Telewizory 3D - przyszłość czy chwyt marketingowy?

Dodał(a): Adam Hildebrandt
2010-05-21 15:05
Odsłon: 2672
Komentarzy: 1

Tagi:

Na wielu portalach możemy przeczytać o tym jak telewizory 3D podbijają rynek. Jaką mają świetną jakość i przede wszystkim, że to przyszłość telewizji. A jaka jest prawda? Moim zdaniem zupełnie inna. Owszem, film „Avatar” okazał się sukcesem kasowym, ale z jakiego powodu? Przecież fabuła była banalna. Jedynym powodem, dla którego tak duża liczba osób obejrzała ten film była możliwość zobaczenia filmu w nowej technologii i czysta ciekawość: co warte jest to wszędzie promowane 3D.

Wytwórnie filmowe zarabiają dużo pieniędzy nie tylko na biletach kinowych, ale również na sprzedaży płyt DVD i Bluray oraz na licencjach dla stacji telewizyjnych. Niestety w przypadku filmów w trójwymiarze, rynek zbytu oprócz kin jest znikomy. Użytkownicy domowi musieliby mieć sprzęt odbiorczy przystosowany do nowej technologii, a ciężko mi uwierzyć, że ludzie nagle wyrzucą na śmietnik swoje nowo zakupione płaskie telewizory HD po to, żeby dać zarobić producentom sprzętu RTV i wytwórniom filmowym.

Kolejną przeszkodą do popularyzacji nowego formatu jest konieczność dokupienia specjalnych okularów. Nie wyobrażam sobie, że w domach nagle pokaże się oprócz telewizora zestaw okularów, po parze dla każdego domownika i jeszcze kilka sztuk dla ewentualnych gości. W przypadku ludzi z wadami wzroku, noszącymi okulary lecznicze, problem jest większy. Nie uważam, że oglądanie filmu czy wydarzenia sportowego w podwójnych okularach może być komfortowe, czy może być źródłem jakiejkolwiek przyjemności. Wad jest jeszcze: nudności, bóle głowy czy zaburzenia w postrzeganiu perspektywy.

Wiele stacji telewizyjnych jeszcze nie emituje sygnału w jakości HD z powodu kosztów pasma na satelicie. Sygnał HD zajmuje od 2 do 4 razy większe pasmo niż telewizja w standardowej rozdzielczości pal w zależności od zastosowanego kodeka i kompresji. Wiadomo, że w takiej sytuacji cena emisji w HD jest odpowiednio wyższa. Niektórych nadawców nie stać nawet na emisje w wysokiej rozdzielczości, wymianę potrzebnego sprzętu, a tymczasem marketingowcy mówią im, żeby nadawali obraz w 3D, który potrzebuje 2 razy więcej pasma niż HD ze względu na wyższą częstotliwość odświeżania (na każde oko musi być wyświetlony inny obraz).

Kolejnym problemem są kamery, a nawet przystawki do telefonów nagrywających obraz w 3D, w profesjonalnych kamerach jest dostępna jedna od panasonica. Przy filmach kinowych nie ma z tym problemu, gdyż stosuje się rejestrację dwukamerową, ale w przypadku normalnych transmisji telewizyjnych problem już jest. Niby nowoczesne telewizory mają możliwość przekształcenia 2D do 3D.

Niestety jest to sztuczne i udawane 3D. Oczy rejestrują dwa niezależne obrazy, z których każdy jest inny. Sami możecie sprawdzić. Zamykając jedno oko widzicie jedną połówkę nosa, a gdy zamkniemy drugie oko widzimy jego drugą stronę. W jaki sposób telewizory mogą stworzyć prawdziwy trójwymiar mając tylko jeden obraz? Skąd mają wziąć tą brakującą część obrazu? Wiadomo przecież, że to niemożliwe. Dlatego to pseudo 3D powstaje tylko jako przesunięcie jednego obrazu, dając słabe złudzenie trzeciego wymiaru.

Osobiście uważam, że technologia 3D to przyszłość, ale jeszcze odległa. Powszechna będzie dopiero wtedy, gdy dostępne będą telewizory, które nie będą wymagały specjalnych okularów i ich cena będzie w granicach obecnie sprzedawanych odbiorników. Wtedy może więcej konsumentów zdecyduje się na wymianę telewizorów i nadawcy również rozważą przejście na nowy system. Obecnie nowa technologia może być tylko ciekawostką kinową, oraz sposobem promocji różnych wydarzeń sportowych i muzycznych w miejscach ogólnie dostępnych takich jak bary.

Zobacz także: