Viva la Pasta! Spaghetti Alla Carbonara

Źródło: Gość dnia
2010-03-08 11:43
Odsłon: 7052
Komentarzy: 6

Tagi:

Postanowiliśmy wybrać się w podróż kulinarną tropem makaronów po Italii. Fascynujące jest poszukiwanie najbardziej reprezentatywnych przepisów z każdego regionu tego kraju. Parafrazując, dla mnie "szczęście to sposób na życie". Kuchnia też.

Stacjonujący w Rzymie amerykańscy żołnierze mieli pod dostatkiem bekonu i proszkowanych jajek. Włosi zamiast robić z nich jajecznicę na bekonie, przygotowywali genialną w swojej prostocie pastę. Dodając niezastąpiony makaron i ser wymyślili potrawę, którą stała się popularna wśród żołnierzy, a po ich powrocie spopularyzowali alla carbonara w Ameryce Północnej.

Biorę 20 dkg surowego boczku, kroję w kostkę (w poprzek) i przysmażam na 1 łyżeczce masła. 4 jajka rozbijam w naczyniu i mieszam na jednolitą masę przyprawiając je solą i pieprzem (po szczypcie). W tym czasie zagotowuję wodę

Spaghetti alla carbonara / Fot. Ewa Szafranowicz

na makaron z 1 łyżeczką soli. Gdy wrze wkładam 40 dkg spaghetti i gotuję „al dente” (jak dla mnie o 2 minuty mniej niż na opakowaniu). Wykładam następnie makaron na patelnię z boczkiem, dodaję 4 jajka i 4 łyżki śmietany 40 proc. (używam eco z Leoncina). Robię to po zdjęciu z ognia bo ważne jest by nie zrobić "jajecznicy". Mieszam na bardzo małym ogniu dopóki jajka i śmietana nie utworzą jednolitej masy. Następnie zestawiam z ognia i dodaję po 2 łyżki pecorino romano i parmezanu. Mielę pieprz by przypruszyć makaron "węglem". Od razu podaję bo tylko wtedy jest naprawdę dobre.

Mój Ukochany otwiera Paterno Trappolini z 2006 rocznika, czerwone niezbyt pasuje mi do carbonara. Kręcę nosem, ale daje mi do spróbowania. Wino jest czyste i łagodne. "Wyrazisty aromat" - uśmiecha się i dodaje - "czyżby śliwki?". "Ehe, i maliny" - dodaję. Wyśmienite wino z regionu Lazio, eleganckie ale nie dziwne - 2 lata w dębowych beczkach robi swoje. Coś jak studia na Harvardzie dla win.

Jemy carbonara, z piekarni owija nas woń przygotowywanego chleba, pijemy wino. Jest cicho "po włosku", słuchać więc śmiech mieszkańców okolicznych domów, krzyki bawiących się dzieci. Piekarzowi,który wygląda zaciekawiony bez słowa podaję talerz spaghetti. Uśmiecha się i wiem, że zaraz zacznie opowieść jak to carbonara robiła jego matka lub ciotka gdy nic nie było do jedzenia w 1945... Nalewamy więc od razu wina, do rozmowy, do kolacji, do wspomnień.

Ewa Szafranowicz

Zobacz także:

Dodaj do

Komentarze: 6

Sortuj komentarze:

Dorota Rożańska 20.01.2011 17:54

Ocena:

Ja mam własny przepis;)
Do smażonego boczku wciskam 2-3 ząbki czosnku,wrzucam na patelnię ugotowany wcześniej al dente makaron, dodaję śmietanę-gęstą i zioła prowansalskie i mieszam aż sos zgęstnieje. Wrzucam na talerze i posypuję świeżo zmielonym pieprzem.... Wszystkim smakuje:)!!!

Komentarz został ukrytyrozwiń

Jadwiga Ślawska Szalewicz 19.01.2011 23:02

Ocena:

Carbonara dla mnie to nie makaron spaghetti, tylko jak górnikowi na talerz papardalle, przepraszam, że się czepiam

Komentarz został ukrytyrozwiń

Robert Grzeszczyk 18.01.2011 22:35

Ocena:

Bardzo smakowity kąsek.
Ale czy nie można by trochę o pierogach ruskich, proszę :)

Komentarz został ukrytyrozwiń

Jadwiga Kowalczyk 08.03.2010 15:09

Ocena:

Jest pycha - potwierdzam, jadałam i pichciłam w Rzymie. U nas - koniecznie trzeba poszukac oryginalnego, włoskiego spagetti. Nasze niby dobre, ale...:)

Komentarz został ukrytyrozwiń