Pełna zgoda Pani Magdo! I 5 oczywiście :D

Trzeba pamiętać. 5 *

Jak dobrze, że przypominasz i przedstawiasz fakty, których nie zna moje pokolenie, bowiem nas uczono historii wyssanej z palca pod radziecki gust i polityczno-ekonomiczne potrzeby.

Grażynko ja nauczyłam się prawdziwej historii nie na studiach, tylko jako badacz- nauczyciel , takie były to czasy. A dzisiaj cieszę się z tego , że mogę mówić to co myślę i czuję, że nie muszę milczeć, bo nigdy nie kłamałam , tylko czasami milczałam.

Tak trzeba pamiętać. Ja miałem odważnych nauczycieli. W rozmowach z Rosjanami zawsze używałem suchych faktów. Tak uważam należy podchodzić do historii. Lubiłem Rosjanom przypominać wojnę fińską o której większość wykształconych nic nie wiedziała. Dla chętnych i czytających proponuje książkę na temat tej wojny Generała Czujkowa - Najdalsza droga.

Moje pokolenie również uczono nieprawdy na lekcjach historii, tylko dzięki mądremu i odważnemu nauczycielowi poznałem prawdę jako dzieciak. Dziś oglądałem "The Soviet story" film z 2008 roku, bardzo polecam.

Pamiętajmy!

Mi żal zalewa serce, że Lwów, Wilno, Tarnopol i inne tak cenne dla naszej kultury i narodu miasta już nie leżą w Polsce.

Historia i naród to są poważne słowa. Każdy naród ma swoją historię, którą się szczyci, bo każdy naród potrzebuje tożsamości, godnego miejsca wśród innych i poczucia wspólnoty. Jest to zupełnie naturalne i godne pochwały, że narody pielęgnują swoją historię, dbając o przekazywanie jej kolejnym pokoleniom. To jest doprawdy piękny proces.

Jednak bywa i tak, że historia narodu staje się nagle powodem do wstydu, takiego zwykłego wstydu jak u dzieci, które dobrze nabroiły i teraz z rumieńcem na twarzyczkach kryją się po kątach, aby o całej sprawie jak najszybciej zapomnieć i uniknąć kary. To jest zwykła ucieczka przed odpowiedzialnością. A że dorośli bywają czasem jak dzieci, więc i w dorosłym świecie zdarzają się ucieczki od prawdy, szczególnie tej niebyt chwalebnej. Dzieci czynią to bardzo naiwnie, po dziecinnemu, ale z dorosłymi to zupełnie co innego. Oni dobrze wiedzą jak pokierować sprawami, by z historii zniknęły nagle brudne i niewygodne karty, a na ich miejsce pojawiły się czyste i piękne.

Ale czy można w ten sposób oszukać historię, która przecież już się wydarzyła i w której uczestniczyli ludzie jako jej świadkowie? Czy można jednym pociągnięciem pióra wymazać to wszystko, co głęboko zapisało się w ludzkiej pamięci? Czy można usunąć wszystkie groby, by zatrzeć ślady zbrodni? Takie pytania rodzi codzienność, bo ciągle jest w niej więcej pozorów niż historycznej prawdy. A szkoda, bo w historycznej prawdzie kryje się wielka wartość, po którą zawsze warto sięgać.

Trafny komentarz Adamie, a dla Autorki zasłużone gwiazdki.Gratuluję i pozdrawiam.

George Orwell napisał, że kto panuje nad przeszłością panuje nad teraźniejszością. Brakuje odwagi do przyznania się, zrozumienia, wybaczenia. Nie można wymazać z pamięci tej tragedii jakiej doświadczyli ludzie w XX wieku. Nie panujemy nad teraźniejszością, bo ciągle tkwimy w przeszłości. Potrzeba nam wszystkim prawdy, która choć bolesna i wstydliwa, pozwoli ukoić ból.

Tekst na 5. Za słowo, za pamięć.