Obiekt położony jest na wysokości ok. 2000 m. Nie polecam tego miejsca osobom o słabych nerwach lub mającym lęk wysokości. Wprawdzie do celu dojedzie się samochodem, ale droga cały czas wije się na skraju gór. Widok przeraża, a zarazem uwodzi swym pięknem. Góry Zangezurskie w tym miejscu porośnięte są lasami lub swego rodzaju kosodrzewiną.



Na szczycie głębokiego wąwozu, gdzie w dole szumi rzeka Worotan, kopuła katedry wyłania się spośród otaczającej ją zieleni. Położenie klasztoru na wysuniętej półce skalnej, sprawia wrażanie niemożliwej do zdobycia twierdzy.


Budowa została zapoczątkowana w IX stuleciu, kiedy to powstała największa świątynia klasztoru, katedra św. Piotra i Pawła. Do kompleksu należą jeszcze dwa kościoły: surp Grigor (świętego Grzegorza) i surp Astawacacin (Matki Bożej). Zachowały się także refektarz, komnaty mieszkalne, dzwonnica.


Tatew był jednym z najważniejszych klasztorów średniowiecznej
Armenii. Rozwijano tam nie tylko nauki teologiczne, ale także sztukę miniatury malarskiej, rękopisu, nauki humanistyczne. Rozkwit ośrodka przypada na XIV i XV w. Klasztor stanowił także znaczącą siłę polityczną. W XIII w. pod jego władzą było sześćset osiemdziesiąt wiosek w księstwie Sjunik.


Na przestrzeni wieków poszczególne zabudowania były niszczone w wyniku trzęsień ziemi. W 1931 r. roku zapadła się kopuła w katedrze św. Piotra i Pawła. Zdołano ją odbudować, a w 1998 r. zakończyła się renowacja kompleksu.