"Sztuka morderstwa" Michaela White'a - recenzja

Dodał(a): Łukasz Mic
2012-01-08 10:17
Odsłon: 719
Komentarzy: 1

Tagi:

Niedawno ukazała się druga, po "Pierścieniu Borgiów", powieść o Jacku Pendragonie. Tym razem staje on przed nie lada wyzwaniem. Musi wytropić szaleńca, który w niezwykle wyszukany sposób popełnia morderstwa, wzorując się na surrealistycznych artystach.

W galerii sztuki zostają odnalezione zwłoki mężczyzny. Miejsce morderstwa przypomina surrealistyczny obraz Rene Magritte'a "Syn człowieczy". Na krześle, ku któremu się kierował, siedział martwy mężczyzna. Dłonie trzymał na kolanach, a za jego plecami umieszczono tyczkę, która utrzymywała korpus w pionie. (...) W twarzy mężczyzny wycięto otwór o średnicy kilkunastu centymetrów, tworzący tunel przez całą głębokość głowy. Spoczywało w nim błyszczące zielone jabłko.

Wkrótce dochodzi do kolejnych morderstw, które łączy wymyślny sposób okaleczania zwłok - na wzór obrazów Salvadora Dali, Francisa Bacona i Edwarda Muncha. Przydzielony do tych spraw detektyw Jack Pendragon ma twardy orzech do zgryzienia. Mimo to za wszelką cenę chce znaleźć owego psychopatę, który dokonuje zbrodni z chłodno wykalkulowanym okrucieństwem.

Jak się niebawem okazuje, czerpie on wzorce z dziewiętnastowiecznego seryjnego mordercy z Londynu, który zabijał miejskie prostytutki i okaleczał je w wyszukany sposób. Łatwo dostrzec analogię w sposobie rozumowania obu morderców. Pendragon nie zamierza dopuścić do tego, by historia się powtórzyła i sprawca pozostał na wolności.

"Sztuka morderstwa" jest nie lada wyzwaniem dla czytelnika. Michael White łączy wątki współczesne z historycznymi - przenosi czytelnika aż do 1888 roku. Jakby tego było mało, czasy historyczne przestawia w formie listów nieznanego autorstwa (ich język stylizowany jest na owe czasy). Zaburza to trochę narrację, która prowadzona jest w trzeciej osobie. Warto dodać, że mieszanie planów czasowych jest znakiem rozpoznawczym thrillerów tego autora.

Zobacz także: