Facebook Google+ Twitter

Rozpaczliwy krzyk o sprawiedliwość

"Szkoda całkowita" według jednolitego orzecznictwa Sądu Najwyższego stanowi przesłankę do likwidacji szkody metodą dyferencyjną, po polsku - różnicową.

Tytuł artykułu: "Express": Komornik znowu zabrał pieniądze niewinnym ludziom

Fragment artykułu:
Raz myli się saper, ale nie komornik. Kolejny skandal i odebranie pieniędzy niewinnym ludziom. 50.722 zł to suma, jaką na poczet cudzych długów, ściągnął komornik z konta państwa Kacprzaków z Łodzi. Dłużnik nosił to samo imię i nazwisko, co głowa rodziny Kasprzaków, pan Czesław. Komornik stwierdził, że pieniędzy oddać nie może, bo wpłacił je już na konto wierzyciela. Źródło: http://ttv.pl/archiwum/75558,express-komornik-znowu-zabral-pieniadze-niewinnym-ludziom,1947.html
Oto jeden z materiałów jaki wyskoczył mi, po wpisaniu w pole wyszukiwarki Gogle hasła: „Komornik zabrał pieniądze”.

Tytuł artykułu:
Radni nie chcieli słuchać argumentów podwykonawców budowy Aqua Zdroju
Fragment artykułu:
Słowo „oszustwo” było chyba najczęściej powtarzanym dzisiaj podczas nadzwyczajnej sesji Rady Miasta Wałbrzycha, która dotyczyła konfliktu Aqua Zdroju z firmą Budopol i problemów podwykonawców, którzy za swoją pracę nie otrzymali zapłaty. Źródło:
http://www.walbrzyszek.com/news,single,init,article,18238
A toto jest jednym z materiałów jaki wyskoczył mi po wpisaniu w pole wyszukiwarki Gogle hasła: „Znowu nie zapłacili podwykonawcom”.

Tytuł artykułu: Szkoda całkowita a odszkodowanie za wypadek: komu i kiedy się opłaca?
Fragment artykułu:
Czy samochód po kolizji, w którym na oko do wymiany są tylko klapa, nadkole prawe, zderzak i szyba, może zostać zakwalifikowany przez towarzystwo ubezpieczeniowe jako szkoda całkowita? Tak, może. O co chodzi?
To zaś znalazłem wpisując hasło: " Szkoda całkowita"
Źródło:
http://regiomoto.pl/portal/finanse/szkoda-calkowita-odszkodowanie-za-wypadek-komu-i-kiedy-sie-oplaca

Czy tyle wystarczy, do uruchomienia wyobraźni, polskiego obywatela, aby mógł przed oczami zobaczyć prawdziwe oblicze Polskiego Prawa i Sprawiedliwości? (Proszę rozumieć to dosłownie, nie kojarzyć z partią polityczną J. Kaczyńskiego)
I My - Polacy - chcemy pouczać A. Łukaszenkę i uczyć Go Demokracji!?
Przyznam się bez bicia, że osobiście dotknęły mnie „promienie dobra” płynące z dwóch ostatnich źródeł. Jako że jestem już w stanie spoczynku, więc jestem już poza zasięgiem „promieni dobra” płynącego od generalnego wykonawcy - podwykonawcą nie będę. Ale życie moje jeszcze trwa. Traf chciał, że pewnego razu znalazłem się, o niewłaściwym czasie, w niewłaściwym miejscu. Poskutkowało to stłuczką, niezawinioną przeze mnie. A to z kolei pozbawieniem mnie pojazdu, który jak się okazało, według ubezpieczyciela PZU S. A. uległ uszkodzeniu w takim stopniu, że nie kwalifikuje się do naprawy. No i w związku z tym moja szkoda została uznana za „szkodę całkowitą”, która to, według „jednolitego orzecznictwa Sądu Najwyższego” stanowi przesłankę do likwidacji szkody metodą dyferencyjną, po polsku - różnicową. (Ale prawnicy lubują się w łacinie, dlatego najczęściej w uzasadnieniach wyroków sądowych, spotykamy się z dyferencją.) Co to takiego - zapewnie mnie zapytacie.
Już odpowiadam. W metodzie różnicowej ubezpieczyciel ustala dwie wartości pojazdu uszkodzonego w kolizji - wartość sprzed kolizji i po kolizji. Następnie wartość pojazdu po kolizji odejmuje od wartości sprzed kolizji i otrzymaną różnicę wypłaca, jako odszkodowanie. Traktując ją jako uzupełnienie uszczerbku, w mieniu poszkodowanego, doznanym podczas kolizji. No i taki sposób likwidacji - dzięki „jednolitemu orzecznictwu Sądu Najwyższego” - został utrwalony w odszkodowaniach komunikacyjnych. - Ubezpieczyciela, po „załatwieniu” poszkodowanego, w taki sposób, nie obchodzi, co on zrobi z pieniędzmi i pozostałością pojazdu. Wyobraźcie teraz siebie pozostawionych z pieniędzmi, których nie starcza na kupno takiego samochodu, jaki mieliście przed kolizją, jak również, na naprawę pozostawionego do waszej dyspozycji uszkodzonego samochodu, którego naprawa stanowiła, dla ubezpieczyciela koszt nadmierny i tym samym była, ekonomicznie nieuzasadniona.
Jak się przyjrzymy bliżej, poodkrywamy kocyki, wszelakie zasłonki, to się okaże, że w przecieraniu ścieżek pozwalających osiągnąć ten „szczytny” cel, czyli utrwalenie się w judykaturze i doktrynie prawnej „szkody całkowitej” i likwidacji szkody metodą różnicową, to się dowiemy, że ścieżki te przecierali, nie tylko sami ubezpieczyciele. Uczestniczyły w tym sektory, ustawodawczy, sądowniczy i - śmiem tak mniemać - obrońca poszkodowanych także. Już w początkowej fazie poszukiwań ratunku zauważyłem powszechność stosowania, w praktykach odszkodowawczych, tego szczytnego osiągnięcia, jakim jest odszkodowanie wyliczone metodą różnicową, a ja jestem jednym z wielu. Mając taką mnogość współoszukanych uznałem, za stosowne podzielić się swoimi znaleziskami, „ ich stanem zdrowotnym”, ich oceną i ich szkodliwością.
Rodzenie się tego potworka prawnego, który dla ubezpieczycieli stał się żyłą złota, a dla poszkodowanych Charybdą „połykającą” ich uszkodzone pojazdy, przedstawię w kolejnych krokach.


Krok pierwszy wykonali ustawodawcy w „zamierzchłych” czasach PRL-owskich - w 1964 roku. Otóż wstawili oni w artykule 363 kodeksu cywilnego paragraf o treści: „Naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu.” Jak widzimy, ustawodawca wstawiając w tym paragrafie zastrzeżenie: „Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu.”, wyraźnie zadbał o kondycję zobowiązanych, czyli o tych, którzy szkody będą likwidować. Wygląda to tak, jakby ustawodawcy bardzo zależało na tym, żeby zobowiązani, przy tych likwidacjach szkód, nadmiernie się nie utrudzili. Jakoś o kondycję poszkodowanych, ustawodawca nie zadbał i zastrzeżenia, o tym, że pieniądze z otrzymanego świadczenia muszą umożliwić poszkodowanemu przywrócenie mienia do stanu sprzed kolizji, nie wstawił.

