Komisja została powołana przez następcę Tony’ego Blaira - Gordona Browna. Przesłuchanie, które odbyło się w piątek, 29 stycznia, miało ogromne znaczenie dla przyszłości byłego premiera, którego dziesięcioletni okres rządów w dużej mierze oceniany jest przez pryzmat wydarzeń związanych z Irakiem. Ogromna presja przyczyniła się do zauważalnego zdenerwowania, które z czasem ustąpiło miejsca pewności siebie i konsekwencji w obronie prowadzonej polityki.

Poruszenie wśród komentatorów wywołał brak jakichkolwiek wątpliwości Blaira co do słuszności własnych decyzji. Były premier oświadczył, że gdyby po raz kolejny miał się zmierzyć z podobną sytuacją, bez wątpienia postąpiłby tak samo. Przyznał nawet, że już na rok przed wybuchem wojny gotów był wysłać wojska do Iraku. Odniósł się także do zamachów z 11 września, mówiąc, że nie postrzega ataku na World Trade Center jako wymierzonego tylko w Amerykę, ale także w jej sojuszników, czyli, pośrednio, w Wielką Brytanię.

W przekonaniu byłego premiera, obalenie Saddama Husajna, którego określił mianem potwora, spowodowało poprawę życia Irakijczyków. Wyraził przekonanie, że rządy dyktatora, a w szczególności stosowanie broni chemicznej i wielokrotne łamanie prawa międzynarodowego, wiązały się z dużym ryzykiem dla świata i wymagały zbrojnej interwencji prowadzącej do powstrzymania zbrodniczej i niebezpiecznej polityki.

Saddam Husajn stanowił, zdaniem Blaira, wielkie zagrożenie dla pokoju poprzez swoją rywalizację z Iranem i dążenie do uzyskania broni masowego rażenia. Wyraził przekonanie, że gdyby nie wydarzenia sprzed siedmiu lat, dzisiaj świat musiał by stawić czoła Irakowi uzbrojonemu w broń atomową.

Blair zmierzył się także z zarzutami wynikającymi z zeznań wcześniejszych świadków, jakoby udział wojsk brytyjskich w wojnie poprzedzono tajnym porozumieniem, którego stronami byli brytyjski premier i George W. Bush. Tony Blair jednoznacznie odrzucił te sugestie, oświadczając, że zawsze otwarcie mówił o wszystkich ustaleniach dokonywanych ze stroną amerykańską.