Viva la Pasta! Spaghetti Alla Carbonara

Źródło: Gość dnia
2010-03-08 11:43
Odsłon: 7031
Komentarzy: 6

Tagi:

Postanowiliśmy wybrać się w podróż kulinarną tropem makaronów po Italii. Fascynujące jest poszukiwanie najbardziej reprezentatywnych przepisów z każdego regionu tego kraju. Parafrazując, dla mnie "szczęście to sposób na życie". Kuchnia też.

Gotowanie jest magicznym obszarem w którym odnawiam się. Zapraszam do podróży ze smakiem spaghetti carbonara.

Dalej jesteśmy w Rzymie. Tym razem na Zatybrzu. Trastevere, taka jest włoska

http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Trastevere_-_via_san_francesco_di_sales_01597.JPG / Fot. wikimedia

nazwa tej dzielnicy, pełna jest kontrastów. Wąskie ulice jak zmróżone powieki wcale nie zapraszająco i niechętnie odsłaniają swoje sekrety. Trochę tu powiązań z krakowskim Kazimierzem. Stare i zniszczone kamienice kryją w sobie pracownie młodych artystów. Malownicze uliczki, nastrojowe kościoły, apetyczne trattorie. Zatybrze to bardzo charakterna dzielnica. Trochę jak warszawska Praga. Ale chodząc ze stadkami turystów, trudno wniknąć w prawdziwy klimat dzielnicy. W jego krwioobieg. Tkanka miejsca jest w ziemi, która nosi w sobie popiół ze spalonych przez Nerona budynków, straganów. Gdzieś w głębi pamięta, że jeszcze 30 lat temu była zaniedbana, niechciana i niemodna. Ma swój honor. Charakterna jak pisałam.

Aby umknąć turystom idziemy na Viale di Trastevere. Za nią jest miejsce dla lokalnych. Szukamy dobrego miejsca na obiad i siadamy przy obdrapanym murze małej piekarni. Stąd niedaleko do kościoła św. Cecylii.

Rzymianie wierzą w prostotę jako wyznacznik kulinarnej doskonałości. Przy użyciu najprostszych składników tworzą magiczne wręcz receptury dań. Nie wierzycie? A stracitella? Bulion, kurczak, kasza, mleko i jaja. A podawanie ryb z minimalną ilością dodatków: sól, zioła, cytryna?

Za Carbonara nie przepadam. Wyznanie szczere z samego żołądka. Ponieważ jest to jedna z bardziej znanych włoskich pasta postanowiłam ją jednak przygotować. Oczywiście zgodnie z wszelkimi wytycznymi historycznymi. Gdy poszukiwałam informacji ze zdumieniem dowiedziałam się, że tak naprawdę Carbonara to "wojenne dziecko" deficytu produktów i amerykańskich zapasów. Dlaczego? Do tej pory myślałam, że to receptura tajnego bardziej lub mniej związku Węglarzy (stąd carbonara w nazwie) ale wnikliwa analiza serwisów kulinarnych uświadomiła mi, że początki tego dania tkwią w końcu II Wojny Światowej. W książce kucharskiej z 1927 roku nie ma tego przepisu pojawia się dopiero w 1954 i to w książce Brytyjki Elizabeth David's. Pomysł z aliantami więc najbardziej do mnie trafił.

Zobacz także:

Dodaj do

Komentarze: 6

Sortuj komentarze:

Dorota Rożańska 20.01.2011 17:54

Ocena:

Ja mam własny przepis;)
Do smażonego boczku wciskam 2-3 ząbki czosnku,wrzucam na patelnię ugotowany wcześniej al dente makaron, dodaję śmietanę-gęstą i zioła prowansalskie i mieszam aż sos zgęstnieje. Wrzucam na talerze i posypuję świeżo zmielonym pieprzem.... Wszystkim smakuje:)!!!

Komentarz został ukrytyrozwiń

Jadwiga Ślawska Szalewicz 19.01.2011 23:02

Ocena:

Carbonara dla mnie to nie makaron spaghetti, tylko jak górnikowi na talerz papardalle, przepraszam, że się czepiam

Komentarz został ukrytyrozwiń

Robert Grzeszczyk 18.01.2011 22:35

Ocena:

Bardzo smakowity kąsek.
Ale czy nie można by trochę o pierogach ruskich, proszę :)

Komentarz został ukrytyrozwiń

Jadwiga Kowalczyk 08.03.2010 15:09

Ocena:

Jest pycha - potwierdzam, jadałam i pichciłam w Rzymie. U nas - koniecznie trzeba poszukac oryginalnego, włoskiego spagetti. Nasze niby dobre, ale...:)

Komentarz został ukrytyrozwiń