, poezji, miasta czy też kosmosu, Autorka stara się w tych erotykach przekazać tajemnicę powiązań duszy z ciałem i przełożyć je na język kobiecego odczuwania. Czy inne kobiety poczują tą niewidoczną więź z poetką, czy mężczyźni ją zrozumieją ? Każdy musi sam sobie odpowiedzieć na te pytania. Aby odpowiedzieć - trzeba zagłębić się w poezję.

Wszystkie części tomiku Przestrzenie oddają te nastoje wspaniałych uniesień erotycznych, rozczarowań miłosnych, lęków egzystencjalnych i moralnych. Myślę, że poezji Izabeli Bill nie towarzyszą ani programy, ani teorie literackie, ani koncepcje stworzenia nowego świata, dla niej poezja stała się całkowicie indywidualną i prywatną wypowiedzią.

Poezja Izabeli Moniki Bill nie ma nic wspólnego z klasycznym kanonem prekursorek poezji kobiecej: Marii Jasnorzewskiej-Pawlikowskiej czy Kazimiery Iłłakowiczówny. Mimo tego wiersze Bill są bardzo emocjonalne, erotyczne i kobiece. Izabela Monika Bill jest poetką w kwiecie wieku, jej poezja bez skrępowania ujawnia zmysłowość oraz nastroje erotyczne.
Wrażliwość jej manifestuje się w sferze szeroko pojętej bliskości, czułości, pragnienia miłości i ucieczki przed dominującą samotnością dwojga ludzi. Tomik Przestrzenie to niezwykle świeże, subtelne, kobiece spojrzenie. Wiersze są autorskie, w których słyszymy głos autorki, ale równocześnie nie odsłaniają podmiotowości jej osoby.

Poezję Bill można rozumieć jako wielowymiarowe spotkanie, rozmową ze wszelkim istnieniem, które posiada duszę. Liryzm w jej poezji, ale przede wszystkim nasycenie wierszy, ogromem poetyckich metafor sprawia, że wiersze Bill wprowadzają nas na ścieżkę tajemnicy istnienia i rozbudzenia ukrytych emocji. Trafne puenty podsumowują wiersze mocnym akcentem. Tomik jest jak ogród Edenu, w którym czytelnik może poznać tajemniczy, duchowy świat kobiety.
Celowo nie będę przytaczać i analizować poszczególnych wierszy, bo intencją mojej recenzji jest rozbudzić ciekawość czytelnika, aby sam sięgnął po książkę. Polecam ten tomik, warto jest wczytać się w te wiersze i warto do nich powracać.

Izabela Monika Bill, urodziła się 1982 r. we Wrocławiu, gdzie w 2005 roku ukończyła Kolegium Nauczycielskie Języka Polskiego. Poetka jest niezaprzeczalnie prekursorką nowego nurtu erotyków w poezji współczesnej XXI wieku.
Autorka wydała tomy poezji: Seksapil duszy (2011), Kameleony (2012), Sztuka jedzenia jabłek (2013) i Podróże poezją (2014) Erotyki motoryzacyjne (2015). W 2016 roku wydała powieść z gatunku fantastyki grozy, pt. Dziewczyna Wilkołaka.
Jest też współautorką kilkudziesięciu almanachów poetyckich.
O jej wierszach pisali krytycy: Jerzy Granowski, Tadeusz Lira-Śliwa, Stanisław Dominiak, Tadeusz Zawadowski, Wiesław Zieliński.

Autor:Izabela Monika Bill. Tytuł:Przestrzenie, ISBN 978-83-937223-5-8, stron 48,
Wydawnictwo: Inowrocław, Self-publishing


Wybrane dla Ciebie:




Komentarze (4):

Sortuj komentarze:

Dziekuje

Komentarz został ukrytyrozwiń

Jeszcze jeden, dla tych, których zainteresowała recenzja.

Pokojówka

powoli
oswajam się
z dotykiem łóżek
obcych mężczyzn
samotne prześcieradła
nasączone fantazjami
o poszwach z wagin
łaszą się do rąk
jak niedopieszczony kot
poduszki wymięte
wyschniętymi wargami alkoholu
dłońmi natartymi tytoniem
zgubione włosy łonowe
jeszcze mnie brzydzą
a one brzydzą się tylko tęsknotą
której ja wstydzę się
opowiadać o swoich
fantazjach z miłością
wolną od zdrady i łez

Komentarz został ukrytyrozwiń

Panie Wiesławie, specjalnie dla Pana, zamieszczam wiersz z powyższego tomiku.

Horyzont

zarzucam pelerynę
na horyzont pleców
moje ciało
jak zachodzące słońce
stygnie
czernieje
a ty tylko
zarzucasz mi kłamstwo
trudno
ogrzać fioletowe wargi
i polakierowane
na niebiesko paznokcie
trudno
mówić o miłości
chyba że słowo
jest papierowe
i można je
wykorzystać na
przygodę z jednorazową
podpałką
wymyślonego szczęścia

Komentarz został ukrytyrozwiń

Czytam p. Isabello powyzsza recenzje i nie znajduje "premii" w postaci choc jednego wiersza zacytowanego w całosci! Niebawem sam zamieszcze moja recenzje z wydanego niedawno tomu poezji krakowskiej poetki Ireny Kaczmarczyk wierszy "Zerwanych z łąki"

Komentarz został ukrytyrozwiń

Dziękujemy za Twoją aktywność w serwisie wiadomosci24. Do zobaczenia niebawem w innym miejscu.

Copyright 2017 Wiadomosci24.pl
#PRZEPROWADZKA: Dowiedz się więcej

Korzystamy z cookies i local storage.

Bez zmiany ustawień pliki są zapisywane na urządzeniu. Więcej przeczytasz tutaj.