SEALsi książki piszą - o "Snajperze" Howarda E. Wasdina

Dodał(a): Krzysztof Krzak
2011-08-20 15:25
Odsłon: 1761
Komentarzy: 2

Tagi:

Co robią żołnierze elitarnych jednostek wojskowych Stanów Zjednoczonych po przejściu w stan spoczynku? Wydaje się, że najchętniej piszą i publikują swoje wspomnienia. Okazuje się też, niestety, że większość tych książek ma głównie znaczenie terapeutyczne dla ich autorów, tym bardziej, że o wielu sprawach nie mogą oni pisać ze względu na tajemnicę wojskową.

Jakiś czas temu miałem sposobność recenzować książkę "Przetrwałem Afganistan" starszego bosmana marynarki wojennej USA, Marcusa Lutrella. Zasadniczą część tego "dzieła" stanowi drobiazgowy opis ćwiczeń fizycznych, które codziennie wykonują żołnierze elitarnej jednostki SEAL. Przebrnięcie tych opisów stanowi równie ciężkie zadanie dla czytelnika, jak same zadania dla poddawanych im marynarzy. Nuda, jednostajność, monotonia...

Okładka książki zaprojektowana przez Magdę Kuc. / Fot. www.znak.com.pl

Niewiele lepiej rzecz ma się w wydanej właśnie przez krakowskie Wydawnictwo Znak książce "Snajper" napisanej przez Howarda E. Wasdina przy współpracy Stephena Templina. Stanowi ona, jak informuje podtytuł, opowieść komandosa Seal Team Six, czyli tego zespołu, którego żołnierze zabili Osamę Bin Ladena (opis tej akcji, wraz ze szkicem sytuacyjnym, znajdzie czytelnik w przedmowie). Wasdin opowiada w swojej książce o tym, jak stopniowo dochodził do tego, by stać się jednym z żołnierzy supertajnego legendarnego zespołu szóstego elitarnej jednostki komandosów Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych, wykonującej swoje zadania operacyjne na morzu (SEa), w powietrzu (Air) i na lądzie (Land).

Zaczyna w Korpusie Kadetów Wojsk Lotniczych, potem jest grupa snajperów Korpusu Piechoty Morskiej w Quantico, SEAL 2; szkolenia SAR, BUD/S, piekielne tygodnie ("hell week") i wiele innych męczących ćwiczeń, treningów realizowanych w myśl zasady: "Im więcej potu na ćwiczeniach, tym mniej krwi w boju". A wszystko po to właśnie, by stać się szanowanym (choć przez niektórych nazywanym "maszynką do zabijania"), nieustraszonym SEALsem i wziąć udział na przykład w operacji "Pustynna Burza" w Zatoce Perskiej, "Urgent Fury" ("Nagła Furia") na Grenadzie czy w wojnie domowej w Somalii. Autorzy "Snajpera" opisują te akcje w sposób niezwykle drobiazgowy, uwzględniający nawet dane producenta sprzętu używanego przez amerykańskich żołnierzy.

Robią to, niestety, w sposób bardzo statyczny, beznamiętny, nawet gdy opowiadają o akcji bojowej, w której trwa strzelanina i padają trupy. Jeśli do tego dodać fakt, że główny bohater odnosi niemal wyłącznie sukcesy, jest (prawie) zawsze najlepszy, wychodzi cało właściwie z każdej opresji, wszyscy go uwielbiają, a on sam uważa siebie za ponadprzeciętnego - to już możemy przypuszczać, iż mamy do czynienia niemal z bajkową rzeczywistością, na dłuższą metę nie do zniesienia (a "Snajper" ma ponad 400 stron!). Toteż kiedy Wasdin zostaje wreszcie ranny, a żona puszcza mu się z przedstawicielem innej rasy, trudno znużonemu czytelnikowi wykrzesać z siebie choćby odrobinę współczucia.

Zobacz także:

OFFline profil autora

Autor: Krzysztof Krzak

Artykuły (395) Galerie (126) Średnia ocen (3.97)

Wiek: 51 | Miejscowość: Ostrowiec Świętokrzyski | Kraj: Polska

O mnie: Jestem, więc piszę. Piszę, więc jestem.

Ostatnie artykuły autora:

Pozycja autora w rankingach:

Dodaj do

Komentarze: 2

Sortuj komentarze:

Lesław Adamczyk 21.08.2011 07:27

Ocena:

Ciekawie napisana recenzja 5*

Komentarz został ukrytyrozwiń

HENRYK CZECHOWSKI 20.08.2011 18:14

Ocena:

Aby Polscy b. agenci SB nareszcie pisali o swych wyczynach w poprzednim okresie. Niestety wielu z nich jest obecnie na wysokich stanowiskach. Ale też są tacy co obecnie czynnie współpracują z kościołem katolickim i jego władzami.

Komentarz został ukrytyrozwiń