Świątynia Lotosu w New Delhi

Pierwszy bahaicki dom modlitwy na subkontynencie Indyjskim został wzniesiony na obrzeżach Nowego Delhi.

Z powodu swojego kształtu, przypominającego kwiat lotosu z 3 rzędami płatków (razem 27), jest bardziej znany jako „Świątynia lotosu” i uważany za jeden z cudów nowoczesnej architektury. Jest to betonowa kopuła obłożona marmurowymi płytami o 34,5 m wysokości i średnicy 75 m z salą na 2.500 osób.

Dom modlitwy w Nowym Delhi przybrał kształt ogromnego kwiatu lotosu pływającego na wodzie, co symbolizuje dziewięć oczek wodnych będących elementem składowym budowli. Kwiat lotosu został świadomie wybrany jako forma budowli, jako że w tradycji wierzeń indyjskich symbolizuje czystość i oświecenie. Przykładowo hinduistyczne bóstwo Brahma wyłoniło się z kwiatu lotosu, w buddyzmie natomiast szczególnie podkreśla się fakt iż lotos wyrasta z błota co symbolizuje, że każdy wyznawca może osiągnąć doskonałość.

Świątynia została ukończona w 1986 roku, po budowie trwającej prawie 7 lat. Od inauguracji świątyni w 1986 roku miejsce to odwiedziło ponad 50 milionów osób, w święta indyjskie miejsca odwiedza nawet 150.000 osób dziennie. Przewyższa to liczbę odwiedzających największej atrakcji turystycznej Indii - charakterystyczną budowlę mauzoleum Taj Mahal. Nie tylko sam budynek przybrał ciekawą formę - jest on usytuowany na 80 akrowym terenie zadbanej zieleni i otoczony pięknymi ogrodami, w których schronienie znalazła liczna flora i fauna np. rodzina pawi.