Uluru (Ayers Rock) – prawdziwe serce Australii. Fotoreportaż

Cudna bajka i za nią dziękuję, 5*

Natomiast wszystkich, których angielski tekst w komentarzu w jakikolwiek spoób uraził, serdecznie przepraszam. Na usprawidliwienie mam tylko to, że na codzień posługuję się właśnie tym językiem i czasem sobie po prostu nie zdaję sprawy w jakim języku mówię, jak również że dla kogoś może to być po prostu niezrozumiałe.

Krysiu, śliczne dzięki za obszerny komentarz. Niestety w fotoreportażu nie ma na to miejsca ale to świetny pomysł aby galerie zdjęciowe uzupełniać w komentarzach.

Oj, widzę, że przekomarzając się z Autorem niechcący narozrabiałam:(
Ryśku, dziękuję za wyjaśnienie. W zupełności mi ono wystarczy.
Tekst jest transparentny. Dla geologów nawet nie znających angielskiego jest zupełnie zrozumiały.
Nie będę go dokładnie tłumaczyć, lecz przytoczę fragmenty artykułu z "Wiedzy i życia" autorstwa Mirosława Rutkowskiego na temat tej formacji geologicznej: "Ta góra to po prostu wielki ostaniec - ślad łańcucha górskiego, który niegdyś przecinał wnętrze Australii. Skała wznosi się 345 m ponad monotonną piaszczystą pustynię, porośniętą szarą, kolczastą trawą z rodzaju Spinifex i karłowatymi eukaliptusami. Zajmuje obszar 3.3 km2, jej dłuższa oś ma 3.1 km, zaś krótsza 2 km. Dla Aborygenów, rdzennych mieszkańców Australii zamieszkujących te tereny od tysięcy lat, stanowi miejsce święte. Pieczary u jej podnóża pokryte są kultowymi rysunkami, związanymi głównie z szeroko rozumianą prokreacją. (...)
Ayers Rock zbudowana jest ze szczególnego rodzaju piaskowca, zwanego arkozą. Zwykłe piaskowce, które znamy chociażby z elewacji budynków, składają się prawie wyłącznie z drobnych, jednorodnych, dobrze obtoczonych ziaren kwarcu. Arkoza poza kwarcem zawiera także ponad 20-procentową domieszkę skaleni, a ziarna minerałów są źle obtoczone - kanciaste. Całość sprawia wrażenie, jakby świeżo wysypała się z przemysłowej kruszarki kamieni. I rzeczywiście - arkozy powstają z granitów, które zostały "zmielone" przez gwałtowną erozję. Pokruszone odłamki skał były przenoszone przez wartkie potoki na krótkim dystansie, rozdrabniane przy okazji na gruboziarnisty piasek i szybko przykrywane przez następne warstwy. Dzięki temu ziarna dosyć nietrwałych skaleni nie zdążyły się rozłożyć, a krótki transport uniemożliwił dokładniejsze obtoczenie i wysortowanie materiału. Takie warunki panują na przedpolu wysokich, młodych gór niszczonych przez intensywną erozję.

Piękna czerwona barwa Ayers Rock jest zasługą związków żelaza zawartych w spoiwie piaskowców, które po utlenieniu nadają skale rdzawy kolor. Niezwietrzała, świeża arkoza ma kolor szaro-beżowy i jest tak łudząco podobna do granitu, z którego powstała, że nawet doświadczony geolog ma kłopoty z odróżnieniem tych skał.

Arkozy Ayers Rock są bardzo stare - powstały około 600 mln lat temu, w prehistorii dziejów Ziemi - w okresie kambryjskim. Osadzały się w wielkim zagłębieniu terenu, położonym w centrum kontynentu - Basenie Amadeus. W okresie karbońskim, 300 mln lat temu, osady Basenu Amadeus zostały wydźwignięte na powierzchnię ziemi i sfałdowane. Wysokie góry, które wówczas powstały, są dziełem tego samego cyklu górotwórczego, który uformował nasze Góry Świętokrzyskie i Sudety. Po milionach lat pasma górskie poddawane procesom erozyjnym zostały przerobione na pustynny piasek, a jedynym śladem ich istnienia jest wyniosła skała Ayers Rock. Erozja trwa zresztą do dzisiaj, działa jednak bardzo wolno deszcze padają tu rzadko, skałę formuje głównie wiatr, stąd jej obły kształt, charakterystyczny dla erozji wiatrowej.
Anatomia Ayers Rock. Przekrój geologiczny zdradza, że pod płaską powierzchnią pustynu kryją się pofałdowane warstwy skalne - korzenie niegdysiejszych masywów górskich, a Ayers Rock jest ich ostatnim śladem widocznym na powierzchni ziemi

