Tęczowy elementarz, czyli świat staje na głowie

Kolejny artykuł o tym, że nie wolno narzucać itp itd. i to najlepiej gdy się nie zna tematu. W Polsce gej to ciągle jakaś mara, koszmar, ktoś z drugiej strony lustra. A przecież jest nas wielu. Europa Zachodnia już dawno zrozumiała i tam już nikogo nie dziwi, że ktoś ma partnera zamiast żony. A ja mam dość wiecznego pytania o żonę, dzieci. Nudne. I właśnie temu służy ta książka. By pokazać, że wszyscy jesteśmy po tej samej stronie lustra.

Aha, czyli już robimy szum na temat książki. Super. Jakbym jakimś cudem o niej jeszcze nie wiedział, nie był na dyskusji jej poświęconej i nie miał nawet dedykacji od autora w swoim egzemplarzu - kupiłbym natychmiast.

Na razie nie miałem czasu, by dokładnie "Tęczowy elementarz" przeczytać, ale zapoznałem się ze spisem treści i z jakąś 1/4 odpowiedzi. To, plus przeczytanie reklamy książki gdzieś tam, gdzie powoływano się właśnie na to, o czym pisze autorka tekstu, pozwala mi stwierdzić, że autorka krytykuje, książki w ogóle nie znając, być może nawet nie widząc.

Ba, autorka tekstu nie wie nawet, jakiego typu lekturą uzupełniającą ma być ten podręcznik, skoro zestawia go z Sienkiewiczem i resztą pisarzy!
"Tęczowy elementarz" ma, to znaczy mógłby być wykorzystywany na tych lekcjach, na których porusza się tematy społeczne, biologiczne, kulturowe. Broń Boże na lekcji polskiego jako literatura!

"Tęczowy elementarz" udziela napisanych prostym językiem odpowiedzi na pytania, jakie Biedroniowi przez lata zadawali różni ludzie. Zwłaszcza (lecz nie jedynie) młodzi ludzie, dla których zmowa milczenia wokół homoseksualizmu jest problemem. Większym problemem, gdy sami nie wiedzą, kim są, i czy to okres dojrzewania, czy coś więcej, mniejszym - gdy na przykład znają jakąś lesbijkę albo geja lub myślą, że znają, i nie wiedzą, co z tym zrobić.
O samym seksie w książce jest niewiele - jeden rozdział. Są też rozdziały o znaczeniu słów, o życiu codziennym, rodzinie i przyjaciołach, prawie, religii, aktywności.
BTW, w książce jest jeden akapit poświęcony temu, jak wygląda seks homoseksualistów. Siedem i pół linijki. Zgroza.

Przykładowe pytanie: Jestem chłopakiem, ale lubię przebywać tylko z moimi kumplami. Czy to oznacza, że jestem gejem?
Autentyk. Jesteśmy dorosłymi ludźmi, więc wiemy, że to nie oznacza homoseksualizmu, no nie? A ten chłopak o tym nie wiedział. Musiał mieć z tym *duży* problem, skoro udało mu się zadać wprost to pytanie. Bo to jest bardzo trudne pytanie, zwłaszcza w Polsce, i nie zadaje się go ot tak. Raczej po wielu nieprzespanych nocach.

A wystarczyłoby wziąć książkę...

Homoseksualizmu Biedroń w tej książce nie propaguje. Biedroń po prostu mówi, jaki ten homoseksualizm jest oraz komentuje pewne sprawy z pozycji "ja, moim zdaniem", wyraźnie podkreślając, że jest to jego opinia i że nie ma on monopolu na rację.

Owszem, z książki wynika, że homoseksualizm nie jest taki straszny, jak go malują i że poznany - nie przeraża tak, jak przeraża autorkę tematu. Dla niektórych to właśnie jest, jak podejrzewam, w tej książce najgorsze - lepiej nic nie wiedzieć i się bać.
Tylko czemu kosztem nieprzespanych nocy i poważnych problemów innych ludzi, którzy tej wiedzy bardzo potrzebują?

Marika: Taka drobna rada - nie pisz tekstów w emocjach. Walnij w stół, idź pobiegać i dopiero jak to zejdzie, można trzeźwo myśleć.

Mówcie, co chcecie, ale ja sto razy bardziej wolę Marikę od Grzesia i Biedronia rezem wziętych. Wielki plus za nieustającą odwagę. Argumenty o płytkości przemyśleń i głupocie są nam nieobce. Było do przewidzenia, że podniesie się takie larum, ale Marika chyba to właśnie uwielbia. W najmniej oczekiwanej chwili potrafi dokopać tak trafnie i boleśnie, że nie można jej tekstu zbyć dyżurnym argumentem. Zwolennicy elementarza Biedronia muszą jednak bardziej się postarać.