Drugi krok wykonał Rzecznik Ubezpieczonych występując do Sądu Najwyższego o interpretację zdania drugiego paragrafu pierwszego w art. 363 k.c. Ale nie zapytał wprost - co należy rozumieć pod pojęciem „nadmiernych trudności lub kosztów, tylko wystąpił do Sądu Najwyższego z zagadnieniem prawnym
o treści: „Czy na podstawie przepisu art. 363 § 1 kodeksu cywilnego za nadmierne trudności lub koszty przywrócenia stanu poprzedniego można uznać koszt naprawy uszkodzonego pojazdu, który nie jest równy lub nie przekracza 100% jego wartości sprzed szkody?” Dlaczego akurat w taki sposób sformułował, interesujące go zagadnienie? - Nie wiem. Według mnie, takie pytanie zawęża problem zastrzeżenia - nadmiernych trudności lub kosztów. Wiąże to pytanie z wartością pojazdu sprzed szkody. A to jest paradoksem prawnym, albo i kuriozum, na skalę światową. Bo oto jakby wartość samochodu przed kolizją wynosiła 2000 zł.. a jego naprawa 2500 zł., to znaczyłoby, ze te 2500 zł. jest dla ubezpieczyciela kosztem nadmiernym. Wyobrażacie teraz sobie, do czego są zdolni urzędnicy mający strzec naszych interesów.

Trzeci
i ostatni krok należał do Sądu Najwyższego.
Ten - co prawda - odmówił podjęcia uchwały w podmiocie zgłoszonym przez Rzecznika Ubezpieczonych. W uzasadnieniu jednak wypowiedział się jednoznacznie wstawiając klauzulę o treści: „ W obowiązującym ubezpieczeniu komunikacyjnym OC ma zastosowanie zasada pełnego odszkodowania wyrażona w art. 361 par. 2 k.c., a ubezpieczyciel z tytułu odpowiedzialności gwarancyjnej wypłaca poszkodowanemu świadczenie pieniężne w granicach odpowiedzialności sprawczej posiadacza lub kierowcy pojazdu mechanicznego (art. 822 par.1 k.c.). Suma pieniężna wypłacana przez zakład ubezpieczeń nie może być jednak wyższa od poniesionej szkody (art.824 par. 1 k.c.) i przede wszystkim na tym tle zachodzi potrzeba oceny, czy koszt restytucji jest dla zobowiązanego nadmierny (art. 363 par. 1 zd. drugie k.c.) Przyjmuje się, że nieopłacalność naprawy, będąca przesłanką wystąpienia tzw. szkody całkowitej, ma miejsce wówczas, gdy jej koszt przekracza wartość pojazdu sprzed wypadku. Stan majątku poszkodowanego, niezakłócony zdarzeniem ubezpieczeniowym, wyznacza bowiem rozmiar należnego odszkodowania.” Jak sami widzicie w tekście znalazło się określenie - szkoda całkowita. Tak jakby to był termin prawny. A przecież , sam Rzecznik Ubezpieczonych , o szkodzie całkowitej wyraził się w taki sposób: „Powszechnie obowiązujące prawo nie definiuje pojęcia szkody całkowitej. Termin ten wywodzi się z praktyki ubezpieczeniowej powstałej w toku likwidacji szkód zarówno z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jak i ubezpieczenia autocasco. Należy zwrócić uwagę na podstawowy podział szkody na całkowitą i częściową.”

Kręćka można dostać. No bo najpierw zastrzega się, że powszechne prawo szkody całkowitej nie definiuje, zaś zaraz potem zaleca się zwracanie uwagi na podział szkody - na całkowitą i częściową. - Rzecznik to Rzecznik. Ale żeby Sąd Najwyższy, posługiwał się terminem, którego nie ma w przestrzeni jurydycznej, a który ma decydujący wpływ na wielkość odszkodowania - czytaj, na puszczenie, albo nie puszczenie poszkodowanego z torbami? O przyjęciu, przez Sąd Najwyższy, że koszt naprawy przekraczający wartość pojazdu sprzed zdarzenia ubezpieczeniowego jest dla zobowiązanego nadmierny, nie będę wspominał, bo to wyglądałoby, jakby Sąd Najwyższy godził się z takimi przypadkami, kiedy to wspomniane wyżej - 2500 zł. jest dla ubezpieczyciela kosztem nadmiernym. Jak dodamy do tego wszystkiego jeszcze treść całej Najwyższosądowej klauzuli, to nic tylko sobie w łeb palnąć. Proszę przeczytać i samemu ją ocenić, czy właściwie odbieram jej wydźwięk.

