Spytaj gdzie studiuję, a dowiesz się kim (nie) jestem...

Dodał(a): Magdalena Rydzyńska
2010-04-15 19:00
Odsłon: 853
Komentarzy: 0

Tagi:

Studenci - masa złożona z szeregu mniej i bardziej ambitnych osób. Osób, które bardzo chcą i tych, którym nie zawsze się chce. Z pozoru łatwo ich odróżnić. Lecz pozory mylą...

Słowniczek stereotypowego myślenia:

Student szkoły prywatnej - ukochany synek/córeczka bogatych rodziców, który nic nie musi robić. Generalnie jest leniem, któremu nie chciało się uczyć w szkole średniej, bo i tak wiedział, że rodzice opłacą mu studia. Teraz leży do góry brzuchem w swoim nowiutkim mieszkaniu na zamkniętym osiedlu w dzielnicy willowej. Na zajęcia nie musi chodzić, bo przecież to szkoła prywatna. A jak już pójdzie to i tak nic się nie dowie, bo ogląda film na laptopie. Jest luzakiem, wiecznym imprezowiczem, dla którego studia to czas nieustającej zabawy.

Sesja? Egzaminy? A cóż to w ogóle jest?! Przecież na studiach prywatnych piątki ma się za ładne oczy. Uczyć się nie trzeba, czytać książek też nie trzeba. Student szkoły prywatnej nawet nie wie gdzie jest biblioteka. Dowiaduje się dopiero wtedy, gdy trzeba załatwić „obiegówkę” pod koniec trwania czasu edukacji.

Miasto mierzy miarą klubów, w których bawią się najlepsze partie. Nie jeździ tramwajem. Autobusy też nie są mu znane. Ma swoje nowiutkie autko. Nie, nie to, co dostał od rodziców na osiemnastkę. Tamto już dawno nie nadawało się do jeżdżenia, przecież miało całe dwa lata!

I tak żyje sobie student prywatnej uczelni, szczęśliwy i wiecznie uśmiechnięty, nie martwiąc się o nic, nie interesując się niczym, mając dobre perspektywy na przyszłość - kiedyś bowiem zostanie prezesem firmy tatusia...

Student uniwersytetu - biedny, zmęczony, wiecznie niewyspany. Przesiadujący nad notatkami 20 godzin na dobę. Przygotowujący się do kolejnego koła. W czasie wolnym stoi w kolejce do ksera. A kseruje wszystko, co się da. Nawet to, co się nie przyda i tak warto mieć, bo może jednak kiedyś trzeba będzie się tego nauczyć.

Zobacz także: