Skamieniałe Miasto w Ciężkowicach

Źródło: Gość dnia
2009-07-28 09:01
Odsłon: 3877
Komentarzy: 0

Tagi:

W Polsce jest sporo miejsc, które nie są zbyt znane, a które warto odwiedzić. Do takich niewątpliwie zalicza się Skamieniałe Miasto i Wąwóz Czarownic w Ciężkowicach w województwie małopolskim. Warto wybrać się tam na jeden dzień z rodziną lub ze znajomymi.

Skamieniałe Miasto? Ale jak to? Z powstaniem miasteczka wiążą się różne legendy. Jedna z nich mówi, że w rozłożonym na wzniesieniu mieście rządy sprawował bardzo srogi rycerz. W swoim zamku wyprawiał huczne uczty, na których nie stroniono od alkoholu i rozpusty. Ludzie modlili się do Boga, by ten ich wybawił od takiego przywódcy, ale Bóg wciąż liczył na poprawę rycerza i zmianę podejścia do ludu. Gdy rycerzowi zmarła żona, a żadna inna nie chciała go pojąć za męża, postanowił wziąć za żonę swoją córkę. Ale tego było już za wiele. W czasie uczty weselnej nad miastem rozpętała się burza z licznymi piorunami, które rozświetlały czarną noc, a gdy promienie wstającego słońca odgoniły ciemność nocy, po mieście nie zostało nawet śladu. Okolica została pokryta licznymi skałkami, które przypominają ludzkie postacie czy obiekty budowlane.

Moją wycieczkę rozpoczęłam na drodze z Tarnowa do Grybowa. Pierwszą skałką jaką ujrzałam była „Czarownica”. Jest to najbardziej znana skałka rezerwatu. Swoją nazwę wzięła od charakterystycznego kształtu górnej części skałki – jakby profil czarownicy: haczykowaty nos, oczodoły, broda i podbródek. Sama skałka ma około 13 m wysokości. Wokół skałki rosną liczne sosny, dęby i brzozy. „Czarownicę” najlepiej obserwować z profilu, ale gdy na niej stoimy, naszym oczom ukazuje się inna skała; to „Ratusz”. Jedna z największych i najbardziej rozległych skałek, ma kształt ambony skalnej o wysokości 12 metrów, opadającej w stronę rzeki Biała. Niesamowite wrażenie sprawiają uczepione przy skale, nad samym urwiskiem, drzewa. Z tego miejsca doskonale się prezentuje rzeka Biała, którą można podziwiać siedząc na ławeczkach przeznaczonych dla turystów.

Dla ludzi, którzy mają dużą wyobraźnię, miasteczko otwiera przed sobą drzwi pełne tajemnic i zagadek. Bowiem każdą skałkę można zinterpretować wg siebie. Każdy coś innego widzi w danej skałce, a to stwora, a to zwierza. Wiele skałek można obejść dokoła, z każdej więc strony coś innego można ujrzeć. Jednak pewne nazwy skałek zostały już utrwalone w przewodnikach i świadomości ludzkiej.

Ze skałki o nazwie „Czarownica” kierujemy się wąską kładką nad drogą w głąb lasu do tzw. Grupy Borsuka. To kilka sąsiadujących przy sobie skałek o nazwach: „Orzeł”, „Pieczarki”, „Borsuk” i „Piekiełko”. Każda ze skałek, o czym już wcześniej pisałam, z każdej strony wygląda inaczej, tak więc nie od razu widać „Orła” czy „Piekiełko”. Wytyczonym szlakiem idzie się bardzo dobrze, co sprzyja licznym postojom i pracy wyobraźni. Idąc w większej grupie, swoje spostrzeżenia na temat skałek można wymieniać, a gwarantuję, że ile osób tyle nowych wizji skałek.

Turysta przy głowie Borsuka / Fot. Ewa Kuzera

Najbardziej rozległą platformą skalną poprzecinaną licznymi szczelinami, korytarzami i progami jest skałka o nazwie „Borsuk”. Najwyższa część skałki przypomina borsuczą głowę i stąd wzięła się jej nazwa. Wysokość skalnych ścian w tym miejscu wynosi około 7 m. Na skałkę można swobodnie wejść, co uczynił turysta na poniższym zdjęciu. Pewnie nie wiedział ów turysta, jaka legenda się wiąże z tym miejscem. Legenda powiada, że w tym miejscu żył znany ze skąpstwa rycerz. Wykopał w swoim domostwie jamę, w której gromadził uzbierane talary i żywność. W obawie o swój majątek położył się na jamie niczym borsuk i nie opuścił jej nawet wtedy, gdy skończyły mu się zapasy żywności. Po śmierci, został ukarany za swoje skąpstwo i zamieniony w skamieniałego borsuka. Tak spoczywa do dziś dnia.

Szlak przeprowadza nas malowniczym korytarzem skalnym, z którego wydostajemy się na zagajnik porośnięty młodymi drzewkami. Po kilkunastu metrach pojawią się „Piramidy”, położone w górnej części Lisiego Wąwozu, charakterystyczne dla nich są lite, ciosowe płaszczyzny skał, w których nie widać miejsc wietrzenia.