W swej klauzuli dotyczącej nadmiernych kosztów ubezpieczycieli, Sąd Najwyższy, na samym wstępie wspomina o obowiązującej zasadzie pełnego odszkodowania. Natomiast w dalszej treści używa - niezdefiniowanego prawnie - terminu „szkody całkowitej” i - jednak - uznaje za nadmierne, takie koszty, które przekraczają wartość samochodu sprzed zdarzenia ubezpieczeniowego. To w moim odbiorze wygląda tak, jakby - wbijając nóż w plecy poszkodowanym - ubierał się w szaty bohatera występującego, w ich obronie. - Czyż uznanie likwidacji szkody metodą różnicową, za spełniającą, obowiązującą zasadę pełnego odszkodowania, nie jest takim ciosem w plecy, dla poszkodowanego? Przecież
ono, jak już wspomniałem, nie wystarcza poszkodowanemu, tak, na kupno samochodu podobnego temu, jakiego, poszkodowany używał przed zdarzeniem ubezpieczeniowym, jak też i na naprawę, pozostawionego do jego dyspozycji wraku, którego naprawa, dla ubezpieczyciela stanowiła koszt nadmierny i była ekonomicznie nieuzasadniona, którego on nie chce przejąć i pozostawia poszkodowanemu - mówiąc "Róbta co chceta" z tymi pozostałościami powypadkowymi, co to nas obchodzi.


Kończąc pozwolę sobie powiedzieć: Szanowni Prawnicy, Urzędnicy, Sądownicy szkoda była, jest i będzie zawsze szkodą rzeczywistą. Nie ma szkód, tak całkowitych, jak i częściowych. A szkodą w kolizji komunikacyjnej, w której pojazd ulega uszkodzeniu w takim stopniu, który uniemożliwia, z niego korzystanie, jest właśnie, nie co innego, tylko uniemożliwienie korzystania, z posiadanego pojazdu. Więc wszystkie, wspominane - przez „speców” ekonomi - pasywa, aktywa, czy też uszczerbki w mieniu, to nic innego, jak puste słowa służące do „kiwania” poszkodowanego, albo inaczej mówiąc - robienie go „w konia”. Chcecie wiedzieć, co znaczy i skąd się wzięła, komu służy „szkoda całkowita”?
Odpowiem krótko. Szkoda całkowita, na pewno szkodzi poszkodowanemu, a pomaga ubezpieczycielom w zaniżaniu odszkodowań, czyli oszukiwaniu. Wystarczy zaniżyć korektami wartość przedwypadkową, zawyżyć kosztorys naprawy, zawyżyć wartość pozostałości powypadkowej i minimalizacja odszkodowania gotowa. Bo czy, odszkodowanie wyliczone metodą różnicową
można uznać, za spełniające zasadę pełnego odszkodowania, wyrażoną w art. 361 par. 2 k.c.? Czy - pozostawienie poszkodowanego z garstką pieniędzy, nie starczającą, na wyremontowanie pozostałości powypadkowej pojazdu, jak i na kupno takiego samego, jaki miał przed wypadkiem - można nazwać odszkodowaniem spełniającym zasadę odszkodowania pełnego?
Według Sądu Najwyższego - tak. Ale według mnie - „Wysokosądowe” - TAK, to zbrodnia na poszkodowanym, często - na okaleczonym trwale - człowieku. Zdaję mi się, że dostatecznie jasno się wypowiedziałem, co do funkcjonowania naszej Sprawiedliwości. Pozostaje problem najważniejszy - kiedy i kto rozwikła i kto naprawi to całe, bardzo szkodliwe społecznie matactwo - powiedziałbym wręcz - kto wytnie ten wrzód, na ciele, naszej Polskiej Sprawiedliwości?!

