Wiadomości24 > Styl życia > Podróże > Trzęsacz - kościół na klifie

Pozycja materiału w rankingach:

3263 miejsce

Dział: Podróże

Ocena: 53pkt

Oceń:

Trzęsacz - kościół na klifie

Dodał(a): Magda Wieczorek
2009-05-25 21:54
Odsłon: 8770
Komentarzy: 8

Tagi:

Trzęsacz, małą rybacką wioskę, przecina południk 15 stopni długości geograficznej wschodniej, ale to nie on przyciąga turystów. Osobliwością tej malutkiej wioski są ruiny XV-wiecznego kościoła, które od wielu stuleci z determinacją trzymają się stromego klifu.

Kościół w Trzęsaczu. Zabytek klasy"zerowej" / Fot. M. Wieczorek

Pewnego dnia rybacy złowili w sieci Zielenicę, córkę Bałtyku.Mimo błagań nie oddali jej ojcu, tylko przywlekli do świątyni. Ponieważ była poganką, została ochrzczona. Wkrótce jednak zmarła w niewoli i została pochowana na przykościelnym cmentarzu. Odtąd gniewny Bałtyk wciąż upomina się o swoją córkę, mszcząc się nęka klifowy brzeg. Nie przestanie dopóki nie odzyska jej szczątków, a kościół nie zatonie w morskiej otchłani. To jedna z legend dotycząca tragicznych losów niszczonego kościoła.

Z kościoła pozostała część ściany południowej i mały fragment prezbiterium. Przed ruinami kościoła rosną tzw. "wyklęte jesiony" / Fot. Z. Wieczorek

A historia....

Dzieje kościoła i Trzęsacza z okresu średniowiecza są mało znane. Zachowało się niewiele materiałów źródłowych i bibliograficznych. Murowany kościół gotycki zbudowano w XV w. na miejscu wcześniejszego drewnianego, który prawdopodobnie wzniesiono w I poł. XII wieku.

Piękny klifowy brzeg na plaży w Trzęsaczu / Fot. Z. Wieczorek

Zmieniano wnętrze, rozbudowywano i zmieniano jego styl. Zbudowany w stylu romańskim, w późniejszym okresie urozmaicony został elementami gotyckimi. Zwłaszcza w okresie, kiedy te ziemie były własnością rodu Flemingów, którzy władali tymi włościami aż do połowy XVIII wieku. Pięknie utrzymana i bogata świątynia została w okresie wojny siedmioletniej złupiona i zdemolowana przez Rosjan. Ale nie tylko ludzie niszczyli uczepiony klifu kościół, niszczyła go przede wszystkim natura. Przez lata morski żywioł podmywał brzeg powodując obsuwanie się kolejnych ścian świątyni.

Ostatnie nabożeństwo odprawiono 2 sierpnia 1874 r., a dwa lata później runął do morza pierwszy fragment kościoła, a ostatni morze pochłonęło w 1994 roku. W pobliżu ruin kościoła znajduje się zespół pałacowo-parkowy z XVIII wieku.

Zabytkowy park

Pałac otoczony jest starym parkiem, w którym rosną unikatowe drzewa, przede wszystkim leciwe graby. To największe skupisko starych grabów w Polsce.

Osiemnastowieczny dworek powstał na fundamentach spalonego w 1604 roku starego dworu.zabudowań. rozbudowa i modernizacja całego pałacu nastąpiła pod koniec XIX wieku , kiedy został przejęty przez rodzinę Kellerów. / Fot. M. Wieczorek

Pod nadzorem konserwatora zabytków obecnie prowadzi się prace zabezpieczające tzw.techniką gabonową. Polega ona na umieszczeniu u podstaw klifu i na zboczu , koszy siatkowych wypełnionych kamieniami. Zbocze też obłożono materacami z siatki wypełnionej ziemią. / Fot. M. Wieczorek

Obok ruin kościoła buduje się taras widokowy,który swoją konstrukcją psuje krajobraz. / Fot. M. Wieczorek

