Uczniowie klas szkoły zawodowej stanowią bardzo zróżnicowaną grupę. Znajdują się tu zarówno osoby, którym nauka sprawia trudność jak i tacy, którzy nie chcą się uczyć, choć mają ku temu sprzyjające warunki.
Na podstawie analizy zachowania uczniów można przypuszczać, że wspomniana absencja uczniów na próbach ma swoje podłoże interpersonalne (trudności w rodzinie i w gronie kolegów).
Mozolne tłumaczenie, namawianie uczniów do kontynuacji prób nie przynosiło żadnych rezultatów. Siedzieli ze spuszczonymi głowami, nie przekonywały ich argumenty (wkład pracy, poczynione przygotowania, zaproszenia).
Wiedziałam, że muszę ich przekonać, choć sytuacja wydawała się beznadziejna. Wciąż nurtowało mnie pytanie, jakie czynniki wpłynęły na takie zachowanie. Przemyślałam inny aspekt mogący ich przekonać. Przyniosłam z domu różne elementy dekoracyjne (wcześniej namawiałam ich również do zrobienia takowych).
Skoro słowa ich nie zdołały przekonać, zaczęłam pokazywać uczniom mój wkład - prezentacja Power Point, która urozmaicała program, oraz przyniesione przeze mnie gadżety. Wreszcie moi podopieczni się ożywili: ktoś powiedział, że przyniesie ładne pływające świeczki, inna osoba obrus itd. Spojrzeli innymi oczami na moją prezentację i stwierdzili, że musiałam się nad tym napracować. Podchwyciłam to, i powiedziałam im, że zostały 3 dni do występu i jeśli jeszcze potrenujemy, to się uda. Ćwiczyliśmy wszystko bardzo intensywnie. Zostawali chętnie po lekcjach w celu dopracowania wszystkich elementów.
W dzień przedstawienia, uczniowie przyszli odświętnie ubrani i wspaniale udekorowali salę. Ich występ bardzo się spodobał. Wszyscy byli naprawdę szczęśliwi, choć bardzo zmęczeni.
Uczniowie przekonali się do wzięcia udziału w przedstawieniu, co z pewnością pozytywnie wpłynęło na ich samoocenę. Dzięki dalszym rozmowom z uczniami nastąpiła poprawa w jakości relacji z rówieśnikami w klasie jak również miało to pozytywny wpływ na układ "rodzice - dzieci". Młodzież wykazywała się większą odpowiedzialnością w podejściu do obowiązków szkolnych. Miało to niebagatelny wpływ na ich samowiedzę.
Uczniowie wystąpili. Były nie tylko brawa, ale i słowa pełne aprobaty ze strony widzów: nauczycieli i uczniów.
Występ był jednorazowy, ale nauka z tego wydarzenia wystarczy na całe życie. Zrozumieli, że praca popłaca, a co jeszcze ważniejsze wiara we własne siły i możliwości. Toteż dalszej naszej pracy przyświecały słowa Johna Ruskina: "Der höchste Lohn für unsere Bemühungen ist nicht das, was wir dafür bekommen, sondern das, was wir dadurch werden" ("Najwyższym wynagrodzeniem za nasz trud, nie jest to, co za to otrzymamy, lecz to, kim przez to się staniemy").