Wiadomości24 > Styl życia > Podróże > Sahara algierska, Hoggar, Tamarasset

Pozycja materiału w rankingach:

#69541 wg odsłon (miesięczny)

69541 miejsce

Dział: Podróże

Ocena: 25pkt

Oceń:

Sahara algierska, Hoggar, Tamarasset

Dodał(a): Teresa Hućko
2008-03-05 13:01
Odsłon: 5073
Komentarzy: 6

Tagi:

Dalszy ciąg wyprawy do Tamanarasset i masywu gór Hoggar. Dzisiaj będzie pierwsza część wyprawy z przewodnikiem po bezdrożach pustyni

Skały w godzinach porannych. / Fot. Teresa Hućko

Nareszcie przyjechał przewodnik. Po pierwszym dniu i przeżyciu przygody, zaczęliśmy przygotowania do wyjazdu na pustynię. Znajomi (już prawie tubylcy), zaproponowali nam płaskowyż Tasili. Zgodziliśmy się, bo polegamy na ich saharyjskim doświadczeniu. Byliśmy dobrze zaopatrzeni w żywność i wodę.

Opuszczamy masyw gór Hoggar, kierujemy się na południe, coraz bliżej równika. Droga skończyła się zaraz za Tamanrassetem i dalej jedziemy śladem samochodów. Trasa była wyboista i kręta, wiodła między spłaszczonymi szczytami coraz niższych gór, po kamieniach, omijając większe skały. Terenowy samochód pokonywał tę drogę bez trudu, my jednak znosiliśmy ją gorzej. Nie narzekaliśmy jednak, byliśmy bardzo podnieceni. Krajobraz był dziki, ale piękny.

"Miasto" na horyzoncie. / Fot. Teresa Hućko

Południowy postój odbyliśmy w cieniu akacji. Po wypiciu trzech herbatek, które w sposób rytualny przygotował nasz przewodnik, małym posiłku i krótkim wypoczynku ruszyliśmy w dalszą trasę. Droga się wyrównała, skończyła się zieleń. Jechaliśmy po piasku, w dalszym ciągu śladami kolein samochodów. Zrobiło się spokojnie i sennie, dzień zbliżał się zachodowi. I nagle na horyzoncie ukazały się zarysy czegoś co przypominało miasto. Wyobraźnia pracowała: pewnie to jakieś zasypane ruiny siedlisk ludzkich? Przewodnik nie rozwiewał naszych domysłów, był bardzo tajemniczy. Powiedział tylko „tam będziemy nocować”. Szybko zbliżyliśmy się do tego „miasta”, które ostatecznie okazało się niesamowitym wytworem erozji. Na zdjęciach widać różne cuda natury, którym nadawaliśmy nazwy: pielgrzymi, katedra, sfinks itd.

Staraliśmy się zrobić jak najwięcej zdjęć, bo za chwilę miało zajść słońce. Urzekły nas kolory, które chcieliśmy utrwalić. Kolor tych skał i piasku był niesamowity. Wszystko było beżowe i pomarańczowe. Na tle tych kolorowych skał dziwnie wyglądało drzewko. Jedno, jedyne, chociaż dookoła dawno skończyła się zieleń. Właśnie tu pod tym drzewkiem mieliśmy pierwszy nocleg. Trzeba było zjeść kolację. Miała być gotowana. I to był dzień mojej klęski. Zaraz pierwszego dnia dałam plamę. Na pytanie przewodnika skierowane do mnie: - Czy sama przygotuję kolację, odpowiedziałam ochoczo: - Tak, przygotuję.

Ognisko już było rozpalone, przygotowałam mięso, patelnię i po krótkim czasie okazało się - wszystko spaliłam. Nie miałam żadnego pojęcia o przyrządzaniu posiłków na ognisku. Brakowało mi kurka do zmniejszenia ognia, gdzieś mi się „schowały” w piasku sztućce do przewrócenia mięsa na patelni itd. Całkowita katastrofa. Na szczęście nasz przewodnik nie zdenerwował się, cierpliwie przyglądał się moim wyczynom i w końcu ze stoickim spokojem oznajmił: - No to teraz ja przygotuję kolację.

Dzięki niemu poszliśmy spać najedzeni. Mnie jednak, było wstyd takiego zachowania. Pokazałam moją arogancję i brak pokory osoby cywilizowanej, która często podejmuje zadania nawet jeżeli nie potrafi go wykonać, tylko dlatego, żeby coś udowodnić sobie czy innym. A wystarczyło powiedzieć: - Nie, nie umiem.

Ułożyliśmy się do snu w hotelu pod wieloma gwiazdkami, na materacach na piasku i pod baldachimem gwiazd całego nieba. Przyjemne było uczucie wolności i bezpieczeństwa. Przestrzeń pusta na setki kilometrów, bez okien z szybami dźwiękochłonnymi, drzwi z trzema zamkami i bez sufitu. Noc była niezwykła, takiej ilości gwiazd nie widziałam nigdy. Ciemność była całkowita (dopóki nie pokazał się księżyc). Niebo od jednego krańca horyzontu po drugi, wydawało się większe od tego, które znam. Widzieliśmy najpierw na północy gwiazdę polarną, a potem głęboką nocą gwiazdozbiór „krzyż południa”.

Tamanrasset znajduje się poniżej zwrotnika raka stąd mimo, że to półkula północna widać gwiazdozbiory półkuli południowej. Teraz, może paść pytanie „a co ze skorpionami i jadowitymi żmijkami?”. Otóż nie czuliśmy zagrożenia, ponieważ nasza wyprawa zaplanowana została na okres kiedy „zwierzęta” trwają jeszcze w stanie hibernacji. Był to koniec lutego i początek marca. Toteż nie mieliśmy przygody ze skorpionem w śpiworze i nie ma historii z dreszczykiem na zakończenie tej opowieści. Następnego dnia rano, kolory były już całkiem inne.

Zobacz także:

OFFline profil autora

Autor: Teresa Hućko

Artykuły (3) Galerie (0) Średnia ocen (5.00)

Wiek: 71 | Miejscowość: Rzeszów | Kraj: Polska

O mnie: Jestem emerytką, z zawodu pielęgniarką pracującą przez cały okres czynny zawodowo w stacji san. epid. w dziale promocji zdrowia. W lecie zajmuję się działką. Jestem optymistką z dystansem

Ostatnie artykuły autora:

Pozycja autora w rankingach:

Największa liczba odsłon (3086)

Dodaj do

Komentarze: 6

Sortuj komentarze:

Sławomir Nowak 28.03.2009 09:43

Ocena:

Komentarz został ukrytyrozwiń

Benedykt Kowalski 13.03.2008 02:10

Ocena:

;-)+

Komentarz został ukrytyrozwiń

Autor usunął profil 11.03.2008 22:42

Ocena:

Gratuluję odwagi podczas wyprawy po bezdrożach Sahary ,oraz odwagi poddania się bezwzględnej krytyce czytelników.
Gratuluję przebojowości,oraz wspaniałego debiutu.Tak trzymaj.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Autor usunął profil 11.03.2008 22:21

Ocena:

Jestem pod wrażeniem.Bardzo ładne zdjęcia,oraz ciekawy opis wyprawy.

Komentarz został ukrytyrozwiń