Małgorzatę Matuszewską poznałam na planie filmu, w którym obie grałyśmy. Jej uroda, sposób poruszania się, cała sylwetka i sposób bycia zwracały uwagę. Pomyślałam, że to niezwykła osoba, a kiedy dowiedziałam się, że jest tancerką flamenco i prowadzi własny teatr tańca poprosiłam, abyśmy o tym porozmawiały. Umówiłyśmy się na spotkanie. Padał jesienny deszcz, było chłodno, niebo nad Warszawą było szare, a my rozmawiałyśmy "o tańcu ognia i wody, pełnym dumy i dzikości, wyrażającym szaleństwo i pragnienie. Flamenco." (F.Garcia Lorka - przyp.red.)

Małgosiu, czy urodziłaś się dla Flamenco?
(śmiech) Coś w tym jest… Jeśli człowiek robi coś długo i wkłada w to wiele serca, w pewnym sensie się tym staje. Z flamenco łączy mnie coś jeszcze – typ urody, który odziedziczyłam po ojcu. Kiedy byłam w Hiszpanii, powiedziano mi, że mam urodę tancerki flamenco.

Jakie były początki twojej fascynacji tańcem?
Bardzo lubiłam muzykę orientalną, cygańską, ale taniec mnie nie interesował. Bycie tancerką wydawało mi się trochę bez sensu, natomiast zawsze interesowały mnie teatr, malarstwo i sztuka w ogóle. Jednak kiedyś zobaczyłam w telewizji występ wspaniałego zespołu z Hiszpanii, tańczyła słynna Marche Esmeralda. Zrobiło to na mnie ogromne wrażenie - zobaczyłam dramatyzm tańca, teatr tańca, to był „mój” teatr, wspaniała muzyka, którą kochałam od dawna, ruch, piękne stroje, rytm i taniec, czyli bez słów wyrażane uczucia, emocje. Tańcem i muzyką opowiadana historia.