Unia Europejska wymusiła, co prawda swoimi dyrektywami, uchwalenie nowej ustawy i w Polsce takową uchwalono, nazywa się - „Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych”. Nie ma w niej zastrzeżenia o nadmiernych trudnościach i kosztach dla ubezpieczycieli, a górną granicę odszkodowania stanowi suma gwarancyjna ustalona w umowie. Tyle, że ten akt jest aktem martwym, a likwidacji szkód nadal dokonuje się według starego aktu, który nie pasuje do obecnych uwarunkowań - ani gospodarczych, ani własnościowych. Zwrócić należałoby uwagę na jego żywotność i czerstwość w dzisiejszej sprywatyzowanej, demokratycznej Polsce, w której czasy PRL-owskie wspomina się z wielkim obrzydzeniem, a większość firm powstałych w tamtych czasach została wdeptana, głęboko w ziemię. Kodeks Cywilny, a w nim art. 363, jak wierny sługa chroniący - za czasów PRL-u - państwową firmę PZU, a dzisiaj prywatną spółkę, oparł się wszelkim wstrząsom społecznym i stoi, niczym „Reduta Ordona” i przysparza PZU S. A., a także innym ubezpieczycielom zysków, o których poszkodowani mogą tylko pomarzyć. Jakich zysków? - Wystarczy do wyszukiwarki wklepać hasło: Zyski roczne PZU S. A. i się dowiemy, ze „W ubiegłym roku PZU zarobił 3,26 mld zł. To niemal o 40 proc. więcej niż rok wcześniej, kiedy gigant ubezpieczeniowy zarobił 2,35 mld zł i zanotował bardzo słabe wyniki.” Źródło: http://m.wyborcza.biz/Gieldy/55,120973,11893645,,,,13551089.html?i=0
Ile firm produkcyjnych, albo usługowych ma tak wysokie zyski? A firma ubezpieczeniowa, nie mająca żadnego produktu dodanego chlubi się olbrzymią „furą” pieniędzy i to - jak wyczytałem - przeznacza je na dywidendy.

Zastanawiam się i nie mogę sobie wytłumaczyć, dlaczego tak zdrowo i długo się trzyma, ów art. 363 i jego pochodne, szkody całkowite i metody różnicowe? - Niemal wszystko po PRL-owskie poupadało, ulice pozmieniały swoje nazwy, a kodeks cywilny, z art. 363 cieszy się doskonałym zdrowiem? A może PZU S. A. i jemu podobni ubezpieczyciele podkarmiają go częścią swoich, niezasłużonych zysków? Aż mi się wierzyć nie chce, żeby coś podobnego - co mi przychodzi do głowy - miało w Polsce miejsce, „Polsce - przemienionych kołodziejów!” Choć znajomy dziennikarz internetowy mówił mi, że ostatnimi czasy Polacy się skudlili - gdyby tak rzeczywiście było, to wszystko jest możliwe.

Zachęcam, Wzywam Wszystkich: Luuuudzie! Dla dobra nas wszystkich Polaków. Pomóżcie zniszczyć „Szkodę całkowitą”! Bo „szkoda całkowita” szkodzi wszystkim, potencjalnym poszkodowanym. Jedynie, dla PZU S. A. i jemu podobnym „Szkoda, nie szkodzi”. Nawet takim hasłem się reklamowali. Roześlijcie ten tekst do wszystkich instytucji, rządowych i samorządowych, które mają jakikolwiek wpływ na kształtowanie polskiego prawa i Polskiej Sprawiedliwości, do Posłów i Senatorów także. Sam nie podołam.

