Facebook Google+ Twitter

Pozycja materiału w rankingach:

52755 miejsce

Tadeusz Polak. Konserwator zabytków z lilijką w życiorysie

Plac opodal gdańskiego Domu Harcerza nosi imię prof. harcmistrza Tadeusza Polaka, żołnierza Armii Krajowej i ofiary stalinowskich represji.

Hm. Tadeusz Polak. / Fot. Ze zbiorów autoraTadeusz Polak pochodził z chłopskiej rodziny. Urodził się 1 grudnia 1927 roku w Łopusznie, w dawnym województwie nowogrodzkim. Będąc uczniem miejscowej szkoły powszechnej wstąpił do drużyny harcerskiej im. hetmana Stefan Czarnecki. Wybuch wojny był dla młodego chłopca wielkim przeżyciem. Rozpoczął się czas przyśpieszonego dorastania.

Gdy jego ojciec był w Armii Andersa - powrócił do Polski w 1949 roku - młody Polak nie pozostawał obojętny na los ojczyzny. W 1943 roku podobnie jak wielu kolegów z harcerskiej drużyny wstąpił do miejscowego oddziału Armii Krajowej. W 1944 roku wraz z oddziałem partyzanckim uczestniczył w marszu na pomoc powstańczej Warszawie. W pierwszych dniach powstania podczas walk na terenie Dworca Gdańskiego został ranny. Wycofano go z pola walk do Puszczy Kampinoskiej.

Po upadku powstania Tadeusz Polak wraz z oddziałem „Zawiszy” poszedł w Góry Świętokrzyskie. Był tam do stycznia 1945 roku. W maju postanowił wyjechać do Gdańska. Po przyjeździe Tadeusz włączył się w odbudowę miasta. Nawiązał kontakty z harcerzami i wspólnie zakładali nowe drużyny. Został członkiem Komendy Rejonu ZHP, a następnie Hufca Harcerzy Gdańsk-Wrzeszcz.

W 1949 roku, gdy władze podjęły decyzję o likwidacji ZHP, był gotów do walki o swoje harcerstwo, o harcerskie ideały. Razem z Henrykiem Marzeckim założył konspiracyjna organizację „Szczerb”. Ta nielegalna organizacja skupiała byłych instruktorów i harcerzy starszych działała na terenie Gdańska, Bydgoszczy oraz Lublina. Zajmowano się w niej głównie akcją propagandową, drukowano ulotki i odezwy. W 1953 roku „Szczerb” czasowo przerwał działalność, gdyż podejrzewano przecieki do organów bezpieczeństwa. W istocie już pod koniec roku nastąpiły pierwsze aresztowania. Śledztwo w tej sprawie prowadził oficer śledczy Kazimierz Helmin. Sporządzony w lutym 1954 roku akt oskarżenia przeciwko członkom tajnej organizacji „Szczerb” podpisali prokuratorzy: Stanisław Urbaniak i Kazimierz Białkowski. W marcu tegoż roku Tadeusz Polak został skazany (już po zastosowaniu amnestii) na dwa lata i cztery miesiące więzienia oraz przepadek mienia i utratę praw na okres dwóch lat. Był to najwyższy wyrok w tej sprawie wydany przez sędziego Edwina Kęsika.

Tadeusz Polak więzienie w Sztumie opuścił w 1955 roku. Powrócił do życia na wolności, do pracy zarobkowej i zdobywania wykształcenia. W grudniu 1956 roku włączył się w proces reaktywowania Związku Harcerstwa Polskiego. Poznał wówczas osobiście harcerskie autorytety: Aleksandra Kamińskiego i Stanisława Broniewskiego "Orszę". Razem z legendarnym Józefem Grzesiakiem "Czarnym" odbudowywali gdańskie harcerstwo.

Grób historyka Sztuki Tadeusza Polaka na Cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie. / Fot. Mateusz Opasiński Abp. Tadeusz Gocłowski i Przewodnicząca ZHP prof. hm. Maria Hrabowska (z lewej) podczas gdańskiej uroczystości. / Fot. Darek Szczecina

Wybrane dla Ciebie:




Komentarze (1):

Sortuj komentarze:

Panie Andrzeju, proszę czytać ze zrozumieniem. Siedząc w więzieniu ani nie zrobił studiów, ani nie była dyrektorem, ani nie miał posady w ministerstwie.
Nawet w PRLu były obszary, gdzie fachowość i uczciwość nie przeszkadzały a koneksje i "jedynie słuszny światopogląd" nie był niezbędny.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Dziękujemy za Twoją aktywność w serwisie wiadomosci24. Do zobaczenia niebawem w innym miejscu.

Copyright 2017 Wiadomosci24.pl
#PRZEPROWADZKA: Dowiedz się więcej

Korzystamy z cookies i local storage.

Bez zmiany ustawień pliki są zapisywane na urządzeniu. Więcej przeczytasz tutaj.