(+) Mozna sie nie zgadzac z przekazem tego tekstu, jak najbardziej... Zauwazam jednak, ze minusy daje sie tutaj za poglady, a przeciez nie o to chodzi. Prawdziwa tolerancja docenia jakosc tekstu, a ta jest bardzo wysoka...

zkamera - sianie głupoty i nienawiści opartej na ignorancji nazywasz odwagą... Odważnyś w takim razie.

Niespokojny, take it easy... Make love, not war.

zkamera, chciałbym zauważyć, że w Twojej wypowiedzi nie było ani jednego argumentu merytorycznego.

Nocny Marku, jakość tego tekstu nie jest wysoka, sorry. Jest nierzetelny, bo autorka objeżdża książkę, której, jak wynika z lektury, nawet nie miała w ręku.
To, co dobrego mogę o tym artykule powiedzieć: widać, że Marika wie, w której ręce trzyma się pióro. Tyle że jeszcze nie do końca umie połączyć tę umiejętność z paroma innymi. Na przykład z umiejętnością dostrzeżenia w nastoletnim geju człowieka, który coś odczuwa. "Oprócz tego, młody licealista dowie się wreszcie, jak traktować kolegę geja, by nie urazić jego delikatnej... duszy" - przepraszam, co ma znaczyć ten dyskretny wielokropek? Wątpliwości, czy kolega gej *ma* duszę? A kontekst, w jakim to zdanie się pojawia? Wątpliwości, czy wiedza, jak się zachować, by nie urazić kolegi geja, jest komukolwiek przydatna? Bo raczej nie moje, sarkastyczne z racji doświadczeń: "oni to wiedzą, tylko robią wszystko, żeby urazić".
Tylko pogratulować autorce jej głębokiej zdolności empatii oraz równie głębokiej znajomości tematu, na jaki się wypowiada.

Minus, który ode mnie Marika dostała, nie był za poglądy, bo gdy ktoś po prostu ma inne zdanie niż ja, staram się nie oceniać tekstu.
Minus był za nieprzeczytanie książki, o której pisze, że jest "o tym, jak wygląda seks lesbijski i gejowski" oraz za niewiedzę, że nie byłaby omawiana na języku polskim. Bo uważam, że powinna była ją przeczytać i powinna była wiedzieć nie ode mnie, o jaki typ lektury chodzi.
Oraz za tę wypowiedź o duszy, którą cytuję. Bo, nie będąc gejem, poczułem się urażony.

Bialy Kruk pisze:

"Nocny Marku, jakość tego tekstu nie jest wysoka, sorry. Jest nierzetelny, bo autorka objeżdża książkę, której, jak wynika z lektury, nawet nie miała w ręku."

"Jakosc tekstu" to dla mnie sposob wyyrazania swoich mysli. Nie jest dla mnie istotnym, czy autorka czytala wspomniana ksiazke, czy nie. Zwracam uwage jedynie na stylistyke, dobra polszczyzne i rzadka umiejetnosc konkretnego i krotkiego przekazu - a to wszystko autorka, mimo mlodego wieku, opanowala w sposob, wedlug mnie, wrecz perfekcyjny.

Poglady? Kazdy ma prawo do wlasnych. Pod wzgledem pogladow nie zgadzam sie z Marika... Mam Jej dac minusa za to, ze ma inne przekonania? Nie, sorry...

Co do tego, że Marika umie pisać, zgadzam się z Tobą całkowicie. Problem w tym, że dla mnie "jakość tekstu" (oraz "sposób wyrażania swoich myśli") to nie tylko opanowanie techniki pisania, ale także kwestie, które można chyba nazwać etycznymi. I obrażające kogoś porównania oraz sformułowania, nawet (a może zwłaszcza) perfekcyjnie napisane, wzbudzają moją głęboką niechęć. Nie podoba mi się także nazwanie kulturalnej dyskusji na argumenty "wielkim wrzaskiem", bo to raczej nieuprzejme w stosunku do antagonistów przemienionych w ten sposób w zapienionych krzykaczy.
Tego typu drobiazgi i ważniejsze kwestie, zapakowane w perfekcyjnie opanowany warsztat, są niesmaczne, a czasem nawet niebezpieczne, ponieważ bardzo łatwo jest je komuś sprzedać.
Nie podoba mi się umiejętne sprzedawanie komuś radykalnych opinii o książce, *której nie miało się w rękach* i o której wie się tak mało.

O minusach za poglądy, zdaje się, już obaj powiedzieliśmy, więc po co się powtarzasz?