"Romeo i Julia" w Teatrze Wielkim

Dodał(a): Zbigniew Kowalewski
2010-01-08 17:51
Odsłon: 9461
Komentarzy: 3

Tagi:

Muzyka, która nie ma jeszcze stu lat brzmi w tym spektaklu, jakby powstała równocześnie z wiekopomnym dramatem Wiliama Szekspira. Jest bowiem tak koherentna z akcją, że poszczególne gesty sceniczne kompozytor akcentuje akordami albo wyrazistą zmianą tonu.

umierająca Julia Capuletti / Fot. Juliusz Multarzyński

Było, jak we śnie... Piękne kobiety, wspaniała muzyka, kolorowe kreacje na sali wypełnionej po brzegi publicznością. Można było usłyszeć rozmowy w przeróżnych językach, nawet z dalekiej Japonii. Gwar uciszył się, gdy w kanale orkiestrowym pojawił się maestro Tadeusz Wojciechowski. Dyrygent z platynową grzywą rozwianych włosów uniósł batutę, a w przestrzeni ponad głowami widzów rozległy się tony zachwycającej uwertury Sergiusza Prokofiewa. Muzyka, która nie ma jeszcze stu lat brzmi, jakby powstała równocześnie z wiekopomnym dramatem Wiliama Szekspira. Jest bowiem tak koherentna z akcją, że poszczególne gesty sceniczne kompozytor akcentuje akordami albo wyrazistą zmianą tonu.

To samo można powiedzieć o choreografii Emila Wesołowskiego. Doświadczony praktyk doskonale zna materię, w której się porusza i potrafi to zaszczepić wykonawcom. Wrażliwość osobista poparta umiejętnością przekazania swoich intencji decyduje o wyrazie artystycznym utworu. Tu właśnie z powodzeniem ten rzadki splot umiejętności zaistniał. Oryginalne dzieło Szekspira rozpisane jest na monologi i dialogi postaci dramatu, tymczasem obraz jest wart tysiąca słów. Taniec pary romantycznych kochanków na scenie porusza od lat miłośników baletu na całym świecie.

Iluż to wielkich koryfeuszy kreowało przez lata wymarzone role Romea i Julii. Miałem szczęście oglądać przecudowną, filigranową Julię w tańcu Aleksandry Liaszenko i Władimira Jaroszenko jako Romea. Zanotowałem rychło te pierwsze, osobiste wrażenia i postanowiłem wysłać je czym prędzej do redakcji. Tymczasem w przerwie zmroziła mnie kwestia jednej z młodych osób, która rzuciła, ot tak sobie, mimochodem, kąśliwą uwagę: „Jak można umierać dwie godziny...?” Przez chwilę zastanawiałem się, czy to ona jest złośliwa, czy też ja jestem „niedzisiejszy”.

1
2
3
...
4
następna »

Zobacz także:

OFFline profil autora

Autor: Zbigniew Kowalewski

Artykuły (106) Galerie (4) Średnia ocen (4.61)

Wiek: 59 | Miejscowość: Warszawa | Kraj: Polska

O mnie: żadne 59, tylko 36+VAT,a to będzie dopiero w sierpniu. A wszystko o mnie i moim dorobku artystycznym znajduje się pod adresem http://pl.wikipedia.org/wiki/Zbigniew_Kowalewski i na mojej stronie osobistej http://www3.sympatico.ca/hobot/Zbyszek.htm... więcej

Ostatnie artykuły autora:

Pozycja autora w rankingach:

Dodaj do