Świat "Idioty" Dostojewskiego w subiektywnej wersji Brala

Dodał(a): Zbigniew Kowalewski
2011-10-15 12:15
Odsłon: 852
Komentarzy: 0

Tagi:

Po wspaniałej "Nastazji Filipownej" w reżyserskiej wersji Andrzeja Wajdy, wydawało się, że niewiele można jeszcze dodać do tak głębokiej adaptacji literatury Fiodora Dostojewskiego. Grzegorz Bral zapewnia, że jeszcze wiele jest do odkrycia.

Na początku było wielkie zaskoczenie, bowiem z głównej sceny Teatru Studio scenograf i reżyser uczynili coś w rodzaju teatru kameralnego. Mijając rzędy wygodnych foteli, widzowie po wspinaczce stopniami schodów na rusztowaniu mogli wybrać wolne miejsce na ustawionych tuż przy scenie krzesłach. Komfort siedzenia jest o wiele mniejszy, ale za to można było poczuć się o wiele bardziej swojsko, niż na miękkich fotelach w większej przestrzeni.

Autorska adaptacja dzieła Fiodora Dostojewskiego jest kolejnym przykładem swobodnego korzystania z klasyki, jako źródła najbardziej szlachetnych wątków i motywów. Przy okazji tak częstych przypadków żonglowania Wyspiańskim, Dostojewskim, a nawet współczesnymi autorami, rodzi się uzasadniona wątpliwość czy aby nasi wielcy reżyserzy nie zatracili podstawowych umiejętności w adaptacji utworów literackich na scenę. Nie wszystkie śmiałe i awangardowe wyzwania artystyczne w konfrontacji z publicznością, okazywały się ciekawe. Wybieranie z klasyki jedynie obszernych cytatów, dopisywanie własnych kwestii i komentarzy, komponowanie z motywów powieści i dramatu własnej wizji, musi się wiązać z olbrzymim ryzykiem niepowodzenia.

Autor warszawskiej inscenizacji - Grzegorz Bral, rozwiewa jednak te uprzedzenia już w pierwszej, niezwykle sugestywnej scenie niespodziewanej wizyty księcia Myszkina u kochanka i mordercy Nastazji Filipowny. Widzimy skrajnie rozedrganą postać zabójcy ukochanej kobiety naprzeciwko mężczyzny, który był jej oddany całym sercem. Książę Myszkin jest w tej sytuacji zdruzgotany i nieszczęśliwy, ale mimo ogromnego żalu do rywala, okazuje mu jednak współczucie. Zagranie tak skrajnych emocji wymaga wielkiego kunsztu i rzetelnej wiedzy. Uzupełniona mozolnymi ćwiczeniami dała w końcu wymierny efekt na teatralnej scenie.

Reżyserski pomysł zaangażowania do przedstawienia aktorów w wieku postaci literackich, dokładnie odpowiadających opisowi wydaje się trafiony, tym bardziej, że sprzyja to zachowaniu psychologicznych realiów charakteryzujących postępowanie bohaterów dramatu. W tym przedstawieniu jedynie one są naprawdę namacalnie powiązane z rzeczywistością. Wszystkie inne elementy widowiska są indywidualnym popisem fantazji scenografa i reżysera. Jeśli mowa tu o reżyserii, to warto zwrócić uwagę na reżyserię oświetlenia, które w tej sztuce pełni bardzo ważną rolę. Smugi z reflektorów wydobywają bowiem z przestrzeni scenicznej najważniejsze postaci, ukrywając to, co może rozpraszać widza skupionego na słuchaniu monologu aktora.

Zobacz także:

OFFline profil autora

Autor: Zbigniew Kowalewski

Artykuły (121) Galerie (7) Średnia ocen (4.63)

Wiek: 59 | Miejscowość: Warszawa | Kraj: Polska

O mnie: żadne 59, tylko 36+VAT,a to będzie dopiero w sierpniu. A wszystko o mnie i moim dorobku artystycznym znajduje się pod adresem http://pl.wikipedia.org/wiki/Zbigniew_Kowalewski i na mojej stronie osobistej http://www3.sympatico.ca/hobot/Zbyszek.htm... więcej

Ostatnie artykuły autora:

Pozycja autora w rankingach:

Dodaj do