Facebook Google+ Twitter

Pozycja materiału w rankingach:

17799 miejsce

Rozczarowanie kształtuje charakter

"Więź" jest sztuką o współczesnych kobietach. Jest zobrazowaniem relacji między matką a córką, podobieństwami między nimi. Uświadamia, jak silna jest potrzeba więzi międzyludzkiej, poczucia akceptacji i przynależności.

Mimo, że spektakl widziałam już dawno, a swoją premierę miał on 10 grudnia 2004 r., to recenzję tę piszę dopiero teraz. Dlatego, że do pewnych rzeczy trzeba dojrzeć, przeżyć kilka rozczarowań. To jedna z niewielu sztuk, na której nie skupia się rozum, ale uczucia i serce. Zobaczmy więc, co moje serce zapamiętało.

Oczy przyzwyczajają się do ciemności. Wyłania się z niej oświetlona postać. Już od pierwszej sceny zwracamy uwagę na emocje, które są tak intensywne i przeszywające jak powietrze, które wdychamy wczesnym zimowym rankiem.

Kobieta przekazuje nam swoją frustrację, złość i agresje w stosunku do świata, poprzez zamaszyste wymachy drewnianym stołkiem, rytmicznie - od lewego, do prawego boku.
Bohaterka to więźniarka skazana na dożywocie za zabójstwo męża.

Pewnego dnia odwiedza ją córka. Pierwsze spotkanie po piętnastu latach rozłąki. Trudne zarówno dla bohaterów jak i dla widza. Udziela się nam ich napięcie, które sprawia, że zmieniamy pozycje na krzesłach. Czujemy ogrom niewypowiedzianych słów, łez powstrzymywanych przez córkę i mnóstwo pytań równocześnie ciskających się na usta, aż w końcu nie wiadomo, które wypowiedzieć jako pierwsze. To rejestruje serce, uszy zaś-tylko ciszę.

Córka przeżywa traumę, nie umie odnaleźć się w świecie, czuje się niepotrzebna. Pragnie odzyskać wspomnienia z dzieciństwa i odnaleźć swoją tożsamość. Matka zaś, jest pełna życia, tęskni za jego smakiem i zapachem. Jednakże pod tą radością, kryje się strach przed powrotem wspomnień, odrzuca wszystko, co kojarzy jej się z życiem przed wyrokiem. Stopniowo, podczas każdej z rozmów kobiety odkrywają łączącą je, tytułową więź. Wieź, której nic nie jest w stanie przerwać.

Poprzez spotkania z córką kobieta usiłuje powrócić do normalnego życia, przypomnieć je sobie.
Skłania córkę do przeprowadzenia zmian wewnątrz siebie, wprowadza kolory w jej życie i patrząc na nią, próbuje się nimi nasycić.

Wybrane dla Ciebie:




Komentarze (0):

Jeśli chcesz dodawać komentarze, musisz się zalogować.

Najpopularniejsze

Copyright 2017 Wiadomosci24.pl

Korzystamy z cookies i local storage.

Bez zmiany ustawień pliki są zapisywane na urządzeniu. Więcej przeczytasz tutaj.