Facebook Google+ Twitter

„Tutaj” – kolejne zdumienie Szymborskiej

Już niebawem, bo 29 stycznia, Wisława Szymborska podaruje swoim czytelnikom nowy rarytas.

Całe jej życie oparte jest na licznych antypodach. Mimo że bardzo rzadko pojawia się w jakichkolwiek mediach, jej twarz i nazwisko są rozpoznawalne (także poza granicami kraju). Cechują ją publikacje poetyckie – rzadkie, ale jakże wspaniałe, ukazujące się na stworzonej przez nią „plus minus Atlantydzie”.

„Niepojęty przypadek”

Wisława Szymborska urodziła się 2 lipca 1923 r. w niezamożnej polskiej rodzinie w Bninie (Kórniku) k. Poznania. Początki kariery poetyckiej Szymborskiej nie należały do łatwych. Lata cenzury, brak publikacji i (prawdopodobnie) wiara w lepsze jutro, sprawiły, że poetka związała się ze środowiskiem socjalistycznym. Dopuściła się kilku wierszy „komunistycznych”. Ten niechlubny dla wielu dorobek jest wypominany do dzisiaj. Jakie były przyczyny pisania w duchu socjalizmu? Odpowiedź na to pytanie zna tylko Szymborska. Mimo że debiutowała, mając blisko 25 lat, jej osoba została dostrzeżona przez szersze grono dopiero po otrzymaniu literackiej Nagrody Nobla w roku 1996. Pojawiły się też głosy krytyki, mówiące o tym, że Akademia Szwedzka popiera komunizm. Tym samym polityka zaczęła przysłaniać poezję. Talent Szymborskiej jest jednak niepodważalny, co potwierdza każdym kolejnym tomikiem poetyckim. Tylko niektórzy naprawdę lubią jej poezję – „będzie tych osób chyba dwie na tysiąc”. Więcej jest tych, którzy boją się przyznać, że wierszy nie czytają lub po prostu ich nie lubią – wszak nobliwej noblistki obrażać nie przystoi.

„Jestem kim jestem. Niepojęty przypadek”, pisze Szymborska. Na szczęście urodziła się, by zostać poetką (a może była nią od samego początku) z „pamięcią do dobrych chwil”, „skłonnością do porównań” i przede wszystkim „zdziwieniem”.

„Pukam do drzwi kamienia”

Szymborska uważana jest za ikonę poezji ogólnodostępnej i zrozumiałej dla każdego. W swoich wierszach dotyka codziennych, ludzkich problemów – narodzin, śmierci, wspomnień, miłości, a także twórczości artystycznej (m.in. najbardziej chyba znany utwór: „Radość pisania”). „Staroświecka jak przecinek autorka paru wierszy” ma wciąż świeże spojrzenie. Potrafi zachwycić się widzianym już wcześniej obiektem z niegasnącym zdumieniem. Stąd w jej dorobku znaleźć można po kilka utworów na jeden temat – są dwa wiersze pt. „Pogrzeb”, kilka o miłości oraz o wspomnieniu, fotografii i przeszłości. Jej poezję czyta się jak przewodnik po świecie – „jarmarku cudów”. Szymborska pisze o wszystkim, choć wg niej wszystko, to „słowo bezczelne i nadęte pychą [...] jest tylko strzępkiem zawieruchy”. Dlatego lepiej powiedzieć, że poetka pisze na każdy temat. Nieobca jej jest natura i nauka, które stara się przybliżyć czytelnikowi, sobie (?).

Wybrane dla Ciebie:




Komentarze (1):

Sortuj komentarze:

(+) Świetny artykuł

Komentarz został ukrytyrozwiń

Jeśli chcesz dodawać komentarze, musisz się zalogować.

Najpopularniejsze

Copyright 2017 Wiadomosci24.pl

Korzystamy z cookies i local storage.

Bez zmiany ustawień pliki są zapisywane na urządzeniu. Więcej przeczytasz tutaj.