Zobacz także:

OFFline profil autora

Autor: Magda Wieczorek

Artykuły (86) Galerie (16) Średnia ocen (4.27)

Miejscowość: Polska | Kraj: Polska

Ostatnie artykuły autora:

Pozycja autora w rankingach:

Dodaj do

Komentarze: 8

Sortuj komentarze:

Barbara Chocianowicz-Markiewicz 26.05.2009 12:36

Ocena:

Miło było poczytać i pooglądać Trzęsacz. Kiedyś często jeździłam do Rewala i podobnie jak Joasia podziwiałam ruiny przy zachodzie słońca, raz udało mi się je nawet zobaczyć z lotu ptaka i już wtedy pomyślałam, żeby tylko morze nie zabrało nam tych ruin. Z tego co widzę na Twoich zdjęciach morze jest coraz bliżej odzyskania Zielenicy...

Komentarz został ukrytyrozwiń

Magda Wieczorek 26.05.2009 12:11

Ocena:

Joasiu masz racje, że zachód słońca z ruinami kościoła w tle, to obraz niesamowity. Kościółek jest osobliwością tej miejscowości i włodarze zdają sobie sprawę o jego znaczeniu w turystyce. Przeprowadzone ostatnio badania potwierdziły prawdopodobnie tezę, że to nie morze, ale opady atmosferyczne powodują obrywanie się stromego brzegu. Ja , nie do końca zgadzam się z taka tezą. Przecież to Bałtyk chce odebrać Zielenicę :)))))

Komentarz został ukrytyrozwiń

Magda Wieczorek 26.05.2009 12:04

Ocena:

Adamie, ja też patrząc na te ruiny rozmyślałam o przemijaniu, o marności człowieka wobec potęgi natury. Byłaby wielka szkoda , gdyby ten malutki fragment przeszłości nie zachował się dla potomnych.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Joanna Bąder 26.05.2009 11:16

Ocena:

Wielokrotnie byłam w Rewalu na wczasach i zawsze spacerowałam plażą w kierunku Trzęsacza, żeby zobaczyć z zachód słońca i ruiny kościółka. Ten kościół przyciąga turystów, a jak już morze go pochłonie to miasteczko może sporo na tym stracić pod względem ekonomicznym.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Adam Sobal 26.05.2009 11:06

Ocena:

Trzęsacz to ruina budząca wspomnienia i przypominająca o przemijaniu. Ona jest jak stary film, z którego pozostały tylko nieliczne kadry tworzące uroczą układankę. Można z niej łatwo wyczytać prawdę o dawnych czasach. Wystarczy tylko uruchomić nieco wyobraźnię, wzrokiem sięgnąć dalej niż zwykle, by bezładne rumowisko cegieł i kamieni uniosło się z ziemi jak tajemnicza postać odziana w piękną historyczną szatę. I nagle to, co ruiną jest teraz, stanie się okazałym domem Boskiego uwielbienia z wieżą strzelistą i ołtarzem bogatym, na którym ofiarę się składa z ludzkiego cierpienia i łzy wylewa dla pocieszenia duszy. A z chóru zabrzmią uroczyście głosy i organy zagrają swą ostatnią nutę.

Jednak człowiek stawiając na wysokim klifie kościelne mury nie wziął po uwagę rzeczy najważniejszej. Bo oto niedaleko zachłanne morskie fale od niepamiętnych czasów bijąc co dnia o piaszczysty brzeg wyrywają z niego łapczywie kolejne kilometry lądu. To działanie sił natury, z którymi nie ma żartów! Zatem stało się nieuniknionym, że po jakim czasie to, co jeszcze niedawno było bezpiecznym miejscem, okazało się groźną przepaścią, w którą dom Boży osunął się wolno, jakby był osadzony na potężnych saniach biegnących ku morzu po ośnieżonym stoku. I gdy kolejna ściana z hukiem runęła w morze było jasne, że człowiek po raz kolejny przegrał nierówną bitwę z żywiołem.

Komentarz został ukrytyrozwiń