Architekt utrzymuje, że budowla nie mogłaby być wniesiona w innej części świata bez zaangażowania miejscowej ludności i tradycyjnych technik budowy. Budowla jest dowodem na to, że nowoczesne obiekty nie zawsze wymagają zaangażowania technologii high-tech przy ich wznoszeniu.
Powierzchnie wewnątrz budynku zostały również obłożone płytami marmurowymi, a ścieżki oraz schody lokalnie występującym czerwonym piaskowcem. Wnętrze budowli ogranicza 9 arkad, które stanowią główny element nośny konstrukcji zewnętrznej.
Wentylacja i klimatyzacja w budynku jest grawitacyjna, natomiast okresowo w porze monsunowej uruchomiana jest wentylacja mechaniczna. Światło przedostaje się do wnętrza poprzez przestrzenie pomiędzy poszczególnymi płatkami kwiatu.
Budowla otrzymała liczne nagrody architektoniczne min. od świadectwo doskonałości Międzynarodowego Stowarzyszenia na Rzecz Architektury Sakralnej w 1987, w 1988 druga nagroda za strukturę budowli od brytyjskiego Instytutu na Rzecz Struktury Budowli, w 1988 świadectwo doskonałości od Amerykańskiego Stowarzyszenia na Rzecz Iluminacji Budowli, 1990 nagroda Glob Art Academy 2000 od Amerykańskiego Instytutu Betonu za jedną z najlepiej wykonanych betonowych konstrukcji ostatnia organizacja określiła budowlę mianem Taj Mahalem XX wieku. Czasopismo Twentieh Century Architecture wymienia budowlę pośród trzech innych budynków jako osiągnięcie architektoniczne roku 1987.
Autor: Kushtar Mamytaliev
Oryginalna publikacja:
www.bahaizm.blogspot.com