Wokół góry rozwinął się dobrze prosperujący przemysł turystyczny. Nic w tym dziwnego, zważywszy, że rocznie przybywa tu 500 tys. turystów. Większość zadowala się obserwacją zmiany kolorów Ayers Rock w ciągu dnia. Góra jest różowa o wschodzie słońca, czerwona za dnia i purpurowa o zachodzie słońca. Tylko bardziej ambitni powtarzają trasę wspinaczki sir Williama Gosse. Jest to droga męcząca głównie ze względu na temperaturę przekraczającą w lecie 40°C, ale technicznie stosunkowo łatwa dzięki bardzo szorstkiej, łuskowatej powierzchni arkozy, doskonale utrzymującej podeszwę butów nawet przy dużym nachyleniu stoku. Wejście na szczyt zajmuje zwykle około godziny. Godny odnotowania jest wynik pewnego Australijczyka, który wbiegł na górę

@Ryszard Kosacz
Gdyby przy okazji przetłumaczył Pan tekst na polski ale tego nie potrafi widocznie i nie dokonał tego to jest po prostu fakt na cały świat tylko zachowanie nie ukazuje światowca odpowiedź na tym samym niskim poziomie.

Już od dawna szukałam zdjęć z Australii, nie znalazłam jednak nic tak ciekawego, jak u Ciebie. 5*

Znawca Dzisiaj 10:35
Proszę Pana, jeżeli już Pan uważa się za takiego Polaka to Polska pisze się przez duże P. Moja odpowiedź była dla Pani Krystyny Nity, która doskonale posługuje się nie tylko ojczystm, ale również światowymi językami, czego Panu jako Znawcy serdecznię życzę. By the way, gdybym nawet przetłumaczył encyklopedyczny tekst na polskich język to i tak by go Pan nie pojął(sic!)

@Ryszard Kosacz
To jest póki co polska i jeśli coś pisze Pan to proszę robić to w języku ojczystym. A jeśli nie zna Pan angielskiego i potrafił przetłumaczyć teksu o składzie Uluru, to lepiej było w ogóle tego tekstu nie dawać. To było wielce nie profesjonalne, bardzo niski poziom.

Natomiast proszę moderatora o nie przekręcanie nazw np. Gap na Grap i to w zjawce(sic!) Pomijając prosty fakt że wrota są w Alice Springs i nie trzeba o nie zahaczać lecz po prostu udać się na spacer. Natomiast trzeba zahaczyć o Kata Tjuda, naprawde warto. Kangury nie polują na gości, ale goście na kangury. Dlatego jest je bardzo trudno zobaczyć bowiem unikają ludzi jak mogą. Wiekszość kangurów w Australii widziałem rozjechanych na szosach (sic!)

Uluru is dominantly composed of coarse-grained arkose (a type of sandstone characterized by an abundance of feldspar) and some conglomerate.[5][7] Average composition is 50% feldspar, 25–35% quartz and up to 25% rock fragments; most feldspar is K-feldspar with only minor plagioclase as subrounded grains and highly altered inclusions within K-feldspar.[5] The grains are typically 2–4 millimetres (0.079–0.16 in) in diameter, and are angular to subangular; the finer sandstone is well sorted, with sorting decreasing with increasing grain size.[5] The rock fragments include subrounded basalt, invariably replaced to various degrees by chlorite and epidote.[5] The minerals present suggest derivation from a predominantly granite source, similar to the Musgrave Block exposed to the south.[6] When relatively fresh, the rock has a grey colour, but weathering of iron-bearing minerals by the process of oxidation gives the outer surface layer of rock a red-brown rusty colour.[5] Features related to deposition of the sediment include cross-bedding and ripples, analysis of which indicated deposition from broad shallow high energy fluvial channels and sheet flooding, typical of alluvial fans.[

Mam nadzieję, że ta krotka charakterystyka zadowli Twoją geologiczną znajomość przedmiotu :-)))