Art. 363. par. 1. powinien przybrać treść: „Likwidacja szkody powinna polegać na przywróceniu utraconego, lub uszkodzonego mienia do stanu sprzed zdarzenia szkodowego, niezależnie od obranego sposobu likwidacji, albo poprzez restytucję, albo zakup, w zbliżonym stanie, takiego samego auta, na rynku wtórnym.
par. 2. taką: „w likwidacji szkody wartości należy określać cenami rynkowymi.”
Koniec. Kropka. Beż jakichś tam zastrzeżeń o nadmierności kosztów - te zawsze, dla ubezpieczycieli będą nadmierne. A je określa umowa sumą gwarancyjną. Nie może być tak, że 0,6 procent sumy gwarancyjnej dla ubezpieczyciela jest kosztem nadmiernym.

Wybrane dla Ciebie:




Komentarze (7):

Sortuj komentarze:

Dzięki Wszystkim, za wsparcie. Szkoda, ze tak mało nas - do tego przysłowiowego - pieczenia chleba. A jeśli go nie upieczemy, to głodni chodzić będziemy. Magduś. Ciebie także coraz rzadziej można spotkać w przestrzeni wirtualnej. Wszystkim - Zdrowia dobrego, na długie lata życia Waszego.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Grzegorz. Co tam! mnie już niewiele zostało. Tyle, że ja wychodzę z takiego założenia - człowiek rozumny spotkawszy, na swej drodze - do tego zatłoczonej - przeszkodę powinien podjąć próbę jej usunięcia. A my Polacy - co najczęściej robimy? - Obchodzimy ją. Wychodzi na to, że wielu ją musi obchodzić. A że się przy tym obchodzeniu trudzą, to często słyszy się utyskiwania, na tę i inne przeszkody. Nie muszę tłumaczyć do czego taki stan w dłuższej perspektywie doprowadza. Nie do kolizji drogowych,tylko społecznych i wtedy tracą wszyscy i to nie parę tysięcy. Trzymaj się zdrowo. Chociaż ciężko się żyje ze świadomością, że ludzie w pogoni za pieniędzmi zatracają się i nie zauważają innych wartości.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Witaj! Tadeusz- zgadzam się z panem Grzegorzem, że Twój tekst, ze względu na tematykę, powinien być tu szczególnie wyeksponowany, no, ale....Słabością naszego społeczeństwa jest brak znajomości prawa. Zawsze uważałam, że podstawą wych. obywatel. jest nauczanie podstawowych zasad prawa. Żeby móc się bronić w różnych sytuacjach musimy mieć narzędzie. Tym narzędziem zawsze i wszędzie jest znajomość prawa. Trzeba też wiedzieć, że nasze prawo nie służy maluczkim, czego doświadczamy codziennie w różnych sytuacjach.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Słyszę nieraz, że najgorzej jest, jak nieznający się na prawie, bierze się za wykładnię prawa i krytykowanie tegoż prawa. Kręcę głową i myślę sobie - to by znaczyło - że prawo, aby było przestrzegane, to wszyscy musieliby posiąść wykształcenie prawnicze? Wniosek - niesłuszny zarzut. Bo nie sposób, żeby państwo, zamieszkałe przez samych prawników długo przetrwało? Prawo musi być zrozumiałe dla pospólstwa, bo to od niego wymaga się przestrzegania prawa. Dlatego musi być zrozumiałe dla przeciętnego "Kowalskiego". To w związku z tym, między innymi przepis o nadmiernych trudnościach lub kosztach, z polskiego prawa powinien zniknąć, jak najszybciej. Bo nie dość, że uprzywilejowuje jedną ze stron, których wzajemne stosunki reguluje, to jeszcze jest całkowicie niepojęty i to nie tylko dla przeciętnego "Kowalskiego", ale i dla prawniczej świty. Przejrzyjcie tylko wieści z Netu, ile tam opracowań przeróżnych i ile różniących się od siebie wyroków. Powiem: Ten przepis zamiast regulować wzajemne stosunki stron, on je gmatwa, bruździ, pobudza w ubezpieczycielach złe instynkty - chociażby zachłanność i wykorzystywanie słabości poszkodowanego. Słyszę też - poszkodowani żerują na kolizjach, wypadkach drogowych, wyłudzając niesłusznie odszkodowania. Być może. Ale przeciętny poszkodowany jest bez porównania słabszy od ubezpieczyciela, pod każdym względem - nie zawsze umie się bronić, do tego jest traktowany, przez środowisko prawnicze - per noga. To nie kto inny, lecz przede wszystkim prawo powinno chronić słabszego, przed silniejszym.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Ach Panie Tadeuszu! Szkoda mi Pana i całkowicie przyznaję słuszność twierdzeniom tego artykułu. Stawiam oczywiście 5 +7. Niestety, ale świadomość naszego społeczeństwa wyklucza zmiany na lepsze. na zdrowy rozum ta pańska wiadomość powinna być na czele tego seriwsu... Jeśli nie ma nawet świadomości tego, że warto wyzwolić się od narzucanych nam szablonów typu Białoruś be UE cacy to... Można dużo pisać, jak ja ostatnio na podobne tematy, tracić tylko czas i zdobywać sobie wrogów. Buntu takiego społeczeństwa nie będzie. Co najwyżej pewnego dnia dowie się zdumione, że islamiści właśnie zaczęli na całego wyrzynać tych jedynie doskonałych jego idoli na Zachodzie i przyjmie z niazadowoleniem ruskie lub kitajskie czołgi na swoich ulicach.

Dlatego też... Ja ostatnio przechodzilem poważną chorobę i na łożu boleści miałem sporo czasu do zastanowienia. No więc zwyczajnie szkoda mi już czasu i nerwów na prospołeczną i prawicową publicystykę. Zwłaszcza w sytuacji gdy wobec pewnych ludzi o podobnych poglądach uprawiam jednostronną wymianę poparcia (ode mnie dla nich). To przepełniło kielich goryczy. Przejdę zatem do nowego, ciekawszego i bardziej dochodowego etapu twórczości, nie wyrzekając się pewnych niuansów, ale już tylko niuansów.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Panie Andrzeju. Nie można dać za wygraną. Musimy z wiarą w siebie oddziaływać na otaczające nas środowisko. Jeśli tego nie będziemy robić, to zostaniemy, przez "drapieżników" zepchnięci do roli roślinożerców. Poddawanie się nikomu życia, bytu nie polepszy. Ci zdominowani kiedyś się zbuntują i pomszczą swoje krzywdy. Pod podanym linkiem coś w temacie zrzucenia z siebie jarzma zniewolenia.
http://polscott24.eu/bolszewicy-nie-przepraszali/

Komentarz został ukrytyrozwiń

Wyobraźcie teraz siebie pozostawionych z pieniędzmi, których nie starcza na kupno takiego samochodu, jaki mieliście przed kolizją, jak również, na naprawę pozostawionego do waszej dyspozycji uszkodzonego samochodu, którego naprawa stanowiła, dla ubezpieczyciela koszt nadmierny i tym samym była, ekonomicznie nieuzasadniona.

Pewnie nam trochę tej wyobraźni brakuje. Bo gdybyśmy potrafili siebie wyobrazić w ciężkiej sytuacji, to może byśmy tych, którzy obecnie znaleźli się w kłopocie lepiej traktowali. Nie mając wyobraźni, nie interesujemy się czymś, co nas bezpośrednio, nie dotyczy.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Jeśli chcesz dodawać komentarze, musisz się zalogować.

Najpopularniejsze

Copyright 2017 Wiadomosci24.pl

Korzystamy z cookies i local storage.

Bez zmiany ustawień pliki są zapisywane na urządzeniu. Więcej przeczytasz tutaj.