Serce zostawiłam w Gdyni

Dodał(a): Anna Korzon
2009-02-07 07:32
Odsłon: 1551
Komentarzy: 6

Tagi:

Gdynia

Był lipiec 2007 roku. Wysiadłam z pociągu na szarym i niszczejącym dworcu, jakich wiele w naszym smętnym kraju. Postanowiłam zwiedzić miasto "po swojemu" - iść gdzie mnie nogi poniosą. Wystarczyło kilkanaście kroków. Zostałam.

Klif orłowski - najbardziej "filmowe" miejsce w Gdyni. "Wysiedziałam" tam wiele zachodów słońca. / Fot. Anna Korzon

Pierwsze wrażenie? Niby nic - bloczki, kamienice i centra handlowe. Dużo samochodów, kiepsko położonych chodników i budek z hot dogami. Ludzie gdzieś pędzący przed siebie, z komórkami przy uszach i kartami płatniczymi w pogotowiu. Podobne obrazki widzi każdy mieszkaniec większego miasta.
Coś jednak było inne. Atmosfera? Nutka oczekiwania? A może tylko ja...

Pierwsze co pokochałam w Gdyni, to jej niebywałe podobieństwo do Łodzi. Zabudowa, pośpiech, ludzka życzliwość i to nieuchwytne coś, co sprawiało, że czułam się jak w domu. Jedyna różnica, niezwykle dla mnie istotna, to woda. Ja - mieszczuch z centralnej Polski - nagle miałam jej tyle wokół siebie!
Mogłam poczuć pod stopami piasek i godzinami patrzeć na najbardziej sentymentalny obrazek wymyślony przez Boga - zachód słońca nad spokojnym morzem. Tuż obok kołysały się jachty, a wiatr wygrywał przedziwne melodie na ich wantach. Cóż - jestem romantyczką. To ta romantyczna, żeglarska dusza namówiła mnie, żeby znów przeorganizować swoje życie i zacząć wszystko od nowa.

Swoje miasto odkrywałam powoli. Każdy zakątek i skwer stanowił dla mnie niespodziankę. Każdy kolejny dzień przynosił przekonanie, że to jest właśnie mój świat. Godzinami piłam "swoją" herbatę w Contraście, spacerowałam pod orłowskim klifem i chłonęłam atmosferę portu jachtowego.

I wtedy zakochałam się znowu. W człowieku. To była, jest i będzie największa miłość mojego życia - mimo iż nie jesteśmy już razem. Za to też kocham to miasto, bo nauczyło mnie, czym jest pełnia.
W Gdyni spędziłam rok. Najpiękniejszy i najtrudniejszy rok w moim życiu. Spotkało mnie wtedy najwięcej dobrych rzeczy, ale i popełniłam najwięcej błędów. Tam spotkałam miłość i przyjaźń, by po chwili wszystko utracić.
Nie żałuję. Gdynia nauczyła mnie żyć.

Zobacz także:

OFFline profil autora

Autor: Anna Korzon

Artykuły (228) Galerie (32) Średnia ocen (4.56)

Wiek: 27 | Miejscowość: Łódź | Kraj: Polska

O mnie: Kulturomaniak i kulturoznawca (spec. marketing kultury). Fotograf - amator. Zakochana w swoim mieście. Głodna wiedzy i wrażeń. Aktualnie na nowo odkrywam teatr. Kontakt: a.korzon@teatr-muzyczny.lodz.pl

Ostatnie artykuły autora:

Pozycja autora w rankingach:

Największa liczba odsłon (295)

Dodaj do

Komentarze: 6

Sortuj komentarze:

Justyna Frankel 25.03.2009 13:14

Ocena:

...

Komentarz został ukrytyrozwiń

Justyna Frankel 25.03.2009 13:00

Ocena:

Moje story jest podobne, tylko, że ja zostałam. Znam Łódź i podobieństwa nie widzę. Nie spotkałam jeszcze w Polsce miasta tak pełnego zieleni jak Gdynia. Centrum miasta jest tak małe jak w moim rodzinnym mieście i tylko dlatego miasto to mnie nie przeraziło. Może i zwiedzanie "po swojemu" sprzyja zakochaniu się w tym mieście tylko, że choć mnie raczej Gdynia ujęła - zostałam. I choćby mi się dach nad głową palił... zostałabym.

(-) Tekst nic nie wnosi i pasuje raczej do kartki z pamiętnika. W mojej opinii, po przeczytaniu tej krótkiej opowieści wnioskuję, że ujęła Cię odmienność tego miasta i zarazem jego prostota. I nie wiem czy pokochałaś to miejsce ale nie mogłaś w nim zostać czy pokochałaś człowieka a wraz z końcem związku nie potrafiłaś sama się odnaleźć w Gdyni. Przywiązanie do miejsca jest odmienne od przywiązania się do człowieka.

P.S.
Pośpiech raczej nie idzie w parze z życzliwością?

Komentarz został ukrytyrozwiń