Rzecz o wydłużonej podróży pociągiem

Letnie popołudnie, klimatyczna kawiarnia w centrum Krakowa. Koleżanka opowiada mi o swojej niedawnej wyprawie do Wiednia. Przerywam jej pełen zachwytów wywód: - A ile właściwie tak dokładnie jedzie pociąg z Krakowa do Wiednia? - pytam, układając już w myślach plan na któryś z wakacyjnych weekendów. - Ponad siedem godzin - odpowiada znajoma. Po chwili uśmiecha się z lekką drwiną i dodaje: - A pod koniec XIX wieku podobno jechało się tam cztery i pół godziny...

Parskam śmiechem. Próbujemy jednak ratować honor kolei. Wymyślamy różne usprawiedliwienia, dla których pociąg z początków wieku XXI przebywa daną trasę - nie tak w końcu odległą - w czasie dłuższym niż jego odpowiednik sprzed 120 lat. Teraz jest pewnie więcej stacji, koleżanka wspomina o dłuższym postoju w Czechach, który opóźnia całą wycieczkę. Wiadomo: nic nie dzieje się bez powodu. Tylko że z punktu widzenia klienta nie przyczyny są ważne, a skutek.

Lato w ogrzewanym pociągu?

W poniedziałkowe popołudnie wsiadłam do pociągu z nastawieniem prawdziwie bojowym. Moja podróż z Krakowa do Lublina miała trwać o godzinę dłużej niż jeszcze miesiąc wcześniej. Byłam jednak w pełni wyposażona: z domu wzięłam więcej niż jedną książkę, poza tym, po zarwanej nocy miałam nadzieję na przespanie przynajmniej części podróży. Zajęłam swoje ulubione miejsce przy drzwiach przedziału, tyłem do kierunku jazdy i jeszcze przed ruszeniem pociągu oddałam się lekturze.

Po mniej więcej 30 minutach podróży zorientowałam się, że coś jest nie tak. Czytało się źle, słowa nie chciały układać się w głowie. Bywało, że dane zdanie musiałam czytać dwukrotnie, zanim umysł był w stanie powiązać je z kolejnym. Przyczynę odkryłam dość szybko: w przedziale było nienaturalnie gorąco. - Grzeją? W środku lata? - przemknęła mi przez głowę absurdalna myśl. Przecież to niemożliwe. To pewnie po prostu ciepły dzień i pełne przedziały, tłumaczyłam sobie, choć za oknem co chwila padało, a ja cały dzień chodziłam w kurtce.

Powiodłam wzrokiem po twarzach współpasażerów. Były przeważnie bez wyrazu, ich właściciele utkwili apatyczne spojrzenie za oknem bądź w nieokreślonym punkcie naprzeciwko. Moją rozpacz podzielał chyba jednak młody mężczyzna, który zajął się pokrętłami tkwiącymi nad drzwiami od przedziału. Nic to nie dało. Panował ukrop, mimo uchylonego okna i wkradającego się do pociągu pędu powietrza. W przepoconej koszulce, z twarzą otoczoną obrzydliwie mokrymi od potu włosami zasnęłam.

Blisko półtoragodzinny odpoczynek

Na dworcu w Kielcach przedział opustoszał. Zostałam sama z nieznośnym gorącem i butelką kończącego się napoju. Zrezygnowana czytałam, słuchając bezwiednie dworcowego komunikatu. Podświadomie oczekiwałam informacji o łączeniu mojego pociągu ze składem z Katowic. Wysłuchawszy do końca znajomej już części komunikatu dowiedziałam się dodatkowo, że w dalszą podróż ruszymy za godzinę i dwadzieścia minut. I nie ma to nic wspólnego z opóźnieniem. Osiemdziesięciominutowy postój zakłada bowiem aktualny rozkład jazdy.

Zrezygnowana wróciłam do czytania książki. Cóż, innych opcji raczej nie było: w przedziale byłam aktualnie sama i nie miałam najmniejszej ochoty pozostawiać bagażu bez opieki, zaś zabranie go ze sobą na jakąkolwiek przechadzkę nie wchodziło w grę z uwagi na jego ciężar. Wejście do przedziału nowej współpasażerki było niemal wybawieniem. Nareszcie ktoś podzielał moją frustrację, ponadto deklarował zamiar towarzyszenia mi w niej jeszcze przez kilka godzin podróży. - To wszystko przez wydłużenie tras na okres wakacji - tłumaczyłyśmy sobie nawzajem i od razu zrobiło się lepiej.

Frustracja i ponura rezygnacja

W miarę upływu czasu z sąsiednich przedziałów dały się słyszeć głosy zniecierpliwienia i niezadowolenia. Część pasażerów najwyraźniej nie wiedziała wcześniej o wydłużeniu czasu podróży z Krakowa do Lublina. Ponadto wielu z nich czekała potem jeszcze dalsza podróż. Czy pociągi, które według obowiązującego kilka tygodni temu rozkładu powinny czekać na nich na stacji w Lublinie, na pewno tam będą? Po korytarzu przemykali pasażerowie w poszukiwaniu kompetentnej w zakresie rozpatrywanych kwestii osoby, niektórzy dzwonili do mającej dostęp do internetu rodziny. I choć uzyskiwane informacje były na ogół kojące, frustracja nie ustępowała. Wszak dojechanie na miejsce o godzinę później niż zazwyczaj, o wpół do dwunastej w nocy, oznaczało konieczność liczenia się z problemami komunikacyjnymi także w ramach miasta.

Tuż po ruszeniu pociągu nastąpiło sprawdzanie biletów. Pani kontrolerka przywitała nas uśmiechem: - O, grzejemy? I, być może wzruszona żałosnymi i nieco na siłę uprzejmymi uśmiechami moim i współpasażerki, obiecała poradzić coś w kwestii upału. Tymczasem robiło się coraz później. Za oknem niewiele dało się już zobaczyć. Na szczęście w wagonie działało światło. Odłożyłam przeczytaną książkę, sięgnęłam po drugą. Starałam się nie zerkać na zegarek. Nie chciałam śledzić ślimaczącego się czasu, wciąż dzielącego mnie od możliwości zmycia z siebie brudów podróży.

Sześć i pół godziny później, 350 kilometrów dalej...

Współpasażerka opuściła mnie na przedostatniej stacji. Nie miałam już siły czytać. Brudna, zmęczona, po lekturze przeszło 200 stron tekstu, sześciu godzinach jazdy i 350 przejechanych kilometrach zaczęłam się pakować. Zaskoczona zauważyłam wiszące na wieszaczkach gazetki, zawierające rekomendujące różne książki fragmenty. Uśmiechnęłam się złośliwie: darmowa lektura kilkunastu stron jako rekompensata za dodatkową godzinę podróży?

Pociąg oczywiście miał drobne opóźnienie. Po sześciu godzinach i dwudziestu minutach opuściłam wagon. Za kilka dni udam się w drogę powrotną. Ciekawe, ile będzie trwała. Wiem tylko, że siedem lat temu, kiedy po raz pierwszy przemierzałam tę tak dobrze mi dziś znaną trasę, podróż trwała tylko cztery godziny.

Nie zakładam złej woli pracowników PKP, odpowiedzialnych za rozkład jazdy. Ale zadowolenie klientów nie będzie się przecież opierać na wyrozumiałości i stałemu oczekiwaniu na lepsze czasy. A w moim przypadku przynajmniej na te sprzed kilku lat.