W Peru Mikołaj przychodzi do dzieci w klapkach

Dodał(a): Piotr Maciej Małachowski
2008-12-14 07:38
Odsłon: 4268
Komentarzy: 8

Tagi:

Peruwiańczycy nie organizują świątecznych akcji pomocy dla ubogich w sposób znany w Polsce. W sklepach nie ma zbiórek produktów żywnościowych, organizacje charytatywne nie wyciągają rąk po pieniądze i nawet nie ma dokąd wysłać symbolicznego SMS-a, by zapewnić sobie poczucie przysłużenia się potrzebującym.

Przed jednym z domów w Amankays / Fot. Bertha Chavez

W Peru robi się to inaczej – ludzie po prostu skrzykują się i bez nadętej otoczki zrzucają się na upominki, organizują wszystko logistycznie i osobiście dostarczają prezenty dla biednych. Dlatego mają pewność, że cała pomoc trafi we właściwie ręce.

Przyłączyłem się do jednej z takiej akcji. Najpierw wybraliśmy miejsce – Szkołę Podstawową imieniem Manuela Casolino Griebe w Amankays, na przełęczy Los Cerros, na południe od Limy. Potem była zbiórka pieniędzy wśród rodziny, przyjaciół i znajomych. Wystarczyło na 300 upominków – zabawek, ubrań i słodyczy z obowiązkowym panetonem – kawałkiem babki z rodzynkami i suszonymi owocami. W czasie Bożego Narodzenia w Peru każdy musi tego spróbować.

Byliśmy bardzo zadowoleni, że zbiórka i pakowanie prezentów poszło tak gładko. Ale czegoś nam brakowało. Czego mogą oczekiwać dzieci, które z biedy nigdy nie opuściły swego puebla i do których nie dociera nikt obcy? O czym mogą myśleć takie dzieci? Oczy moich peruwiańskich przyjaciół skierowały się na mnie. W ten sposób zostałem Papa Nuel, czyli Świętym Mikołajem.

Do Amankays dotarliśmy w czwórkę, ale nie saniami, tylko taksówką. Renifery chyba nie dałyby rady wspiąć się tak wysoko. Konie mechaniczne w poczciwym fordzie okazały się niezawodne.

Pod strojem Mikołaja miałem tylko majtki i poduszkę imitującą gruby brzuch, ale i tak ociekałem potem z gorąca. Niewygody opłaciły się jednak za sprawą dzieci. Nie mogły uwierzyć, że przyjechał do nich biały Mikołaj z dalekiego kraju, gdzie świętom towarzyszy śnieg, a nie tumany kurzu z nieutwardzonej drogi. Musiałem tylko gęsto tłumaczyć się, dlaczego jestem w klapkach, a nie futrzanych butach. Dzieciaki pytały też, dlaczego nie mam jednego dużego worka na prezenty? Fakt, upchaliśmy je w walizce, kilku reklamówkach i starej torbie po mące. Na szczęście nikt nie skojarzył, że Polonia to nie to samo, co Laponia. Upominki rozeszły się w oka mgnieniu. Nawet, gdyby było ich dziesięć razy więcej, małe ręce nie przestałyby po nie sięgać.

Zobacz także: