"Tam, gdzie wyją szakale" - recenzja opowiadań Amosa Oza

Dodał(a): Michalina Guzikowska
2010-12-09 13:37
Odsłon: 1676
Komentarzy: 0

Tagi:

„Tam, gdzie wyją szakale” to debiutancki zbiór opowiadań Oza, który dopiero niedawno pojawił się na polskim rynku.

Tegoroczna Nagroda Nobla została, moim zdaniem, przyznana właściwej osobie. Vargas Llosa od lat znajdował się ścisłym gronie faworytów. To kto teraz będzie następny?

Amos Oz od lat wymieniany jest wśród autorów, których nazwisko prędzej czy później zostanie wpisane na listę największych pisarzy współczesności. Piszący po hebrajsku, pochodzący z Jerozolimy Amos Klausner (prawdziwe imię i nazwisko) nie tworzy wiele. A jednak moc oddziaływania tworzonych przez niego treści robi wrażenie na ludziach na całym świecie.

Szkoda, że dopiero teraz wielbiciele twórczości tego utalentowanego obserwatora ludzkich zachowań mają świetny punkt wyjścia do analizowania jego rozwoju literackiego. Sam zbiór "Tam, gdzie wyją szakale" po raz pierwszy został opublikowany w 1965 roku. Osiem opowiadań ułożonych w pozornie niespójną całość, tworzy przekrojowy obraz ułomnej natury ludzkiej.

Każdy z bohaterów Oza: szpetny Matitiahu Damkow, oszalała z rozpaczy Raja Grynszpan, czy rozpustna Lily Dannenberg, jest zagubioną i samotną w swoim istnieniu postacią, szukającą szczęścia. Autor z właściwą sobie pokorą i subtelnością. opisuje ich grzechy właśnie po to, by pokazać czytelnikowi, jak głęboka jest dusza człowieka - nawet z pozoru okrutnego, złego, głupiego czy naiwnego. Każda postać z opowiadań Oza jest wielką indywidualnością, której losy śledzi się z zaciekawieniem. Autor zwraca uwagę przede wszystkim na problem istnienia przepełnionego nienawiścią, rozpaczą i rozdzierającymi konfliktami wewnętrznymi. A do tego ogrzewanego nieznośnie upalnym słońcem.

Zobacz także: