Sentymentalne lata '34 - '45 z Piotrem Kaczkowskim

Dodał(a): Marika Przybył
2007-11-27 17:58
Odsłon: 1462
Komentarzy: 4

Tagi:

Piotr Kaczkowski, znany doskonale słuchaczom radiowej Trójki, stworzył płytę niezwykłą i absolutnie unikatową - "Trzeszczącą płytę".

Rzadko trafia się aż tyle muzycznych perełek, zgromadzonych na jednym krążku. Słuchając „Trzeszczącej płyty”, zapominamy o współczesnym świecie, o aktualnych problemach. Przenosimy się w zupełnie inne miejsce, inny wymiar. To niesamowite, że jedna kompilacja może dać tyle radości.

Zapewne „Trzeszcząca płyta” nie zadowoli i nie usatysfakcjonuje wszystkich. Taką muzykę trzeba po prostu kochać. Szczerze odradzam jej kupno osobom lubującym się wyłącznie w elektronicznych dźwiękach, czy też mocnych bitach, spotykanych w niemal wszystkich dziś klubach tanecznych. Bo ta płyta to melancholia, zaduma i tęsknota za czasami, które już nigdy nie wrócą.

Na dziełku Piotra Kaczkowskiego goszczą tacy mistrzowie jak niezapomniany Amerykanin, Vaughn Monroe (w przyszłym roku obchodzić będziemy trzydziestą piątą rocznicę jego śmierci), wspaniały Woody Herman, rodzimy Eugeniusz Bodo, który na omawianym krążku poruszająco wykonuje nieprzemijającą piosenkę „W hawajską noc”, czy Mills Brothers. Doskonałych artystów jest znacznie więcej, bo na płycie znalazło się aż dwadzieścia jeden sentymentalnych utworów.

Nie sposób nie mówić o płycie inaczej, niż w samych superlatywach. Przyznam, że trafiła już na półkę z moimi ulubionymi muzycznymi daniami. Po przesłuchaniu całego krążka ciężko wrócić do rzeczywistości. Nie tylko tej muzycznej (bo całkowicie wyrwał mnie z niezwykłej atmosfery przebój Rihanny, prezentowany na jednej z komercyjnych stacji), ale i „zwykłej” codzienności. Bo „Trzeszcząca płyta” to zadymiona kafejka, Humphrey Bogart w „Casablance”, dramaty Eugena O'Neilla. Nie sposób oczywiście nie zauważyć specyficznego szumu, trzasku czarnej płyty i średniej jakości dźwięku. Wszystkie te przymioty jednak dodają dodatkowego „smaczku”.

Ciężko mi stwierdzić, czy to płyta, w której można zakochać się od pierwszego słuchania. Być może. Ja mogę jednak powiedzieć z czystym sumieniem, że słuchałam całej płyty pięć razy i nadal czuję niedosyt. I na pewno będę sięgać po nią bardzo, bardzo często.

Zobacz także: