Pozycja materiału w rankingach:

#11477 wg odsłon (tygodniowy)

Dział: Hobby

Ocena: 26pkt

Oceń:

Tyle staroci dooKoła

Dodał(a): Joanna Flisiuk
2009-11-10 14:51
Odsłon: 5756
Komentarzy: 5

Tagi:

Bazar na Kole. Przedwojenny zabytek, zaułek romantyzmu, skarb dla miłośników rupieci. Trzeba tu przyjechać rano w niedzielę. Najlepiej wehikułem czasu, nie zwyczajnym tramwajem. Tu przedmioty biorą ludzi w posiadanie, nie na odwrót.

Przechodnie oglądają albumy z pocztówkami i zdjęciami sprzed obydwu wojen, pokaźne klasery ze znaczkami, ryciny kwiatów oddzielone pożółkłymi ze starości bibułkami. Zanurzają ręce w szkatułkach, w których pierścienie i broszki dawnych dam ożywają na nowo. Można tu zobaczyć radia z lat sześćdziesiątych, stare, odrapane puszki po kawie, zaśniedziałe, mosiężne figurki jeleni, baletnic. Są skrzypce, które przeżyły swojego właściciela, skórzane torby w kolorze jasnej, ciepłej ochry, pierwsze maszyny do szycia, ołowiane żołnierzyki. Ludzie są zaczarowani, dotykają, wypytują. Obracają w rękach zwierciadła, wprawiają w ruch wiekowe pozytywki.

Mandolina, która wisi obok skórzanej torebki, ma ponad dwieście lat. / Fot. Joanna Flisiuk

- Ja te wszystkie zabaweczki kocham - mówi pan Grzegorz, sprzedawca - pasjonat. Daje mi do rąk mandolinę. Jej pierwsza melodia wydobyła się spod palców jakiegoś włoskiego grajka ulicznego ponad dwieście lat temu. Pan Grzegorz ma swój pawilon, pozwala mi wejść do środka i rozejrzeć się. Tuziny skórzanych walizek, półotwartych, ułożonych jedna na drugiej. Piętrzą się pod sam sufit. Na zewnątrz pokazuje mi moskiewskie uszatki, mundury wojskowe, albumy. Jest nawet kombinezon astronauty.

Stary Druh między obrazkiem Matki Boskiej i albumami ze zdjęciami. / Fot. Joanna Flisiuk

Właściciel tych wszystkich skarbów w niedziele wstaje o trzeciej nad ranem, aby na Kole być już o czwartej i móc na spokojnie swój towar rozłożyć. Wcale nie chodzi o to, żeby przedmioty były dobrze wyeksponowane. Ich urok mówi sam za siebie. Po prostu szpargałów jest takie mnóstwo, że potrzeba wiele czasu, aby je wyjąć i jako tako poukładać. Pan Grzegorz handlował od dziecka, podróżował. Ostatnim razem był w Nowej Zelandii. Mówi, że uciekał z kraju trzy razy, ale zawsze wracał.
- Gdyby nie te moje zabaweczki, to już bym tam został - opowiada jednocześnie dając mi do ręki skórzany pokrowiec z napisem Druh. - Wczoraj go zdobyłem. Pierwszy polski aparat. Jak ktoś na komunię dostał takiego Druha, było to lepsze niż zegarek.

Zobacz także:

OFFline profil autora

Autor: Joanna Flisiuk

Artykuły (22) Galerie (0) Średnia ocen (4.58)

Miejscowość: Warszawa | Kraj: Polska

Ostatnie artykuły autora:

Pozycja autora w rankingach:

Największa liczba odsłon (1546)

Dodaj do

Komentarze: 5

Sortuj komentarze:

Piotr A. Jeleń 15.11.2009 10:43

Ocena:

Każdy tam znajdzie coś dla siebie... a handlujący muszą bajerować.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Bartłomiej Kowalewski 14.11.2009 11:19

Ocena:

bazar staroci to jak internet jest tam prawie wszystko
trzeba umiejętnie oglądać stragany / witryny internetowe/ by wyłowić interesującą rzecz
kiedy przestaną istnieć bazary jak wchłonie je Alegro ?

Komentarz został ukrytyrozwiń

Agata Luśtyk 10.11.2009 22:20

Ocena:

Ciepło i ładnie opisane - od razu wciąga taki sympatyczny klimat:) Chciałabym, żeby było trochę dłużej:)

Komentarz został ukrytyrozwiń

Ewa Łazowska 10.11.2009 18:53

Ocena:

Uwielbiam klimat takich targów , bowiem jako miłośnik staroci, zawsze coś dla siebie tam znajdę. Co do gadki szmatki - zgadzam się w stu procentach. Mnie udało się nabyć przepiękną, porcelanową wazę za jedyne 2 złote. Faktyczna wartość tego cudeńka na rynku kolekcjonerskim - około 200 zł. Ale to była czysta fucha. Pozdrawiam!

Komentarz został ukrytyrozwiń

BARBARA Romer Kukulska 10.11.2009 15:07

Ocena:

Ten Pan . by nie wyrzucił starej koronki, ale sprzeda. Na jedno wychodzi , bo się jej pozbywa, a więc fałszywy to szacunek.
taka gadka szmatka.
Ale materiał fajny, szkoda, że tak mało fotek.

Komentarz został ukrytyrozwiń